Διά πυρός και σιδήρου προσπαθεί να κρατηθεί στην εξουσία ο Μουαμάρ Καντάφι, ο επί 41 χρόνια ηγέτης της Λιβύης, που ανήλθε στην εξουσία με το στρατιωτικό πραξικόπημα της 1ης Σεπτέμβρη του 1969. Σε τηλεοπτικό του παραλήρημα, την περασμένη Τρίτη, αυτοανακηρύχθηκε σε «ηγέτη της επανάστασης», δήλωσε ότι θα πολεμήσει μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός του και ότι θα πέσει σαν μάρτυρας αν χρειαστεί, καλώντας τον λαό να τον υπερασπιστεί. Προσπάθησε δε να ανακαλέσει στην μνήμη των ακροατών του όλα τα αντιιμπεριαλιστικά και αντιαμερικάνικα εύσημα που είχε κερδίσει προ δεκαετιών.
Μάταια όμως. Η εξέγερση είχε εξαπλωθεί τόσο πολύ, που η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας (η Βεγγάζη) είχε ήδη χαθεί και τμήμα του στρατού τον είχε εγκαταλείψει. Ο δε γιος του, Σεΐφ Αλ-Ισλάμ Καντάφι, σπουδαγμένος στο London School of Economics, με PhD στη φιλοσοφία, ο οποίος από το 2009 έχει αναλάβει τη θέση του «γενικού συντονιστή» της κυβέρνησης, επιχείρησε να τρομοκρατήσει τον κόσμο με το μπαμπούλα του εμφυλίου πολέμου που όμως δεν φαίνεται να έχει αποφευχθεί. Ούτε οι υποσχέσεις του για «ριζικές μεταρρυθμίσεις» και αυξήσεις στους μισ- θούς έπιασαν τόπο, αφού την ίδια στιγμή οι πραιτοριανοί του δικτάτορα άνοιγαν πυρ στο ψαχνό και τα αεροπλάνα πυροβολούσαν τους διαδηλωτές από αέρος. Δύο πιλότοι αρνήθηκαν να το κάνουν και αυτομόλησαν στη Μάλτα, ενώ ένας ακόμα πιλότος αρνήθηκε να βομβαρδίσει πετρελαιοπηγές βορειοδυτικά της Βεγγάζης και εγκατέλειψε το αεροπλάνο, όπως ανέφερε το CNN την περασμένη Τετάρτη. Τις ακτές της Μάλτας φέρεται να προσέγγισε και ένα λιβυκό πολεμικό πλοίο, πράγμα όμως που διέψευσαν οι στρατιωτικές αρχές της Μάλτας.
Παρά τον αποκλεισμό των ξένων ανταποκριτών που έχει επιβάλλει το καθεστώς, η ενημέρωση δε μπορεί να ανακοπεί, καθώς οι πληροφορίες κυκλοφορούν διαρκώς, είτε από τηλεφωνικές συνομιλίες είτε από πρόσφυγες που φεύγουν προς άλλες χώρες είτε μέσω βίντεο από τις διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις, που έχουν αναρτηθεί στο διαδίκτυο (στο YOUTUBE). Σύμφωνα με την αιγυπτιακή εφημερίδα Αλ Αχράμ (22/2/11), που επικαλέστηκε δημοσιογράφο του Ρόιτερς, η περιοχή κοντά στα σύνορα της Λιβύης με την Αίγυπτο είχε περάσει στα χέρια των στασιαστών τη στιγμή που ο Καντάφι έβγαζε τον πύρινο τηλεοπτικό του λόγο. Το ίδιο επιβεβαιώνει και το Αλ Τζαζίρα της επόμενης μέρας (23/2), που επιπρόσθετα σημειώνει ότι το καθεστώς έχει χάσει τον έλεγχο και σε άλλες πόλεις εκτός από τη Βεγγάζη, με το στρατό να περνάει με το μέρος των διαδηλωτών στη δυτική πόλη Μισουράταο και στην Τομπρούκ που βρίσκεται 140 χιλιόμετρα από τα αιγυπτιακά σύνορα. Στην τελευταία πόλη, ο διοικητής των ενόπλων δυνάμεων της περιοχής, υποστράτηγος Σουλεϊμάν Μαχμούντ, δήλωσε στο Αλ-Τζαζίρα ότι ο στρατός πέρασε με το μέρος των διαδηλωτών και ότι ο Καντάφι, τον οποίο ο υποστράτηγος υποστήριζε παλαιότερα, είναι ένας τύραννος.
Οσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερα στελέχη της στρατιωτικής και πολιτικής εξουσίας γυρίζουν την πλάτη στον Καντάφι. Πρώτα ήταν οι πρεσβευτές στο εξωτερικό (στις ΗΠΑ, Ινδία, Αυστραλία, Κίνα, Μαλαισία, Ινδονησία, Αραβικό Σύνδεσμο, ακόμα και ο αναπληρωτής πρεσβευτής της χώρας στον ΟΗΕ), που παραιτήθηκαν καταγγέλλοντας τη στυγνή βία που χρησιμοποίησε ο στρατός και οι μισθοφόροι ενάντια στους διαδηλωτές. Στη συνέχεια, παραιτήθηκε για τον ίδιο λόγο ο υπουργός Δικαιοσύνης, Μουσταφά Αμπντελτζαλίλ, και την Τρίτη το βράδυ τον ακολούθησε ο υπουργός Εσωτερικών, στρατηγός Αμπντούλ Φατάχ Γιούνις, ο οποίος δήλωσε μάλιστα ότι παραιτείται σε ένδειξη συμπαράστασης στην «επανάσταση της 17ης Φλεβάρη». Την επόμενη μέρα, ανώτατος σύμβουλος του γιου του Καντάφι υπέβαλε επίσης την παραίτησή του σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη χρήση βίας από τη μεριά του καθεστώτος.
Οπως όλα δείχνουν, ο Καντάφι θα έχει την τύχη των δύο πρώην προέδρων της Αιγύπτου και της Τυνησίας, ίσως ακόμα χειρότερη. Γιατί, σε αντίθεση με τους προηγούμενους, ο Καντάφι φαίνεται αποφασισμένος να μείνει μέχρι το τέλος, αδιαφορώντας αν αυτό θα οδηγήσει σ’ ένα λουτρό αίματος. Σύμφωνα με το Αλ Τζαζίρα, μέχρι το βράδυ της περασμένης Τετάρτης οι νεκροί είχαν ξεπεράσει τους 300, ενώ ο υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας ανέφερε ότι οι νεκροί ήταν πάνω από 1.000! Η τελευταία πράξη της πτώσης του πάλαι ποτέ «αντιιμπεριαλιστή» δικτάτορα μέλλεται να παιχθεί στην πρωτεύουσα Τρίπολη, όπου οι οδομαχίες έχουν ήδη ξεκινήσει. Τελικά, όπως και στην Αίγυπτο, έτσι και στη Λιβύη, τη μοναδική εναλλακτική λύση αποτελεί ο στρατός, ο οποίος αρχίζει να γυρίζει την πλάτη στον δικτάτορα που μέχρι πρότινος στήριζε, αφού βλέπει ότι η πτώση του «σαλταρισμένου» Καντάφι είναι ο μοναδικός τρόπος για να κοπάσει η λαϊκή εξέγερση…
