Εχοντας εξαντλήσει το οπλοστάσιο της λάσπης, της συκοφαντίας, της προβοκάτσιας, μιλώντας για πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών, μετά το χτύπημα με ρουκέτα της αμερικάνικης πρεσβείας, χωρίς ίχνος πολιτικής κριτικής, χωρίς ίχνος αποτίμησης του χαρακτήρα της συγκεκριμένης μαχητικής ενέργειας, οι ηγέτες του Περισσού βρέθηκαν σε προφανή αμηχανία, μετά τη δημοσίευση της προκήρυξης του Επαναστατικού Αγώνα και του αντίχτυπου που αυτή είχε.
Αισθάνθηκαν ότι οι ύβρεις και οι συκοφαντίες δεν αρκούσαν πλέον για να αντιμετωπίσουν ένα σαφώς αντιιμπεριαλιστικό κείμενο.
Ανετέθη λοιπόν στον αλητήριο της προτελευταίας σελίδας, κατά κόσμον Ν. Μπογιόπουλο, να «αναβαθμίσει» την πολεμική με τον τρόπο που αυτός γνωρίζει. Με τον τρόπο του κοινού προβοκάτορα και λαθροχείρα. Αποφάσισε λοιπόν ο αλητήριος να επικαλεστεί τον Λένιν. Και πώς προλόγισε το απόσπασμα που επέλεξε; Ο Λένιν -έγραψε- «ξεκαθάριζε από πολύ νωρίς τα εξής, έτσι για να μην υπάρχουν αμφιβολίες για το ρόλο τέτοιου είδους “τύπων” και για το πώς αξιοποιούνται από το σύστημα». Ακολουθούσε το τσιτάτο:
«Οσον αφορά την πολιτική εκτίμηση της πράξης, εμείς, φυσικά, παραμένουμε στην παλιά μας άποψη, που έχει επιβεβαιωθεί από την πείρα δεκαετιών, ότι οι ατομικές τρομοκρατικές απόπειρες (…) σαν επαναστατική τακτική, είναι άσκοπες και επιζήμιες. Μόνο το μαζικό κίνημα μπορεί να θεωρηθεί σαν πραγματική πολιτική πάλη», σημείωνε ο Λένιν, και συνέχιζε: «Οι τρομοκράτες στη Ρωσία (ενάντιά τους πάντοτε παλεύαμε) έκαναν μία σειρά μεμονωμένες απόπειρες δολοφονίας, όμως το Δεκέμβρη του 1905, όταν η υπόθεση έφτασε επιτέλους στο μαζικό κίνημα, στην εξέγερση, όταν χρειαζόταν να βοηθήσουμε τη μάζα να χρησιμοποιήσει βία, τότε ακριβώς οι “τρομοκράτες” απουσίασαν…».
Βλέπετε πουθενά υπαινιγμό έστω του Λένιν για «τύπους» και «ρόλους» και «αξιοποίηση από το σύστημα»; Αυτά υπάρχουν μόνο στη γραφίδα του αλητήριου συκοφάντη. Από τσιτάτα ξεκομμένα από το σύνολο του πολιτικού τους σκεπτικού δε μπορείς να σχηματίσεις ολοκληρωμένη γνώμη. Αφού, όμως, το θέλει έτσι ο προβοκάτορας, του αφιερώνουμε ένα άλλο τσιτάτο του Λένιν:
«Οι άνθρωποι αυτοί έδειξαν μεγάλη αυτοθυσία και με τη ηρωική τους τρομοκρατική μέθοδο πάλης κατέπληξαν όλο τον κόσμο. Οι θυσίες αυτές αναμφισβήτητα δεν πήγαν του κάκου, συντέλεσαν αναμφισβήτητα άμεσα ή έμμεσα στην επαναστατική διαπαιδαγώγηση του ρώσικου λαού που επακολούθησε» (Απαντα, τ. 30, σελ. 315).
Και τώρα, ολόκληρο το τσιτάτο του Λένιν που με λογοκριτική μανία έκοψε και έρραψε στα μέτρα του ο προβοκάτορας λαθροχείρας:
«”Killing is no murder” (η θανάτωση δεν είναι φόνος) έγραφε σχετικά με τις απόπειρες δολοφονίας η παλιά “Ισκρα” μας. Εμείς δεν είμαστε γενικά ενάντια στον πολιτικό φόνο, όμως οι μεμονωμένες απόπειρες δολοφονίας, σαν επαναστατική τακτική, είναι άσκοπες και επιζήμιες. Μόνο το μαζικό κίνημα μπορεί να θεωρηθεί σαν πραγματική πολιτική πάλη. Και οι μεμονωμένες τρομοκρατικές ενέργειες μπορούν και πρέπει να φέρουν όφελος μόνο όταν βρίσκονται σε στενή και άμεση σύνδεση με το μαζικό κίνημα» (Απαντα, τ. 40, σελ. 312).
Π.Γ.
