Την ξαναέσωσαν την πατρίδα! Ο Παπαδήμος –ίσως λόγω ιδιοσυγκρασίας, ίσως επειδή δεν είναι συνηθισμένος στα πολιτικάντικα τερτίπια– υπήρξε σχετικά συγκρατημένος στις δηλώσεις του. Στους τόνους κυρίως. Ο Βενιζέλος, όμως, δεν κρατιέται. Και τι δεν έχει πει το στόμα του από τα χαράματα της 21ης Φλεβάρη. Το μόνο που δεν έκανε είναι να συγκρίνει την 21η Φλεβάρη του 2012 με την 25η Μάρτη του 1821 και με την 28η Οκτώβρη του 1940. Επί της ουσίας, βέβαια, τέτοια σύγκριση κάνει, αφού μιλά για την πιο ιστορική μέρα μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο!
Στο χορό, βέβαια, μπήκαν και οι υπόλοιποι. Ο Παπανδρέου (μολονότι κανείς πια δεν του δίνει σημασία), ο μέχρι πρότινος… αντιμνημονιακός Σαμαράς και ο απαραίτητος μαϊντανός Παπούλιας, που μοίρασε συγχαρητήρια στον πρωθυπουργό και τον αντιπρόεδρο! Από κοντά τα ΜΜΕ, που ανέλαβαν να στρογγυλέψουν τις γωνίες με τα γνωστά «ναι μεν αλλά»: σκληρά μέτρα, σε απόγνωση ο λαός, αλλά δεν υπήρχε άλλος δρόμος, γι’ αυτό οι πολιτικές ηγεσίες πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεχτικές, για να μην ξαναπάθουμε τα ίδια. Πρέπει αυτή τη φορά να εφαρμόσουν απαρέκκλιτα το πρόγραμμα.
Ουσιαστικά, αυτό που επικυρώθηκε τα χαράματα της περασμένης Τρίτης στις Βρυξέλλες είναι η ελεγχόμενη χρεοκοπία του ελληνικού κράτους εντός της Ευρωζώνης, με σκοπό να μην υπάρξουν παρενέργειες στο ευρωσύστημα. Μια ελεγχόμενη χρεοκοπία που συνοδεύεται από ένταση της επίθεσης ενάντια στον ελληνικό λαό και το βάθεμα της αποικιοποίησης της χώρας. Ως την «πρώτη αποικία της Ευρωζώνης» χαρακτήρισαν την Ελλάδα οι Financial Times και δεν έχουν καθόλου άδικο.
Η ελεγχόμενη χρεοκοπία δεν είναι ένας τεχνικός όρος (σαν το selective default που τόσο μας είχε ταλαιπωρήσει μετά την 26η Οκτώβρη), αλλά μια ουσιαστική οικονομική και πολιτική διαδικασία. Το ελληνικό κρατικό χρέος δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί (όποια πολιτική κι αν εφαρμοστεί στο εσωτερικό της χώρας), γι’ αυτό και το αναδιαρθρώνουν, διαγράφοντας ένα μέρος του και επιμηκύνοντας την περίοδο αποπληρωμής του υπόλοιπου. Και γιατί δεν αφήνουν την Ελλάδα να κηρύξει επίσημα χρεοκοπία, όπως έχει κάνει τρεις φορές στο παρελθόν; Γιατί πλέον η διεθνοποίηση του κεφάλαιου δεν επιτρέπει τέτοιες ενέργειες, ιδιαίτερα όταν γίνονται στο εσωτερικό μιας νομισματικής ένωσης όπως η Ευρωζώνη. Και γιατί να μην είναι θετική αυτή η εξέλιξη; Πέραν των αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων που συνοδεύουν αυτή τη διαδικασία ελεγχόμενης χρεοκοπίας, το ίδιο το πρόγραμμα δεν βγαίνει κι αυτό το ξέρουν πολύ καλά όλοι τους. Δεν είναι τυχαίο ότι το ΔΝΤ ακόμα δεν έχει πάρει απόφαση αν θα συμμετάσχει στο νέο δανεισμό. Η Λαγκάρντ υπήρξε σφίγκα, μολονότι ρωτήθηκε στις Βρυξέλλες, ενώ μόνο ο Βενιζέλος, ξεπερνώντας και τον Γκέμπελς, υποστηρίζει ότι στις Βρυξέλλες κλείστηκε συμφωνία και με το ΔΝΤ. Οπως γράψαμε στο προηγού-μενο φύλλο, κανένα σχέδιο σύμβασης με το ΔΝΤ δεν υπάρχει στο «πακέτο» που ψήφισε στη Βουλή η συγκυβέρνηση στις 12 Φλεβάρη. Το πιθανότερο είναι ότι και το ΔΝΤ θα προσχωρήσει στη νέα δανειακή σύμβαση, όμως η καθυστέρηση δείχνει ότι το παζάρι ανάμεσα στα διάφορα κέντρα του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου συνεχίζεται.
Ούτε είναι τυχαίο ότι το ΔΝΤ φρόντισε να διαρρεύσει την –κατά τα άλλα «άκρως απόρρητη»– έκθεσή του, σύμφωνα με την οποία σε κάθε περίπτωση θα χρειαστεί και νέο δανειακό πακέτο το 2015, ύψους 50 δισ. ευρώ στην καλύτερη περίπτωση, ενώ με βάση το δυσμενές σενάριο αυτής της έκθεσης το ελληνικό χρέος το 2020 θα φτάνει το 160% του ΑΕΠ. Θα χρειαστούν, λοιπόν, και νέες παρεμβάσεις, πολύ πριν το 2020. Τι είδους θα είναι αυτές οι παρεμβάσεις (πέρα, βέβαια, από τη συνέχιση της μεσαιωνικής δημοσιονομικής πολιτικής και της «κινεζοποίησης» των εργαζόμενων, που δεν τα συζητούν); Κανένας δεν λέει, γιατί απλούστατα κανένας δεν ξέρει. Προς το παρόν αγοράζουν χρόνο και μετά θα δουν. Προς το παρόν εξασφαλίζουν ότι οι τοκογλύφοι του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου θα παίρνουν κανονικότατα τα τοκοχρεολύσιά τους, ενώ ένα ακόμη μέρος του χρέους γίνεται χρέος μεταξύ κρατών, που διέπεται από ένα σκληρό αποικιοκρατικό δίκαιο.
Ο Βενιζέλος, βέβαια, δείχνει εκστασιασμένος κι όπου βρεθεί κι όπου σταθεί διασαλπίζει ότι οι εταίροι εγγυήθηκαν πως θα εξακολουθήσουν να βοη- θούν την Ελλάδα και μετά το 2015, ότι το ζήτημα της παραμονής στο ευρώ λύθηκε οριστικά στις 21 Φλεβάρη. Ακόμα κι αν αυτό είχε την παραμικρή σημασία για τον ελληνικό λαό, δεν είναι παρά γκεμπελίστικη προπαγάνδα του Βενιζέλου. Τι εμποδίζει τους «εταίρους μας» ν’ αλλάξουν άποψη σ’ ένα-δυο χρόνια, όπως τόσες φορές έχουν κάνει μέχρι τώρα; Διότι είναι σίγουρο ότι το ιδανικό σενάριο που επέλεξε το Euro- group το επέλεξε με πολιτικά και όχι με οικονομικά κριτήρια και απλούστατα δεν θα βγει στην πράξη, όπως δεν βγήκε κανένα από τα έξι σενάρια που έχουν φτιάξει μέχρι τώρα στο πλαίσιο του Μνημόνιου-1. Παράλληλα, δε, θα έχουν ν’ αντιμετωπίσουν και άλλα προβλήματα, καθώς «ωριμάζουν» κατά σειρά Πορτογαλία, Ισπανία και Ιταλία.
Οπως γράφουμε και στη σελίδα 13, το νέο πρόγραμμα, που ξεχειλίζει από αντεργατικό μένος και κοινωνική σκληρότητα, βασίζεται σε ένα ιδεολόγημα, σύμφωνα με το οποίο το ελληνικό χρέος το 2020 θα είναι 120,5% του ΑΕΠ. Πώς θα γίνει, οι τροϊκανοί που πέφτουν έξω στην πρόβλεψη που κάνουν για το επόμενο τρίμηνο, να πέσουν μέσα σε πρόβλεψη με ορίζοντα οχταετίας; Να θυμίσουμε ποιες ήταν οι βασικές προβλέψεις του Μνημόνιου-1; Για το 2011 προέβλεπε μείωση του ΑΕΠ κατά 2,6% και για το 2012 αύξηση κατά 1,1%! Και που φτάσαμε; Σε -6% το 2011 και θα δούμε πόσο μείον το 2012. Για την ανεργία το Μνημόνιο-1 προέβλεπε 14,6% το 2011 και 14,8% το 2012. Ηδη, πριν τελειώσει το 2011 έχει ξεπεράσει το 20%. Χρειάζεται μήπως να πούμε τίποτ’ άλλο για την αξιοπιστία του νέου προγράμματος;
Τα μόνο δεδομένα, λοιπόν, είναι η «κινεζοποίηση» του εργαζόμενου λαού και η ελεγχόμενη –προς το παρόν– χρεοκοπία, η οποία θα ελέγχεται με καθαρά αποικιοκρατικές μεθόδους. Ολα τα υπόλοιπα σ’ αυτό το μέτωπο είναι ανοιχτά.
Στην πραγματικότητα, το ελληνικό κράτος γυρνάει στην εποχή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου (ΔΟΕ), που κατσικώθηκε στο σβέρκο του ελληνικού λαού λίγο πριν τα τέλη του 19ου αιώνα (μετά από την κήρυξη χρεοκοπίας) και δέσμευσε για λογαριασμό των πιστωτών όλες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας. Ο νέος ΔΟΕ εξελίσσεται με τρεις σημαντικές θεσμίσεις:
Εντός διμήνου το αργότερο θα ψηφιστεί νόμος αυξημένης τυπικής ισχύος, ο οποίος το συντομότερο δυνατό θα περάσει στο ελληνικό σύνταγμα, σύμφωνα με τον οποίο πρώτη προτεραιότητα του κράτους θα είναι η αποπληρωμή των διεθνών τοκογλύφων. Το ανακοινωθέν του Eurogroup αναφέρει: «Το Eurogroup καλωσορίζει την πρόθεση των ελληνικών αρχών να εισαγάγουν μέσα στους δύο επόμενους μήνες στο ελληνικό νομικό πλαίσιο μια πρόβλεψη που θα διασφαλίζει ότι θα δίνεται προτεραιότητα στις πληρωμές εξυπηρέτησης του χρέους. Αυτή η πρόβλεψη θα περιληφθεί το συντομότερο δυνατό στο ελληνικό σύνταγμα».
Θα δημιουργηθεί ειδικός λογαριασμός, στον οποίο θα μπαίνουν τα δάνεια της τρόικας, τα λεφτά από τις ιδιωτικοποιήσεις και ό,τι πλεόνασμα δημιουργείται στον κρατικό προϋπολογισμό χάρη στη μεσαιωνική δημοσιονομική πολιτική, προκειμένου ν’ αποπληρώνονται οι πιστωτές. Παπαδήμος, Βενιζέλος και σία δηλώνουν ότι ο λογαριασμός αυτός δεν είναι όπως τον σχεδίαζαν οι Γαλλογερμανοί, όμως το ανακοινωθέν του Eurogroup δεν αφήνει αμφιβολία ως προς το ποιος θα ελέγχει αυτόν τον λογαριασμό: «Το Eurogroup καλωσορίζει επίσης την πρόθεση της Ελλάδας να δημιουργήσει ένα μηχανισμό, ο οποίος θα επιτρέπει να παρακολουθείται καλύτερα ο επίσημος δανεισμός και τα κεφάλαια που δημιουργούνται στο εσωτερικό και προορίζονται για την εξυπηρέτηση του χρέους της Ελλάδας, καταβάλλοντας, υπό την παρακολούθηση της τρόικας, ένα ποσό που αντιστοιχεί στην εξυπηρέτηση του χρέους του επόμενου τριμήνου απ’ ευθείας σ’ ένα χωριστό λογαριασμό». Συνδυάστε το με τη συνταγματική κατοχύρωση των πιστωτών και θα καταλάβετε περί τίνος πρόκειται.
Οσο για την επιτροπεία, παρά τη διπλωματική γλώσσα, το ανακοινωθέν του Eurogroup ξεχειλίζει από αποικιοκρατική λογική: «Κρίνουμε απαραίτητη μια περαιτέρω ενίσχυση της θεσμικής ικανότητας της Ελλάδας. Καλούμε ως εκ τούτου την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να ενισχύσει σημαντικά την Ομάδα Δράσης της για την Ελλάδα, πιο συγκεκριμένα μέσω μιας ενισχυμένης και μόνιμης παρουσίας της στην Ελλάδα… Τα κράτη μέλη της ευρωζώνης είναι έτοιμα να παράσχουν εμπειρογνώμονες οι οποίοι θα ενσωματωθούν στην Ομάδα Δράσης. Το Eurogroup χαιρετίζει επίσης την ισχυρότερη επιτόπια εποπτεία από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε στενή και συνεχή συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση, ώστε να βοηθηθεί η Τρόικα στην αξιολόγηση της συμμόρφωσης των μέτρων που θα λάβει η ελληνική κυβέρνηση, διασφαλίζοντας ως εκ τούτου την έγκαιρη και πλήρη υλοποίηση του προγράμματος.
