Το πρώτο που μαθαίνουν οι δόκιμοι δημοσιογράφοι είναι ο περιγραφικός ορισμός της είδησης: «Οταν σκύλος δαγκώσει άνθρωπο, δεν είναι είδηση. Οταν άνθρωπος δαγκώσει σκύλο, είναι είδηση». Εφαρμόζοντας πιστά τη… δημοσιογραφική δεοντολογία, τα κεντρικά δελτία ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης την περασμένη Τρίτη είχαν σε περίοπτη σειρά την είδηση ότι στο Πολιτικό της Νομικής Αθήνας υπερψηφίστηκε με ποσοστό 60% η πρόταση της ΔΑΠ για σταμάτημα της κατάληψης. Την είδηση ότι στο πολυπληθέστατο Νομικό της Νομικής υπερψηφίστηκε και πάλι το πλαίσιο της κατάληψης δεν τη μετέδωσαν. Και βέβαια, οι αποφάσεις άλλων περίπου 120 συνελεύσεων σε όλη τη χώρα, οι οποίες αποφάσισαν τη συνέχιση των καταλήψεων σε περίπου 250 τμήματα ΑΕΙ και ΤΕΙ, δεν απασχόλησαν τα δελτία ειδήσεων, διότι… δεν αποτελούν είδηση. Η κατάληψη δεν είναι είδηση, το σταμάτημα της κατάληψης είναι! Και πάλι, όμως, δεν πολυκολλάνε όλα τούτα με τη… δεοντολογία. Διότι την προηγούμενη εβδομάδα «ήταν είδηση» το σταμάτημα της κατάληψης στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, όμως η απόφαση για εκ νέου κατάληψη αυτή την εβδομάδα «δεν ήταν είδηση» και δε μεταδόθηκε.
«Ειδηση» ήταν μόνο το 60% της ΔΑΠ στο Πολιτικό της Νομικής (που ως ποσοστό δεν ξέρουμε αν αληθεύει καν και δεν αποτελεί αποκύημα της φαντασίας των «γαλάζιων παιδιών»).
«Ειδηση» ήταν μόνο το 60% της ΔΑΠ στο Πολιτικό της Νομικής (που ως ποσοστό δεν ξέρουμε αν αληθεύει καν και δεν αποτελεί αποκύημα της φαντασίας των «γαλάζιων παιδιών»).
Δεν αποτελεί, βέβαια, είδηση η μετατροπή της κρατικής τηλεόρασης σε ντουντούκα της κυβερνητικής προπαγάνδας. Εκείνο που εντοπίζουμε είναι πως μετά το ματοκύλισμα της 8ης Μάρτη και την πολιτική ήττα της κυβέρνησης, η τακτική άλλαξε και πάλι. Από το «θερμό πόλεμο» των γκλομπ, των χημικών και των τρομοκρατικών συλλήψεων, περάσαμε στον «ψυχρό πόλεμο» της προπαγάνδας. Εναν πόλεμο στον οποίο συμμετέχουν αφανώς και στελέχη της ΠΟΣΔΕΠ, που ψιθυρίζουν στο αυτί των δημοσιογράφων του εκπαιδευτικού ρεπορτάζ, ότι οι καταλήψεις δεν οδηγούν πουθενά πλέον, ότι «ο αγώνας θα αλλάξει μορφή μετά το Πάσχα» και άλλα παρόμοια. Οι κύριοι αυτοί, αντί να δηλώσουν έντιμα ότι το δικό τους κίνημα δεν έχει άλλα καύσιμα στη μηχανή του (ουδείς θα τους κατηγορούσε γι’ αυτό, δεδομένου ότι εκφράζουν ένα κατά τεκμήριο συντηρητικό στρώμα που πραγματικά έχει ξεπεράσει τα όριά του το τελευταίο δίμηνο), προσπαθούν να αναδειχτούν σε… κινηματάρχες. Σαν τις κωλοβές αλεπούδες του Αισώπου, προσπαθούν να πείσουν και τους φοιτητές ότι πρέπει να «συμμαζευτούν». Ετσι, κλείνουν το μάτι στην κυβέρνηση (στο σύστημα εξουσίας ευρύτερα), λέγοντάς της να κάνει μερικές εβδομάδες υπομονή και θα απαλλαγεί οριστικά από τις καταλήψεις.
Η πρώτη απάντηση του φοιτητικού κινήματος, πέρα από τη συνέχιση του μπλοκ των καταλήψεων, αναμενόταν να είναι το χτεσινό πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο (δεν έχουμε ρεπορτάζ, γιατί η ύλη μας έκλεισε Πέμπτη πρωί). Είναι φανερό ότι η κυβέρνηση τώρα μετράει τις αντοχές του. Εκτιμά (ενθαρρυμένη και από την τακτική της ΠΟΣΔΕΠ) ότι το 1979 δε μπορεί να επαναληφθεί. Ας κάτσουν, λοιπόν, στ’ αυγά τους οι της ΠΟΣΔΕΠ και ας πάρει η κυβέρνηση μια πίκρα σαν αυτή της μαμάς της το ‘79.
