Μέχρι τώρα, η κυβέρνηση κατήγγειλε περίπου ως αντεθνικώς δρώντα (ανεύθυνος ήταν ο επιεικέστερος χαρακτηρισμός) όποιον μιλούσε για ενδεχόμενο εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Υποστήριζε ότι η σχετική φιλολογία κατευθύνεται από ξένα κέντρα που θέλουν να δημιουργήσουν γενικότερο πρόβλημα στην Ευρωζώνη, για να εξυπηρετήσουν τα κερδοσκοπικά τους παιχνίδια.
Τώρα, έρχεται η ίδια η κυβέρνηση και ρίχνει στην πιάτσα την ίδια φιλολογία, δίνοντάς της το χαρακτήρα επιχείρησης τρομοκράτησης του ελληνικού λαού, που τα ‘χει χαμένα, καθώς δέχεται απανωτά χτυπήματα και δεν έχει ξακάθαρο ποιος είναι ο χαρακτήρας της συμμετοχής της χώρας μας στην ΕΕ και το ευρώ. Η Διαμαντοπούλου κάθε άλλο παρά τυχαία ή άπειρη είναι. Κι ήταν αυτή που από κυβερνητικής πλευράς έδωσε το έναυσμα για την τρομο-φιλολογία, δηλώνοντας την περασμένη Δευτέρα στο «Βήμα FM»: «Εάν οδηγηθούμε σε εσωτερικό χάος και ο χρόνος φεύγει χωρίς ισορροπία, όλοι οι κίνδυνοι είναι ανοιχτοί, ακόμη και ο κίνδυνος ο επόμενος πρωθυπουργός να μην είναι πρωθυπουργός του ευρώ».
Ανάλογη δήλωση έκανε την ίδια μέρα ο πρόεδρος του ΣΕΒ, αλλά ας τον αφήσουμε αυτόν, γιατί δεν είναι κυβερνητικό στέλεχος. Τι να πούμε, όμως, για τον γραμματέα του ΠΑΣΟΚ Μ. Καρχιμάκη που δήλωσε: «Πρέπει να γίνει αντιληπτό από όλους ότι το αδιέξοδο θα υπάρξει εάν βγούμε από το ευρώ»; Προς τι αυτή η δήλωση, όταν η κυβέρνηση ισχυρίζεται πως δεν υπάρχει καμιά περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ; Είναι φανερό πως πρόκειται για μια οργανωμένη προπαγάνδα της κυβέρνησης, που στόχο έχει να παρουσιάσει την έξοδο από το ευρώ σαν τη μεγαλύτερη κατάρα που μπορεί να συμβεί στον τόπο και στη συνέχεια να ζητήσει υποταγή στην ακολουθούμενη πολιτική, για να μην πιάσει η κατάρα.
Μετά τη συμφωνία της 21ης Ιούλη, κυβέρνηση, ΣΕΒ και ΜΜΕ σήκωσαν τις σημαίες και πανηγύριζαν για τη «μεγάλη εθνική νίκη», που εξασφαλίζει το μέλλον της χώρας μέσα στο ευρώ. Τώρα ξαφνικά κινδυνολογούν μ’ αυτό που θεωρούσαν εξασφαλισμένο. Τι μεσολάβησε; Μεσολάβησε η γενικότερη αναταραχή στην ευρωζώνη, που διέλυσε τις αυταπάτες που πήγαν να καλλιεργήσουν. Μεσολάβησαν τα στοιχεία για την παταγώδη αποτυχία του προγράμματός τους ως προς τους αριθμητικούς στόχους που έθεσε και η πρόθεσή τους για τη λήψη νέων αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων, που για να δικαιολογηθούν απαιτούν νέες γερές δόσεις κινδυνολογίας.
Από την άλλη, έχουμε εκείνους (τμήματα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.ά.) που έχουν κάνει την έξοδο από το ευρώ πρόταγμα της πολιτικής τους. Λες και μια καπιταλιστική Ελλάδα έξω από το ευρώ, ακόμη και έξω από την ΕΕ, θα είναι καλύτερη για τους εργαζόμενους από τη σημερινή Ελλάδα της ΕΕ και του ευρώ. Αυτός ο καινούργιος ρεφορμισμός, που πνίγει τον αντικαπιταλισμό μέσα σ’ ένα βάλτο από «επιμέρους» αιτήματα, όπως έξω από το ευρώ, στάση πληρωμών κ.ά., λειτουργεί σαν βαρίδι στην κοινωνική συνείδηση, επιτείνοντας τη σύγχυση και εμποδίζοντας την εργατική τάξη και τα σύμμαχα στρώματά της να δουν καθαρά πως στο στόχαστρό τους πρέπει να μπει το καπιταλιστικό σύστημα και όχι επιμέρους πλευρές του.
ΥΓ: Θυμίζουμε, ότι το πρώτο κυβερνητικό στέλεχος που έκανε ανάλογη δήλωση ήταν η Μαρία Δαμανάκη, ντυμένη με το ταγιεράκι της ελληνίδας Επιτρόπου. Μετά το σάλο που προκλήθηκε, η κυβέρνηση αποστασιοποιήθηκε από την Επίτροπο (που ενεργούσε ως δική της μαριονέτα), η οποία έκρυψε τη ντροπή της και έκτοτε εξαφανίστηκε από την εσωτερική επικαιρότητα, σαν να μην υπάρχει. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως τραγωδία είτε ως φάρσα, έγραφε ο Μαρξ. Ιχνη τραγωδίας, πάντως, δεν φαίνονται…
