Τι κοινό έχουν ο Νάιτζελ Φάρατζ, η Μαρίν Λεπέν και ο Μπέπε Γκρίλο; Αν ψάξει κανείς και τον πολιτικό τους λόγο και τις ιστορικές καταβολές τους, δε θα βρει τίποτα κοινό, όμως η προπαγάνδα των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων στην ΕΕ (Χριστιανοδημοκρατών και Σοσιαλδημοκρατών) τους κατατάσσει σ’ έναν κοινό παρονομαστή, τον οποίο έχει ονομάσει «ευρωσκεπτικισμό», δημιουργώντας ένα μπαμπούλα για τους λαούς της Ευρώπης.
Το Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν, σύμφωνα με όλες τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, θα κόψει πρώτο το νήμα των ευρωεκλογών στη Γαλλία, με δεύτερο το δεξιό UMP και τρίτους και καταϊδρωμένους τους κυβερνώντες σοσιαλδημοκράτες. Πρώτο αναμένεται να είναι και το κόμμα του Φάρατζ στη Βρετανία, με δεύτερους τους Εργατικούς και τρίτους τους κυβερνώντες Συντηρητικούς. Στη δε Ιταλία, το «Κίνημα 5 αστέρων» του Γκρίλο απειλεί να υπερσκελίσει το Δημοκρατικό Κόμμα του «ζεν πρεμιέ» Ρέντσι, ενώ η Φόρτσα Ιτάλια του ανυπόληπτου Μπερλουσκόνι περιορίζεται (δημοσκοπικά) στην τρίτη θέση.
Με τίποτα, όμως, δεν μπορεί κανείς να ταυτίσει αυτά τα τρία κόμματα, τοποθετώντας τα σε κοινό παρονομαστή, μολονότι στην προπαγάνδα τους περισσεύουν οι εθνικιστικές αναφορές και οι επιθέσεις τους ενάντια στο «ιερατείο των Βρυξελλών» και τη «γερμανική Ευρώπη». Αλλο ένα εθνικοφασισιστικό κόμμα, όπως αυτό της Λεπέν, άλλο ένα συντηρητικό αστικό κόμμα, που προήλθε από διάσπαση των Τόριδων μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, όπως αυτό του Φάρατζ, και άλλο ένα συνονθύλευμα «αγανακτισμένων», υπό την ηγεσία ενός τηλεαστέρα, όπως αυτό του Γκρίλο.
Χριστιανοδημοκράτες και Σοσιαλδημοκράτες, όμως, βολεύονται να συνενώνουν αυτά τα τρία κόμματα (και αρκετά άλλα σε όλη την ΕΕ) στον κοινό παρονομαστή του «ευρωσκεπτικισμού», δημιουργώντας έναν μπαμπούλα που θα τους επιτρέψει να πετύχουν συσπείρωση των οπαδών τους, αλλά και πολιτικό αποπροσανατολισμό, αφού κρύβουν και την πραγματική φύση του φασισμού (που δεν είναι βέβαια ο «αντιευρωπαϊσμός») και τη χρήση του ως αντιλαϊκού εργαλείου από την αστική πολιτική.
Ο φασισμός στην Ευρώπη είναι υπαρκτός, αλλά περιορίζεται σε ρόλο εφεδρείας των κυρίαρχων αστικών πολιτικών δυνάμεων (Χριστιανοδημοκρατίας και Σοσιαλδημοκρατίας), που είναι αυτές που απλώνουν την εργασιακή και κοινωνική βαρβαρότητα.
