Για το βρόμικο ρόλο των αστικών ΜΜΕ, που ασκούν κριτική από τα δεξιά στην κυβέρνηση, κατηγορώντας την για καθυστερήσεις και δισταγμούς, γράφαμε την προηγούμενη εβδομάδα. Η τακτική αυτή συνεχίζεται. Είτε στις ραδιοφωνικές εκπομπές είτε στα τηλεοπτικά «παράθυρα» είτε στην αρθρογραφία των μεγάλων εφημερίδων, αυτή η γραμμή περνάει σαν κόκκινο νήμα. Πονάνε, δήθεν, για τα μέτρα που παίρνονται, αλλά τα θεωρούν απαραίτητα, κατηγορώντας παράλληλα την κυβέρνηση ότι άργησε να τα πάρει, με αποτέλεσμα να γίνουν αναγκαστικά περισσότερο επώδυνα.
Βαρόμετρο γι’ αυτή τη γραμμή, που κατευθύνεται από ιθύνοντες κύκλους της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας, οι οποίοι θεωρούν την κυβέρνηση Παπανδρέου τελειωμένη, ο Πρετεντέρης, είτε ως τηλεοπτικός σχολιαστής είτε ως αρθρογράφος των «Νέων».
Αυτός την πέφτει και στον Σαμαρά, αν και αφήνει περιθώριο αυτός να πετύχει, αν γίνει περισσότερο αξιόπιστος από την κυβέρνηση. Ιδού δείγμα από άρθρο του την περασμένη Τρίτη: «Μια μείωση της τάξεως του 20%-30% δεν γίνεται κόβοντας γομολάστιχες ή χαρτιά υγείας αλλά απολύοντας δημοσίους υπαλλήλους, κλείνοντας δεκάδες δημόσιους οργανισμούς και φορείς, “ξεπουλώντας” (κατά την έκφρασή του – σ.σ. του Σαμαρά) δημόσια περιουσία, περικόπτοντας σημαντικά τις αποδοχές όσων μείνουν στο Δημόσιο και γενικά παίρνοντας γενναίες και μη δημοφιλείς αποφάσεις. Δεν τους κόβω για τέτοια στη ΝΔ. Εδώ και από την εργασιακή εφεδρεία (που είναι δική τους πατέντα…) πάνε να την κάνουν γυριστή επειδή, λέει, μπορεί να οδηγήσει σε μερικές απολύσεις. Το αποτέλεσμα είναι ότι μια αψεγάδιαστη οικονομική πρόταση μένει μετέωρη επειδή, αντί να ολοκληρώσει τη λογική της, επιλέγει να επενδύσει σε μια αμφίβολη πολιτική προσδοκία. Κι έτσι από το “λεφτά υπάρχουν!” που μας έλεγε ο ένας περάσαμε στο “λεφτά θα βρούμε!” που μας λέει ο άλλος».
Αυτός την πέφτει και στον Σαμαρά, αν και αφήνει περιθώριο αυτός να πετύχει, αν γίνει περισσότερο αξιόπιστος από την κυβέρνηση. Ιδού δείγμα από άρθρο του την περασμένη Τρίτη: «Μια μείωση της τάξεως του 20%-30% δεν γίνεται κόβοντας γομολάστιχες ή χαρτιά υγείας αλλά απολύοντας δημοσίους υπαλλήλους, κλείνοντας δεκάδες δημόσιους οργανισμούς και φορείς, “ξεπουλώντας” (κατά την έκφρασή του – σ.σ. του Σαμαρά) δημόσια περιουσία, περικόπτοντας σημαντικά τις αποδοχές όσων μείνουν στο Δημόσιο και γενικά παίρνοντας γενναίες και μη δημοφιλείς αποφάσεις. Δεν τους κόβω για τέτοια στη ΝΔ. Εδώ και από την εργασιακή εφεδρεία (που είναι δική τους πατέντα…) πάνε να την κάνουν γυριστή επειδή, λέει, μπορεί να οδηγήσει σε μερικές απολύσεις. Το αποτέλεσμα είναι ότι μια αψεγάδιαστη οικονομική πρόταση μένει μετέωρη επειδή, αντί να ολοκληρώσει τη λογική της, επιλέγει να επενδύσει σε μια αμφίβολη πολιτική προσδοκία. Κι έτσι από το “λεφτά υπάρχουν!” που μας έλεγε ο ένας περάσαμε στο “λεφτά θα βρούμε!” που μας λέει ο άλλος».
Είναι φανερό ότι η κεφαλαιοκρατία προσπαθεί να συγκρατήσει τη ΝΔ, για να μην εκτραπεί αυτή σε προεκλογική παροχολογία και στη συνέχεια φθαρεί σε χρόνο-ρεκόρ. Θέλει «μετρημένη» αντιπολιτευτική ρητορεία, για να μένει πάντα ανοιχτός ο δρόμος σε μια κυβέρνηση των δυο κομμάτων, είτε προεκλογικά είτε μετεκλογικά.
