Οποιος έψαχνε την περασμένη Πέμπτη στην επίσημη ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ για την ομιλία που το προηγούμενο βράδυ είχε εκφωνήσει ο Τσίπρας στη φιέστα του Ιδρύματος Καραμανλή για το γενάρχη της ΝΔ θα απογοητευόταν. Θα μπορούσε να βρει ακόμα και δήλωση του τεράστιου Γιώργου Πάντζα, όχι όμως την ομιλία Τσίπρα. Μπορούσε, βέβαια, να τη βρει σε άλλους ιστότοπους του Διαδίκτυου, απ’ όπου τη βρήκαμε και εμείς. Κατανοητή, επίσης, είναι η απουσία της από την επίσημη ιστοσελίδα του κόμματος. Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που «επίμαχα» κείμενα δεν δημοσιεύονται εκεί.
Ουδείς πρόκειται ν' ασχοληθεί με το περιεχόμενο της ομιλίας Τσίπρα, μολονότι αυτό κάθε άλλο παρά στερείται πολιτικού ενδιαφέροντος, καθώς ο Τσίπρας κόβει και ράβει την ιστορία του τελευταίου μισού του 20ού αιώνα και ιδιαίτερα την ιστορία των χρόνων μετά την πτώση της χούντας στα μέτρα μιας αισχρής αστικής αφήγησης. Ομως, είναι απ' αυτές τις περιπτώσεις που περισσότερη σημασία έχει η παρουσία και όχι το περιεχόμενο της ομιλίας. Ετσι αντιμετωπίστηκε το γεγονός από φίλους και αντίπαλους.
Αντιπαρερχόμαστε τη μπουρδολογία περί άτυπης συμμαχίας του Τσίπρα με τον Καραμανλή τον νεότερο, ο οποίος «τον πάει». Αλλη είναι η ουσία του ζητήματος κι αυτή πάει πέρα και από τα προφανή μικροκομματικά παιχνίδια που παίζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε πως μέχρι τις τελευταίες διπλές εκλογές ο Τσίπρας έπλεκε ύμνους στον Ανδρέα Παπανδρέου και ο ΣΥΡΙΖΑ στην προπαγάνδα του αντιπαρέθετε το «ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα» στο «ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου και του Γιωργάκη», που έχει μεταλλαχθεί. Στόχος τότε ήταν οι Πασόκοι ψηφοφόροι, ενώ τώρα που στόχος είναι ο «μεσαίος χώρος» αντιπαραθέτουν «τη ΝΔ του Καραμανλή» στη «ΝΔ του Σαμαρά», που έχει υποστεί ακροδεξιά μετάλλαξη.
Ετσι, ο ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνει τη δική του σχέση με τον μεταπολιτευτικό δικομματισμό, εμφανιζόμενος ως ένα υβρίδιο που παίρνει από τον Κ.. Καραμανλή την πίστη στις αρχές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας, τον «ριζοσπαστικό συντηρητισμό», όπως ανερυθρίαστρα είπε ο Τσίπρας, και από τον Α. Παπανδρέου τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό, αφήνοντας έξω τις κακές πλευρές και του ενός και του άλλου. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι -σύμφωνα με ό,τι έχει σχεδιάσει το προπαγανδιστικό του επιτελείο– το άθροισμα όλων των «καλών» της μεταπολίτευσης και ταυτόχρονα η υπέρβαση των «κακών».
Αυτά είναι υπαρκτά, όμως η παρουσία του Τσίπρα στη φιέστα για τον Καραμανλή αποτελούσε –πέρα από τους δεδομένους μικροκομματικούς υπολογισμούς– και σπονδή στην ενότητα των αστικών πολιτικών δυνάμεων. Είμαστε πολιτικοί αντίπαλοι, αλλά όχι εχθροί, είναι το συμπυκνωμένο μήνυμα που στέλνουν τέτοιες φιέστες. Οποιος συμμετέχει σ’ αυτές δίνει έναν ακόμη όρκο πίστης στο αστικό καθεστώς. Και βέβαια, το σαβουάρ βιβρ τέτοιων εκδηλώσεων απαιτεί το ξαναγράψιμο της ιστορίας, απαιτεί να παρουσιάζεις τον τιμώμενο ως μια μεγάλη προσωπικότητα που δούλεψε –με το δικό του τρόπο και στο πλαίσιο της δικής του πολιτικής κατεύ-θυνσης– για το καλό του λαού και του τόπου.
Οι κανόνες της εναλλαγής στην αστική εξουσία πρέπει να τηρούνται και ο καπιταλισμός πρέπει να παραμείνει αιώνιος, λες κι είναι σταλμένος από το Θεό. Αυτό μας είπαν, για μια φορά ακόμη, οι ηγέτες όλου του αστικού φάσματος, από τη φιέστα του Ιδρύματος Καραμανλή για τον γενάρχη της ΝΔ.
ΥΓ: Επί της ουσίας παρών στη φιέστα ήταν και ο Περισσός, όπως συνάγεται από την απάντηση που έδωσε το μέλος του ΠΓ Ν. Σοφιανός για την απουσία της Παπαρήγα: «Είχε άλλες υποχρεώσεις», είπε και ξαναείπε! Κατά τα άλλα, βρίζουν τον Τσίπρα…
Π.Γ.
