Βιάστηκαν πολύ τα στελέχη και ο Τύπος της ΝΔ να πανηγυρίσουν για την πώληση του «Πήγασου» στους Αγγελοπουλαίους. Η ανακοίνωση της εταιρίας του Μπόμπολα για διακοπή των διαπραγματεύσεων και επομένως ναυάγιο της πώλησης, που επιβεβαιώθηκε αμέσως και από τον Αγγελόπουλο, πάγωσε τα χαμόγελα και έκανε τους πανηγυρισμούς να ηχούν πραγματικά γελοίοι. Το παιχνίδι είναι πολύ πιο σκληρό και σύνθετο απ’ όσο φαντάζονταν τα στελέχη της ΝΔ και οι καπιταλιστές ξέρουν να το παίζουν πολύ καλύτερα από τους μαθητευόμενους μάγους του Καραμανλή.
Τί ακριβώς έγινε μεταξύ Μπόμπολα και Αγγελόπουλου μάλλον δεν θα το πληροφορηθούμε ποτέ. Παζάρια τέτοιου επιπέδου και τέτοιας κρισιμότητας δεν αποκαλύπτονται από τους διαπραγματευτές. Το βέβαιο είναι ότι στο παιχνίδι έπαιξαν και άλλοι καπιταλιστές, με στενές σχέσεις με τη ΝΔ, όπως ο Βαρδινογιάννης, που ακούει Αγγελόπουλος και βγάζει σπυράκια.
Προς στιγμήν φάνηκε ότι η ΝΔ πέτυχε να ξεκινήσει μια γενικότερη αναδιάταξη του καπιταλιστικού τοπίου, πριν ακόμα ψηφιστεί το νομοσχέδιο για τον βασικό μέτοχο. Ο Μπόμπολας έδειχνε να έχει πετάξει λευκή πετσέτα και να θέλει να περιοριστεί αναγκαστικά στις κατασκευαστικές μπίζνες. Γι’ αυτό και πανηγύριζαν οι νεοδημοκράτες. Επειδή θεωρούν τον Μπόμπολα βασικό πυλώνα του «πασοκικού κράτους».
Ομως, τέτοιες αναδιατάξεις στους καπιταλιστικούς συσχετισμούς δεν γίνονται τόσο εύκολα. Ο Αγγελόπουλος δεν έχει και τόσο αγαθές σχέσεις με τους άλλους εγχώριους καπιταλιστές. Τελευταίο κρούσμα στις σχέσεις τους η υπόθεση της Ολυμπιάδας, την οποία οι Αγγελοπουλαίοι διαχειρίστηκαν σαν ελέω θεού μονάρχες. Ενα τόσο μεγάλο άνοιγμα στον εκδοτικό χώρο σίγουρα δεν θα γινόταν μόνο για τις πολιτικές φιλοδοξίες της Γιάννας. Θα συνοδευόταν από επαναδραστηριοποίηση του Αγγελόπουλου στην εγχώρια αγορά. Ουδείς, λοιπόν, επιθυμούσε να περάσει ο «Πήγασος» στα χέρια του Αγγελόπουλου. Ούτε οι καπιταλιστές, που θα έβλεπαν έναν ισχυρό αντίπαλο να γίνεται ακόμα πιο ισχυρός, ούτε και το πολιτικό σύστημα, που ξέρει καλά ότι ο πληγωμένος εγωισμός της Αγγελοπουλίνας μπορεί να γίνει στοιχείο κρίσης έτσι και συγκεντρώσει τόση πολιτική εξουσία στα χέρια της.
Το παιχνίδι, λοιπόν, έγινε πολύ πιο σύνθετο από μια -σημαντική έστω- αγοραπωλησία μεταξύ Μπόμπολα και Αγγελόπουλου και από μια κόντρα Μπόμπολα-ΝΔ. Γι’ αυτό και η αγοραπωλησία δεν ολοκληρώθηκε και η αναδιάταξη του σκηνικού εξακολουθεί να παραμένει ζητούμενο. Ο δεξιός Τύπος έμεινε με τις… μαλακίες στο χέρι. Γιατί τι άλλο εκτός από μαλακίες είναι τα συμπεράσματα του τύπου «ξεφορτωθήκαμε τον εθνικό προμηθευτή» (τον Κόκκαλη, επειδή… τιμωρήθηκε ο Ολυμπιακός) και τον «εθνικό εργολάβο» (τον Μπόμπολα).
Ο Μπόμπολας εξακολουθεί να δηλώνει ότι αναζητά λύση που να ξεπερνά το αδιέξοδο του νέου νόμου. Ας μην αποκλείσουμε, όμως, την περίπτωση να μετατρέψει τον «Πήγασο» σε ίδρυμα ή να αναζητήσει συμμαχίες με άλλους καπιταλιστές. Το πιο σημαντικό είναι η βοήθεια που πήρε από τον ΣΕΒ, με τον ίδιο τον Κυριακόπουλο να χρησιμοποιεί ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα ενάντια στο νομοσχέδιο και την κυβέρνηση και να προεξοφλεί ότι ο νόμος θα κριθεί αντικοινοτικός και επομένως άκυρος από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Αυτή η νέα παρέμβαση του ΣΕΒ ενόχλησε σφόδρα την κυβέρνηση που άρχισε να συνειδητοποιεί ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά και εύκολα. Οι καπιταλιστές, διά του συνδικάτου τους, διαμηνύουν στην κυβέρνηση ότι οι αναδιατάξεις ανάμεσα στους καπιταλιστικούς ομίλους είναι υπόθεση της αγοράς, υπόθεση του καπιταλιστικού ανταγωνισμού και όχι υπόθεση κρατικών ρυθμίσεων. Δεν θέλουν μεσάζοντες τους πολιτικούς στο δικό τους ανταγωνισμό, δεν θέλουν να έχουν λόγο στις υποθέσεις τους. Εκείνο που θέλουν από μια κυβέρνηση είναι να κρατάει κάποιες ισορροπίες, να τηρεί κατά το δυνατόν ίσες αποστάσεις. Ομως αυτό που προσπαθεί να κάνει ο Καραμανλής είναι να γκρεμίσει με συνοπτικές διαδικασίες (βιαίως δηλαδή) ισορροπίες που χτίστηκαν μέσα σε είκοσι χρόνια και αυτό δεν αρέσει στον ΣΕΒ.
Αυτά σε σχέση με το παιχνίδι των κορυφών της πολιτικής και της καπιταλιστικής οικονομίας. Γιατί σε σχέση με τη «βάση», με τον ελληνικό λαό, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει, ό,τι και αν γίνει. Θα υποτιμούσαμε τη νοημοσύνη των αναγνωστών της «Κ», αν προσπαθούσαμε να αποδείξουμε ότι δεν έχει καμιά σημασία αν ιδιοκτήτης του «Πήγασου» είναι ο Μπόμπολας ή ο Αγγελόπουλος. Διαπλεκόμενος δηλαδή είναι ο Μπόμπολας, λόγω «Πήγασου», και όχι ο Αγγελόπουλος που πήρε ολόκληρη Ολυμπιάδα με τέτοιους τζίρους και τέτοια αδιαφάνεια;
Ας μη παραμυθιαζόμαστε, λοιπόν. Αυτό που ονομάζεται διαπλοκή δεν είναι καινούργιο φαινόμενο, ούτε αντιμετωπίζεται με νόμους. Πηγάζει από τον ίδιο τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και την πολιτική του εξουσία. Ο Καραμανλής δεν προσπαθεί να κάνει καμιά κάθαρση. Προσπαθεί να στριμώξει καναδυό καπιταλιστικούς ομίλους που είχαν ταυτιστεί προκλητικά με το ΠΑΣΟΚ, για να μειώσει την αντιπολιτευτική κίνηση πάνω στην κυβέρνησή του, αλλά και για να βολέψει κάποιους άλλους ομίλους, που τον στήριξαν όσο ήταν στην αντιπολίτευση. Θα τα καταφέρει; Μετά την αντίδραση του ΣΕΒ το βλέπουμε δύσκολο. Μάλλον σε κάποιο νέο συμβιβασμό θα οδηγηθούν τα πράγματα. Ισως και πολύ σύντομα.
