Μη γελάτε, παρακαλώ. Αύριο είναι η ημέρα αντισύλληψης, κάτι που θα έπρεπε να βάλει σε σκέψεις και να παραδειγματίσει και το κίνημα. Δεν γίνεται να έχουμε συνέχεια τόσες ανεπιθύμητες συλλήψεις και να μην εφαρμόζεται κάποια δραστική αντισυλληπτική μέθοδος! Και δεν μιλώ για το πατροπαράδοτο «τράβηγμα» ούτε για τα προφυλακτικά (κράνη, κουκούλες κλπ.), που δεν είναι ασφαλείς μέθοδοι πια. Ούτε βέβαια για χημικά, αυτά τα έχει η άλλη πλευρά. Ας σκεφτούμε όλοι μαζί…
«Βαλτότοπος αδιάβατος το αίμα μας στην ιστορία χυμένο. Το κεφάλι τους σπάζουν ξεμοναχιασμένοι χιμαιροκυνηγοί, τη χίμαιρα την άπιαστη να πιάσουν. Οι φιλάνθρωποι τα μούτρα θα σπάσουν στης ζωής την αγριάδα. Τη στράτα τους τα εκατομμύρια πώς περνάν αράδα;». Στίχοι του Βλαντιμίρ Μαγιαγόφσκι από τον «Βλαδίμηρο Ιλιτς Λένιν», για τα 78 χρόνια από την αυτοκτονία του πρώτου που συμπληρώνονται την προσεχή Παρασκευή.
Και τώρα θα ήθελα την προσοχή σας, γιατί τέτοια σημαντικά στοιχεία μόνο σ’ αυτή τη στήλη άλατος μπορείτε να διαβάσετε (αν εξαιρέσουμε ηράκλειες στήλες-στιλέτα των στιλάτων στυλοβατών espresso, φρεντουτσίνο με γάλα και ελευθεροτρυπίδας). Ολοι γνωρίζουμε ότι την πρωταπριλιά (την προσεχή Τρίτη) συνηθίζουμε ν’ αποστέλλουμε χιλιάδες ευχετήριες κάρτες (ή ό,τι άλλο επιθυμεί κανείς) επ’ ευκαιρία της υψίστης εορτής της αστικής πολιτικής, αυτής του θεσμοθετημένου ψεύδους. Και μάλιστα φέτος συμπληρώνονται 444 χρόνια από την καθιέρωσή της (μαγικός αριθμός που θα επιφέρει δεινά, σύμφωνα με διακεκριμένους πρώην εσχατολόγους που τώρα είναι σε άσυλα, όπως αυτό της δημοκρατίας). Και, συνεπώς, την αναγόρευση του μπάχαλου εις εξέχουσα θεσμική λειτουργία, ήτις έχει και την ημέρα εορτασμού της. Εις ανάμνηση ενός ακόμη κρετίνου βασιλέως του Καρ(ι)όλου Θ΄ ο οποίος σηκώθηκε ένα μεσημέρι (το πρωί σηκώνεται ο κυρίαρχος λαός, οι υπηρέτες του σηκώνονται αργότερα) και είπε: «Δεν μεταθέτω την πρωτοχρονιά από την πρωταπριλιά στην πρωτογεναριά; Βέβαια, τότε δεν υπήρχε η λέξη πρωτογεναριά, όπως άλλωστε δεν υπάρχει και σήμερα. Υπάρχει μόνο η πρωτομαγιά ως παραχώρηση προς την εργατική τάξη κι αυτά θα πρέπει κάποια στιγμή να τα συνεκτιμήσουμε, όπως έλεγε κι ένας πρώην ορεσίβιος που κατήλθε στα αθηναϊκά χειμαδιά και γνωρίζει μόνο δυο-τρία δρομολόγια (γι’ αυτό χάνονται πρόβατα συχνά). Λοιπόν, ο Κάρ(ι)ολος ο Θήτας δεν έκανε κάτι διαφορετικό από τους σημερινούς επιχειρηματικούς εκπροσώπους πολιτευτές, που κι αυτοί σηκώνονται (τα πρωινά πλέον, στα πλαίσια της επιβεβλημένης ισότητας) κι ανακοινώνουν ό,τι μηχανεύτηκαν για να τους αγαπούν τα αφεντικά τους και να τους ρίχνουν κανένα κοκαλάκι. Σταμάτα να γαβγίζεις Funny, βλέπεις ότι μιλάω με τα παιδιά τώρα. Ορίστε, έχασα τον συρμό των σκέψεών μου. Τι λέγαμε; Α ναι, για το ότι είμαστε όλοι Θιβετιανοί εν όψει της ολυμπιάδας εκείνου του Πεκίνου. Ενα παλιό Κομφουκιανικό χαϊκού λέει «η γαλήνη και η γνώση θα έρθουν όταν θάψεις την κουφάλα τον ιδιοκτήτη του ανθρακωρυχείου στο μαγαζί όπου θάβει εκατό-εκατό τους εργάτες». Χτύπα τα πόδια σου Κινέζα για να μην κόψει η μαγιονέζα…
Την ίδια ώρα στον αντίποδα, στη δημοκρατική χώρα μας, νηπιαγωγοί -κανονικές και με… βούλα- δουλεύουν απλήρωτες επί μήνες σε περίεργα προγράμματα (υπό την υψηλή επιστασία πανεπιστημιακών ιδρυμάτων), όπου εκτός του ότι δεν τους κολλούσαν ένσημα επί σειρά μηνών, δεν τις αναγνωρίζουν και προϋπηρεσία! Το πιο τραγικό είναι ότι δούλεψαν κανονικότατα την καθαρή Δευτέρα αλλά και την 25η Μαρτίου!!! Ξέρουμε όμως ότι δεν πρόκειται να ιδρώσει κανένα αφτί, διότι δεν είναι τίποτε αλήτισσες απεργοί που δεν συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις, αλλά πυλώνες της εκπαίδευσης και ακρογωνιαίοι λίθοι κλπ. (ρε, λες να μετατρέπομαι σε Στυλιανίδη;). Ολα αυτά εδώ, στη δημοκρατική πατρίδα και μητρίδα μας που βέβαια δεν είναι Κίνα, που δεν είναι μήτε οι κάμποι μήτε τα άπαρτα ψηλά βουνά, αλλά η μπανανία όπου αλωνίζει κάθε πικραμένος καπιταλιστής ή παρατρεχάμενος, με μια δράκα θλιβερών φασουλήδων να σέρνει το χορό. Δε γαλέγω…
«Κι εσύ άνθρωπε σπουδαγμένε, εσύ που θυσίασες μιαν ολάκερη ζωή πάνω στην εργασία σου, εσύ λυγίζεις την πλάτη σου και παρακολουθείς προσεκτικά τους νόμους που τα έκφυλα κτήνη θα ψηφίσουν στο μεσοδιάστημα μεταξύ δύο οργίων, κατά τους μήνες της διασκέδασής τους στην πρωτεύουσα» (Luigi Molinari – «Η παρακμή του ποινικού δικαίου»).
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
