♦ Κίνημα ανατροπής ΤΩΡΑ – Για να ανατρέψουμε το μνημόνιο και τα αντεργατικά μέτρα – Διαδηλώνουμε στη ΔΕΘ – Θεσσαλονίκη 11 Σεπτέμβρη – Προσυγκέντρωση 6μμ Εγνατίας και Βενιζέλου – Συγκέντρωση 6:30μμ άγαλμα Βενιζέλου – ΣΥΡΙΖΑ (αφίσα)
Το μόνο που δεν μας λέει η αφίσα του ΣΥΡΙΖΑ είναι πως η συγκέντρωση, στην οποία θα πορευτούν μετά την προσυγκέντρωση, είναι της ΓΣΕΕ! Δεν μας το λένε προφανώς από… σεμνότητα. Εμείς, βέβαια, μπορούμε να κάνουμε τους… κακόβουλους συνειρμούς μας. Να σκεφτούμε, για παράδειγμα, ότι χωρίς τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ η συγκέντρωση της ΓΣΕΕ θα ήταν… αραία, αραία, να φαινόμαστε καμιά σαρανταρέα. Μπορούμε, επίσης, να θυμηθούμε, ότι πριν μερικούς μήνες ο ΣΥΡΙΖΑ υποστήριζε ότι στους κόλπους των Πασόκων συνδικαλιστών συντελούνται θετικές διεργασίες και γι’ αυτό δεν πρέπει ν’ ανοίγονται μέτωπα με τη ΓΣΕΕ, αλλά αντίθετα να επιδιωχτεί συνεργασία. Τώρα, μετά την υπογραφή της τριετούς «μνημονιακής» σύμβασης, μετά τη συνάντηση του Παναγόπουλου με την τρόικα και όλα όσα μεσολάβησαν, έχει την ίδια άποψη ο ΣΥΡΙΖΑ; Αν κρίνουμε από το κάλεσμα της Θεσσαλονίκης, μάλλον ναι. Οπότε δικαιούμαστε να συμπεράνουμε, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να καλλιεργεί αυταπάτες για το ρόλο των πουλημένων εργατοπατέρων, προσπαθώντας –όσο περνά από το χέρι του– να κρατήσει εργαζόμενους εγκλωβισμένους στο μαντρί της υποταγής.
♦ Προλετάριοι όλων των χωρών, σταματήστε τη δουλειά (σύνθημα στη Σταδίου, με υπογραφή Αλφάδι)
Τι ακριβώς θέλει να πει ο… ποιητής; Προφανώς δεν καλεί σε απεργία. Μάλλον σε… αεργία καλεί. Γι’ αυτό, όμως, δεν χρειάζονται καλέσματα. Το φροντίζει ο… καπιταλισμός, καταδικάζοντας εκατομμύρια σε ανεργία. Υπάρχει, βέβαια, και μια αφελής άποψη που θεωρεί ότι με «γενική απεργία διαρκείας» θα πέσει ο καπιταλισμός. Μια ματιά στην Ιστορία της ταξικής πάλης τον τελευταίο ενάμιση αιώνα θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη για το ξεπέρασμα τέτοιων αυταπατών. Ο καπιταλισμός θα πέσει μόνο από τα χτυπήματα της προλεταριακής επανάστασης, που είναι μια ιστορική διαδικασία ριζικά διαφορετική από τη… μη εργασία.
♦ Η κοινή γνώμη δεν έχει γνώμη (σύνθημα στο ΤΕΙ Πειραιά)
Ευστοχότατο σύνθημα. Πράγματι, η λεγόμενη κοινή γνώμη είναι μια ιδεολογική κατασκευή. Μια ιδεολογική κατασκευή της άρχουσας τάξης, μέσω της οποίας η δική της θέληση μετατρέπεται σε θέληση του λαού και επιβάλλεται μέσα από τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς που διαθέτει. Καταρχάς, κοινή γνώμη δεν υπάρχει, γιατί απλού-στατα δεν μπορεί να υπάρξει. Η κοινωνία αποτελείται από τάξεις, οι οποίες έχουν ανταγωνιστικά συμφέροντα. Πώς, λοιπόν, μπορεί να υπάρξει «κοινή γνώμη» μεταξύ ανταγωνιστικών τάξεων; Μόνο με την προϋπόθεση της υποταγής μιας τάξης σε μια άλλη. Και πώς τεκμέρεται η «κοινή γνώμη»; Εδώ βλέπουμε τους διάφορους τηλεοπτικούς αστέρες να εμφανίζονται κάθε βράδυ ως εκπρόσωποι της «κοινής γνώμης». Εμφανίζουν ως καθολική τη δική τους άποψη και προσπαθούν να την επιβάλλουν με μέσα καθαρά δικτατορικά, αφού αρνούνται ακόμη και τον στοιχειώδη διάλογο. Στα σκουπίδια, λοιπόν, (και) αυτή η ιδεολογική κατασκευή.
