Τελικά, φαίνεται πως το «Μια ξεχωριστή μέρα» υπήρξε η μόνη ουσιαστική ταινία του Σουμάχερ. Από τότε, ό,τι έχουμε δει συμβαδίζει με ό,τι αποκαλούμε συμβατικό αμερικάνικο κινηματογράφο. Επίπεδες ιστορίες και σκηνοθεσίες χωρίς κανένα βάθος και με το απαραίτητο happy-end, από τις οποίες καμιά δεν κατάφερε να σταθεί σε βάθος χρόνου.
Το ίδιο αναλώσιμη είναι και το «Number 23»: Η ιστορία ενός άνδρα που η εμμονή του για έναν αριθμό τον οδηγεί στο φόνο. Θα μπορούσε το θέμα αυτό να είναι ένα ειρωνικό σχόλιο για τη μανία των ανθρώπων να συνδέουν τη ζωή τους με κάποιους αριθμούς, τυχερούς ή όχι. Αντ’ αυτού, είναι ένα θρίλερ, στο οποίο ο άνδρας, μετά από μακρόχρονη νοσηλεία, καταφέρνει με χίλια βάσανα να ξεπεράσει το ψυχοπαθητικό του background και να ενταχθεί στην κοινωνία. Το μόνο ενδιαφέρον στοιχείο είναι η μεταμόρφωση του Τζιμ Κάρεϊ από λαστιχένιο γελωτοποιό σε δραματική περσόνα.
