Της Λάμια Χάτεμ Οθμάν *
Η αποφασιστικότητά μας αποδείχτηκε ισχυρότερη από την απόγνωση. Πήρα ένα κομμάτι μουσαμά, το στερέωσα στο έδαφος και η ιστορία μας άρχισε με μία μόνο λέξη: Σουμούντ.
Σ’ αυτή τη γωνιά του κόσμου, όπου ο χρόνος μοιάζει να κυλά βασανιστικά αργά, επιλέξαμε να μην περιμένουμε το τέλος. Αντί γι’ αυτό, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε μια νέα αρχή – να πλάσουμε την ελπίδα με τα ίδια μας τα χέρια.
Ονομάζομαι Λάμια Χάτεμ Οθμάν. Το πάθος μου για τα μέσα ενημέρωσης και την εκπαίδευση δεν ήταν ποτέ απλώς ένα πανεπιστημιακό πτυχίο κρεμασμένο σ’ έναν τοίχο. Εγινε μια ζωντανή αποστολή, που γράφεται κάθε μέρα στα μάτια των παιδιών μας.
Οταν φτάσαμε εδώ, ανάμεσα στις σκηνές που φιλοξενούσαν εκτοπισμένες οικογένειες, η εικόνα ήταν αρκετή για να λυγίσει οποιονδήποτε. Τα παιδιά άρχιζαν να ξεχνούν τα γράμματά τους, ακόμη και τη γλώσσα τους, κάτω από τον αδιάκοπο βρυχηθμό των βομβαρδισμών και των εκρήξεων από τα θραύσματα.
Κι όμως, η αποφασιστικότητά μας αποδείχτηκε ισχυρότερη από την απόγνωση. Πήρα ένα κομμάτι μουσαμά, το στερέωσα στο έδαφος και η ιστορία μας άρχισε με μία μόνο λέξη: Σουμούντ – την αραβική έννοια της ακλόνητης αντοχής απέναντι σε συντριπτικές αντιξοότητες.
Από μια σκηνή που την παρέσερνε ο άνεμος σε ένα σχολείο ελπίδας
Μέσα από τη συλλογική αποφασιστικότητα και την αταλάντευτη επιμονή, εκείνη η ταπεινή σκηνή μετατράπηκε σταδιακά σε κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Σήμερα, αυτό που ξεκίνησε ως μια απλή πρωτοβουλία έχει εξελιχθεί στο Σχολείο Σουμούντ για τα Παιδιά των Μαρτύρων και των Ορφανών – ένα αναγνωρισμένο εκπαιδευτικό ίδρυμα που εξυπηρετεί εκατοντάδες αγόρια και κορίτσια.
Οργανωμένες αίθουσες διδασκαλίας, ξύλινα θρανία και οι χαρούμενοι ήχοι της μάθησης αντικατέστησαν την αβεβαιότητα του εκτοπισμού, συμβάλλοντας στην ανοικοδόμηση του μέλλοντος μιας γενιάς που κινδύνευε να χαθεί στον πόλεμο και στον αναλφαβητισμό.
Διαμορφώνοντας τους αυριανούς καινοτόμους: Διδάσκοντας τεχνητή νοημοσύνη και μηχανική
Στο Σχολείο Σουμούντ, η αποστολή μας εκτείνεται πολύ πέρα από τον αλφαβητισμό ή τη συμβατική εκπαίδευση.
Πιστεύουμε ότι τα παιδιά της Γάζας αξίζουν τις ίδιες εκπαιδευτικές ευκαιρίες με τα παιδιά οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Ανάμεσα σ’ αυτά τα ορφανά και τα εκτοπισμένα παιδιά υπάρχουν λαμπρά νεαρά μυαλά, ικανά να μεταμορφώσουν το μέλλον. Η δική μας ευθύνη είναι να καλλιεργήσουμε αυτό το δυναμικό από τα πρώτα κιόλας χρόνια.
Για τον λόγο αυτό, εισαγάγαμε τους μαθητές μας στις τεχνολογίες του αύριο. Μαθαίνουν τις βάσεις της τεχνητής νοημοσύνης (AI), της καινοτομίας, του προγραμματισμού και της ψηφιακής σκέψης. Δεν θέλουμε να μεγαλώσουν απλώς χρησιμοποιώντας την τεχνολογία· θέλουμε να τη δημιουργούν.
Σχεδιάσαμε επίσης προγράμματα που εισάγουν τα παιδιά στα επαγγέλματα του μέλλοντος πολύ προτού φτάσουν στο πανεπιστήμιο.
Οι επίδοξοι μικροί μηχανικοί μας μαθαίνουν τις βασικές αρχές της μηχανικής, του σχεδιασμού, της εκπόνησης σχεδίων και της δομικής σκέψης, προετοιμαζόμενοι ώστε μια μέρα να ανοικοδομήσουν, με γνώση, δημιουργικότητα και δεξιότητα, ό,τι κατέστρεψε ο πόλεμος.
Ταυτόχρονα, εντοπίζουμε τα ιδιαίτερα ταλέντα και τα ενδιαφέροντα κάθε παιδιού – είτε στην ιατρική, είτε στα μέσα ενημέρωσης, είτε στη μηχανική, είτε στη διοίκηση επιχειρήσεων, είτε στις τέχνες – και βοηθούμε στην ανάπτυξή τους βήμα προς βήμα. Μέχρι να εισέλθουν στο πανεπιστήμιο, θέλουμε να το κάνουν με αυτοπεποίθηση, σκοπό και σαφή αντίληψη της πορείας που επιθυμούν να ακολουθήσουν.
Ενας τόπος όπου η χαρά επιβιώνει
Η μάθηση από μόνη της δεν αρκεί. Τα παιδιά χρειάζονται επίσης χαρά.
Γι’ αυτό μετατρέπουμε ακόμη και τους πιο απλούς διαθέσιμους πόρους σε ευκαιρίες για δημιουργικότητα και ευτυχία. Μέσα από τη ζωγραφική, τις χειροτεχνίες, τα εκπαιδευτικά παιχνίδια και το διδακτικό υλικό που κατασκευάζουμε από ό,τι μπορούμε να βρούμε, τα παιδιά ανακαλύπτουν ξανά τη φαντασία τους. Παρέχουμε επίσης ψυχοκοινωνική υποστήριξη και δραστηριότητες αναψυχής που βοηθούν στην αποκατάσταση μιας παιδικής ηλικίας την οποία ο πόλεμος διέκοψε τόσο βίαια.
Μοιραζόμαστε στιγμές χαράς, όπως μοιραζόμαστε και την ελπίδα, αποδεικνύοντας με κάθε δραστηριότητα ότι αυτά τα παιδιά εξακολουθούν να διαθέτουν μια εξαιρετική ικανότητα για ομορφιά, δημιουργικότητα και ζωή.
Η ηγεσία σφυρηλατείται μέσα στο χάος
Ενώ περνώ τις ημέρες μου διευθύνοντας αυτό το σχολείο – καθοδηγώντας κάθε λεπτομέρεια και φροντίζοντας τους μαθητές μας τόσο ως δασκάλα όσο και ως μητρική μορφή – το προσωπικό μου ταξίδι συνεχίζεται μετά τη δύση του ήλιου.
Οταν το ηλεκτρικό ρεύμα διακόπτεται, συνεχίζω να μελετώ για το μεταπτυχιακό μου στη Διοίκηση χρησιμοποιώντας ένα παλιό κινητό τηλέφωνο, φωτισμένη μόνο από το φως ενός κεριού, ενώ οι μακρινές εκρήξεις αντηχούν μέσα στη νύχτα.
Σπουδάζω επειδή πιστεύω ότι η οικοδόμηση των θεσμών του αύριο και η εκμάθηση της ηγεσίας σε συνθήκες κρίσης δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. Πρέπει να αρχίσουν τώρα, ώστε να φανούμε αντάξιοι της εμπιστοσύνης που μας έχουν δείξει αυτά τα παιδιά και οι μητέρες τους.
Αλλάζοντας τη Γάζα από μέσα
Ο μεγαλύτερος αγώνας μας δεν είναι απλώς ενάντια στην καταστροφή. Είναι ένας αγώνας για τη γνώση, την ανάπτυξη και τη διαρκή μεταμόρφωση της ίδιας της Γάζας.
Δεν διαπαιδαγωγούμε μια γενιά που περιμένει τη φιλανθρωπία ή τον οίκτο. Προετοιμάζουμε τους μελλοντικούς ηγέτες, μηχανικούς, γιατρούς, καινοτόμους, καλλιτέχνες και εκπαιδευτικούς, οι οποίοι μια μέρα θα αναλάβουν την ευθύνη της ανοικοδόμησης της κοινωνίας τους.
Οταν ακούω τα παιδιά να φωνάζουν «Δασκάλα Λάμια» καθώς περπατώ στους χώρους του σχολείου, θυμάμαι γιατί ξεκίνησε αυτό το ταξίδι. Αυτές οι απλές λέξεις έχουν γίνει το καύσιμο που κρατά αυτό το όνειρο ζωντανό.
Αυτό που ξεκίνησε κάτω από ένα φύλλο μουσαμά έχει μετατραπεί σε έναν τόπο όπου η ελπίδα διδάσκεται δίπλα στα μαθηματικά, η φαντασία καλλιεργείται μαζί με τον αλφαβητισμό και τα παιδιά ενθαρρύνονται να πιστεύουν ότι το μέλλον τους είναι μεγαλύτερο από τον πόλεμο που τα περιβάλλει.
Το Σχολείο Σουμούντ αποτελεί σήμερα ζωντανή απόδειξη ότι η εκπαίδευση είναι από μόνη της μια πράξη αντίστασης· ότι η αγάπη μπορεί να νικήσει την άγνοια· και ότι ακόμη και μέσα στην καταστροφή, εξαιρετικά μυαλά μπορούν να ανθίσουν.
Στη συνοδευτική συλλογή φωτογραφιών θα δείτε στιγμιότυπα από την καθημερινή μας ζωή – τις δραστηριότητες, τα γέλια και τα χαμογελαστά πρόσωπα των μελλοντικών μηχανικών, προγραμματιστών και καινοτόμων που μεγαλώνουν στο Σχολείο Σουμούντ.
* Η Λάμια Χάτεμ Οθμάν είναι δασκάλα από τη Γάζα, η οποία προσφέρθηκε εθελοντικά να διδάξει εκτοπισμένα παιδιά κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας. Το κείμενο αυτό γράφτηκε για το Palestine Chronicle.
ΠΗΓΗ: The Palestine Chronicle
