Ποιος ήταν ο πρώτος που εισήγαγε με τον πιο επίσημο τρόπο τον γνωστό όρο «επιλεκτική χρεοκοπία» στην ελληνική πολιτική ατζέντα; Ο Βενιζέλος, φυσικά, στην έκτακτη συνέντευξη Τύπου που έδωσε στις 12.7.11, αμέσως μόλις επέστρεψε από τη σύνοδο Eurogroup/Ecofin. Το τι επακολούθησε είναι γνωστό. Η ΝΔ το έκανε σημαία, όμως τον Βενιζέλο δεν τον πείραξε τόσο αυτό όσο το γεγονός ότι άρχισαν να του την πέφτουν και οι Πασόκοι, κατηγορώντας τον για γκάφα και παρομοιάζοντάς τον με τον Παπακωνσταντίνου. Πρώτος και καλύτερος ο άλλοτε κολλητός του, ο Λοβέρδος, που φέρει βαρέως το ότι ο Παπανδρέου δεν τον αναβάθμισε στον τελευταίο ανασχηματισμό.
«Ζεματισμένος» ο Βενιζέλος προσπαθεί να αμυνθεί, φτιάχνοντας μια καινούργια θεωρία, σύμφωνα με την οποία ο όρος «επιλεκτική χρεοκοπία» είναι επινόηση του Σαμαρά και ως μετάφραση δεν ανταποκρίνεται στο «sellective default». Ολόκληρο δελτίο Τύπου εξέδωσε στις 19 Ιούλη, για να πει ότι ο Σαμαράς «επιμένει να κινδυνολογεί και να επενδύει στην καταστροφή της χώρας χρησιμοποιώντας κατά τρόπο προκλητικά δημαγωγικό έναν ελληνικό όρο που έχει επινοήσει, προκειμένου να μεταφράσει έναν τεχνικό χρηματοοικονομικό όρο».
Ομως, ήταν ο Βενιζέλος που έλεγε στη συνέντευξη της 12ης Ιούλη: «Επαναλαμβάνω η λέξη επιλεκτική χρεοκοπία τρομάζει χωρίς λόγο. Γι’ αυτό και χρησιμοποιώ επιμόνως τον αγγλικό όρο sellective default». Δεν έθετε τότε θέμα επινόησης ή κακής μετάφρασης, αλλά θέμα μαζικής ψυχολογίας. Τρομάζει η «επιλεκτική χρεοκοπία» (προφανώς γιατί περιλαμβάνει τη λέξη χρεοκοπία), γι’ αυτό και είναι καλύτερα να χρησιμοποιείται το sellective default.
