Η Ιρλανδία βγαίνει από το Μνημόνιο! Η είδηση έκανε το γύρο των ευρωπαϊκών ΜΜΕ, συνοδευόμενη από το εύλογο σχόλιο: επομένως υπάρχει ζωή και μετά το Μνημόνιο.
Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα;
Η Ιρλανδία θα βγει στις «αγορές» για να δανειστεί, φιλοδοξώντας να πετύχει χαμηλά επιτόκια. Αυτό μένει να αποδειχτεί, βέβαια, όμως η στήλη δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει με τι επιτόκια θα εξασφαλίσει δάνεια η ξεδοντιασμένη «κέλτικη τίγρης». Ούτε και έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό, δεδομένου ότι η Ιρλανδία αντιμετώπιζε κυρίως τραπεζικό πρόβλημα και όχι πρόβλημα υψηλού δημόσιου χρέους.
Εκείνο που έχει σημασία είναι πως το πρόγραμμα σκληρής λιτότητας θα συνεχιστεί για τουλάχιστον ένα χρόνο ακόμη, ενώ η επιτήρηση θα ασκείται από τις υπηρεσίες της Κομισιόν. Δηλαδή, η Ιρλανδία θα είναι το πρώτο μοντέλο στο οποίο θα εφαρμοστεί το νέο σύστημα επιτήρησης, το οποίο θεσπίστηκε αυτή τη χρονιά. Αυτό το ξεκαθάρισε ο επικεφαλής του EFSF Κλάους Ρέγκλινγκ. Διότι η Ιρλανδία μπήκε στο Μνημόνιο με χρέος 91,2% του ΑΕΠ και βγαίνει με 125,7% το 2013, που το 2015 πρέπει να μειωθεί στο 119%.
Η ιρλανδική κυβέρνηση, βέβαια, έστησε τρελό προπαγανδιστικό χορό, λες και την εργατική τάξη της χώρας την ενδιαφέρει η πηγή του κρατικού δανεισμού (αν θα είναι οι «αγορές» ή οι χώρες της Ευρωζώνης ή τα ταμεία EFSF και ESM) και όχι η ανεργία, η αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων, η καταβαράθρωση μισθών και μεροκάματων και η εφιαλτική δημοσιονομική πολιτική με την υπερφορολόγηση και το πετσόκομμα των κοινωνικών δαπανών.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το 33% των νοικοκυριών ζει κάτω από το επίσημο όριο φτώχειας. Μειώθηκαν οι συντάξεις και ο βασικός μισθός, πετσοκόπηκαν οι κοινωνικές δαπάνες (2,8 δισ. από την Κοινωνική Ασφάλιση, 7 δισ. από Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια), η φορολογία αυξήθηκε, καταργήθηκαν 25.000 θέσεις εργασίας στο Δημόσιο. Νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις έχουν αποφασιστεί για το 2014 και το 2015.
Ο ιρλανδός υπουργός Οικονομικών Μάικλ Νούναν, σε συνέντευξή του στους Irish Times, είπε πως οι τροϊκανοί ήταν καλοί ως τεχνοκράτες αλλά «δεν ήταν πολύ καλοί στην πολιτική», εξηγώντας πως όταν μιλά για πολιτική εννοεί την «ικανότητα να προχωρήσει ένα πρόγραμμα και να διατηρηθεί η υποστήριξη του λαού για την εφαρμογή του».
Μια τέτοια μέρα ονειρεύονται και ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο, αλλά γι’ αυτούς μάλλον θ’ αργήσει, διότι το χρέος εξακολουθεί να είναι μεγάλο και μη διαχειρίσιμο, γι’ αυτό και θα χρειαστεί νέο δάνειο, το οποίο θα συνοδεύεται και από νέο Μνημόνιο.
Με το θράσος του επιστάτη των δουλοπάροικων, το κυβερνών πολιτικό προσωπικό θα προσπαθήσει να πείσει τους αποικιοκράτες, ότι έχουν συμφέρον να το βοηθήσουν να παραμείνει στην εξουσία. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με πολιτικούς όρους. Δηλαδή, να εξαφανίσουν ορισμένα εξωτερικά γνωρίσματα της τελευταίας τετραετίας και να κρατήσουν την ουσία της σκληρής επιτήρησης. Να αντικαταστήσουν π.χ. το κλασικό Μνημόνιο με τη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος, όπως προβλέπεται στη Συνθήκη της ΕΕ. Να αντικαταστήσουν την τρόικα με ελεγκτικά όργανα της Κομισιόν και της ΕΚΤ.
Θα τους κάνουν αυτή τη χάρη οι αποικιοκράτες της Ευρωζώνης; Θα το μάθουμε μετά από κάνα εξάμηνο. Η ουσία, όμως θα παραμείνει ίδια κι απαράλλαχτη.
Π.Γ.
