Με την επαναπροβολή τέτοιων ταινιών, φτάνει κανείς στο σημείο να λέει ευτυχώς που δε βγαίνουν πολλές ταινίες το καλοκαίρι… Αν και πρόκειται για την τέταρτή του ταινία (1962), που πολλοί κριτικοί την εντάσσουν στην πρώιμη περίοδο του έργου του, ο Γκοντάρ ήδη αποδεικνύει πόσο σπουδαίος σκηνοθέτης είναι.
Οπως είχε δηλώσει ο ίδιος σε μια συνέντευξή του στα «Cahiers Du Cinema» το Δεκέμβριο του ’62, κατά βάθος ήθελε πάντα να κάνει έναν κινηματογράφο έρευνας με τη μορφή θεάματος. Κι αυτό ακριβώς κάνει στη συγκεκριμένη ταινία. Ο Γκοντάρ μας αφηγείται την ιστορία της Νανάς (όνομα – ευθεία αναφορά στο έργο του Ζολά, αλλά και στη γαλλική αργκό, που νανά είναι κάτι σαν τη «γκόμενα»), η οποία αντιμετωπίζοντας οικονομικά προβλήματα επιλέγει το δρόμο της πορνείας με ένα σωρό αυταπάτες στο μυαλό της, μέχρι που η πραγματικότητα έρχεται να τις συντρίψει με τον πιο άγριο τρόπο.
Η πρωτοτυπία του Γκοντάρ έγκειται κυρίως στον τρόπο αφήγησης και στη δομή που ακολουθεί. Χωρίζει την ταινία σε δώδεκα κεφάλαια, σε καθένα από τα οποία παρακολουθούμε και μία σκηνή από τη ζωή της Νανάς. Ετσι, δίνεται η εντύπωση στο θεατή ότι παρακολουθεί την ηρωίδα, προσδίδοντας στην ταινία άρωμα ντοκιμαντέρ, ενώ πρόκειται ξεκάθαρα για μυθοπλασία.
Και βέβαια η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας Αννας Καρίνα και η δουλειά του Ραούλ Κουτάρ στη φωτογραφία ήταν κυριολεκτικά δώρα προς το σκηνοθέτη…
Ελένη Π.
