Μόνο ως περιβαλλοντικό έγκλημα μπορεί να χαρακτηριστεί το προσχέδιο νόμου με τίτλο «Σχέδιο ανάπτυξης του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού», που έδωσε στη δημοσιότητα και σκοπεύει να περάσει από τη σημερινή Βουλή ο υπουργός Περιβάλλοντος Γ. Παπακωσταντίνου. Το σχέδιο «ανάπτυξης» του αλήστου μνήμης υπουργού ΠΕΧΩΔΕ Γ. Σουφλιά φαντάζει σαν νόμος περιβαλλοντικής προστασίας μπροστά στο έκτρωμα του Παπακωσταντίνου, που αν υλοποιηθεί θα καταστρέψει μια από τις τελευταίες ευκαρίες για περιορισμό της περιβαλλοντικής υποβάθμισης της Αθήνας, ύστερα κι από τις πυρκαγιές σε Πάρνηθα και Υμηττό.
Από το «πάρκο με λίγο από ανάπτυξη» πάμε στο «ανάπτυξη με λίγο από πάρκο», κάτι το οποίο γίνεται ξεκάθαρο ήδη από το πρώτο άρθρο του προσχέδιου νόμου, το οποίο τοποθετεί τη δημιουργία Μητροπολιτικού Πάρκου χαμηλά στη λίστα των προτεραιοτήτων του σχέδιου τσιμεντοποίησης της περιοχής.
Εξετάζοντας πιο αναλυτικά το πλάνο για την περιοχή βλέπουμε ότι η έκταση των 6.200 στρεμμάτων χωρίζεται σε τέσσερις ενότητες. Απ’ αυτές, οι τρεις, που φέρουν τις ονομασίες ζώνη ανάπτυξης, ζώνη προς πολεοδόμηση και παράκτιο μέτωπο, παραδίδονται στην τσιμεντοποίηση με fast track διαδικασίες έκδοσης οικοδομικών αδειών. Η τέταρτη ενότητα χαρακτηρίζεται ως μητροπολιτικό πάρκο.
Η συγκεκριμένη ενότητα θα καταλαμβάνει ονομαστικά μόλις 2.000 από το σύνολο των 6.200 στρεμμάτων της περιοχής. Δηλαδή, μόνο το 30% του συνόλου της έκτασης, ποσοστό που ακού-γεται εφιαλτικό, αν αναλογιστούμε ότι οι παλιότερες προτάσεις μιλούσαν για δόμηση μόνο του 10% και ξεσπούσε σάλος. Τώρα, η δόμηση ανεβαίνει στο 70% της έκτασης! Μιλάμε για ονομαστική έκταση 2.000 στρεμμάτων, γιατί στην πραγματικότητα η έκταση αυτή θα είναι μόλις 1.500 στρέμματα, αφού τα υπόλοιπα 500 θα δεχτούν χρήσεις αναψυχής, πολιτισμού, αθλητισμού, καθώς και υποστηρικτικές λειτουργίες, όπως χώρους στάθμευσης κ.ά. Νέα «γήπεδα Μπάντμιντον» θα ξεφυτρώσουν εις βάρος του ήδη κατά πολύ κουτσουρεμένου Μητροπολιτικού Πάρκου.
Τεχνηέντως παρουσιάζεται ότι πράσινο δεν θα αποτελεί μόνο τα πάρκο αλλά και διάφοροι ελεύθεροι χώροι και χώροι πρασίνου στις ζώνες «ανάπτυξης». Αυτό που ισχύει, όμως, στη πραγματικότητα είναι ότι μόνο το πάρκο θα είναι προσβάσιμο στο ευρύ κοινό, ενώ οι προαναφερθέντες χώροι θα λειτουργούν συμπληρωματικά στις παρακείμενες χρήσεις και η περιβαλλοντική τους αξία (π.χ. κατά πόσο επηρεάζουν το κλίμα της περιοχής) θα είναι μηδενική, λόγω υψηλής κατάτμησης.
Στις ζώνες δόμησης που θα καλύπτουν τα υπόλοιπα 4.200 στρέματα, οι όροι δόμησης απελευθερώνονται, με το συντελεστή δόμησης στις οικιστικές ζώνες να φτάνει το 2,2 με δυνατότητα υπέρβασης κατά 20%, ενώ η κάλυψη θα φτάνει το 40%. Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης αναφέρουμε ότι στις πυκνοκατοικημένες εργατογειτονιές της Αθήνας οι όροι δόμησης είναι συνήθως κάλυψη 70% και συντελεστής δόμησης 1,6!
Τέτοιου είδους όροι δόμησης παραπέμπουν σε ψηλά κτίρια. Το ύψος των κτιρίων δεν θα ορίζεται από τον Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό, ενώ το σχέδιο ανάπτυξης, εισάγοντας τον όρο «αρχιτεκτονικά τοπόσημα», επιτρέπει την κατασκευή ουρανοξυστών χωρίς περιορισμό στο ύψος, ακόμα και μέσα στο μητροπολιτικό πάρκο!
Οι επιτρεπόμενες χρήσεις περιλαμβάνουν τα πάντα, εκτός από βιομηχανία και βιοτεχνία, οχλούσες χρήσεις που έτσι κι αλλιώς δεν είναι κάτι επιθυμητό στην ανάπτυξη για την οποία μιλάνε.
Το παράκτιο μέτωπο θα επεκταθεί μέσω προσχώσεων και θα τοποθετηθούν χρήσεις τουρισμού και αναψυχής στα πρότυπα του περιβαλλοντικού εγκλήματος που λέγεται Ντουμπάι.
Η έκδοση οικοδομικών αδειών θα περνάει κατευθείαν από το υπουργείο Περιβάλλοντος και θα διαρκεί το πολύ 20 μέρες, χρονικό διάστημα που μας δίνει μια εικόνα για το τι είδους έλεγχος θα γίνεται προκειμένου να μην γίνουν αυθαιρεσίες ακόμα και με βάση το αντιπεριβαλλοντικό σχέδιο «ανάπτυξης».
Με ύφος μικροπωλητή σε υπαίθριο παζάρι, ο Γ. Παπακωνσταντίνου χαρακτήρισε τη σχεδιαζόμενη τσιμεντοποίηση του Ελληνικού και το πρόγραμμα «Ηλιος» (τα έχει βάλει στο ίδιο νομοσχέδιο) σαν τις «δύο μεγαλύτερες αναπτυξιακές πρωτοβουλίες της χώρας για τα επόμενα χρόνια». «Είναι δύο κομβικές αποφάσεις, καθώς θωρακίζουμε το επενδυτικό περιβάλλον για το Ελληνικό», είπε, παραλείποντας προκλητικά να κάνει και την παραμικρή αναφορά –υποκριτική έστω, καταπώς το συνηθίζουν οι αστοί πολιτικοί– στο φυσικό περιβάλλον. Γι’ αυτόν υπάρχει μόνο το «επενδυτικό περιβάλλον», δηλαδή το πλιάτσικο των μεγαλοεργολάβων που ενδεχομένως κάποια στιγμή να θελήσουν να αρπάξουν αυτό το εξαίρετο φιλέτο γης. «Πιστεύουμε», συνέχισε προκλητικά, «ότι αυτές οι δύο πρωτοβουλίες θα δώσουν κι ένα σήμα σε όλο τον κόσμο ότι η Ελλάδα βγαίνει από την κρίση και δημιουργεί επενδυτικές που φέρνουν δουλειές και πλούτο στη χώρα»!
Η σχεδιαζόμενη τσιμεντοποίηση του Ελληνικού αντικατοπτρίζει κι αυτή, εμμέσως, την έλλειψη οργάνωσης απο τη μεριά της εργατικής τάξης κόντρα στην υποβάθμιση και με περιβαλλοντικούς όρους της ζωής της. Ακόμα και αν δεν υλοποιηθεί τελικά το σχέδιο του υπουργείου, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η περιοχή να καταλήξει ως αστική εφεδρεία, όπως η περιοχή των Λιπασμάτων Δραπετσώνας και πολλές άλλες στην Αθήνα, οι οποίες, όταν ωριμάσουν, θα παραδοθούν στην τσιμεντοποίηση. Είναι κρίσιμο η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι της Αθήνας να μην αφήσουν το Ελληνικό να γίνει τσιμέντο ή να καταλήξει ως αστική εφεδρεία, αλλά να διεκδικήσουν να μετατραπεί στο σύνολό του σε αστικό δάσος, κόντρα στην ανάπτυξη έτσι όπως την εννοούν οι καπιταλιστές.
