Ο ογδοντατετράχρονος Αλέν Ρενέ μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη το ομώνυμο θεατρικό έργο του Βρετανού Αλαν Αικμπορν και φιλοδοξεί να δώσει με τη διασκευή και τη μεταφορά του στο Παρίσι (Μπερσί) εικόνες της σύγχρονης αστικής ζωής. Στην ταινία παρουσιάζονται επτά χαρακτήρες που οι σχέσεις μεταξύ τους, σύμφωνα με τον Ρενέ, θυμίζουν ιστό αράχνης. Ετσι, όταν κάποιος χαρακτήρας κινείται, υπάρχει άμεσος αντίκτυπος στο υπόλοιπο κομμάτι του ιστού και πάει λέγοντας.
Η ταινία περιγράφει με χιούμορ και χωρίς εξάρσεις την καθημερινότητα, τις απογοητεύσεις, τη μοναξιά και το αέναο κυνήγι της ευτυχίας από τους επτά χαρακτήρες, που η προσπάθειά τους να κάνουν την επιθυμία τους πραγματικότητα σκοντάφτει σε κάθε τους βήμα. Ο Ρενέ συνδέει τις επιμέρους ιστορίες με δεξιοτεχνία, όμως μένοντας στην επιφάνεια και την ασημαντότητα των ηρώων του και αναδεικνύοντας αδιάφορες πλευρές της μικροαστικής ζωής, καταλήγει να κάνει μια ταινία που πραγματικά δεν έχει να πει σχεδόν τίποτα στο σύγχρονο θεατή.
