Λέτε να τα καταφέρει ο Τσίπρας να διαλύσει το Συνασπισμό; Ακόμη και αυτό δεν μπορεί να αποκλειστεί, αν και οι μπαρουτοκαπνισμένοι στο φραξιονισμό ηγέτες των διάφορων «τάσεων» έχουν δείξει και άλλες φορές στο παρελθόν, ότι φτάνουν στο παραπέντε της διάλυσης και τότε τα βρίσκουν. Απλά, τώρα τα πράγματα είναι πιο σύνθετα, καθώς ο φραξιονισμός γίνεται ανάμεσα σε τουλάχιστον πέντε βασικά κέντρα: ο Τσίπρας έχει την «παιδική χαρά», μια σειρά στελέχη του «αριστερού ρεύματος» και μερικούς «ανανεωτικούς». Το υπόλοιπο «αριστερό ρεύμα» συσπειρώνεται κατά βάση γύρω από τον Λαφαζάνη, όμως ένα κομμάτι του «παίζει» και με τον Αλαβάνο, ο οποίος υποτίθεται ότι δεν συμμετέχει στα του ΣΥΝ, αλλά φυσικά δεν τον πιστεύει κανένας. Οι «ανανεωτικοί» έχουν την πιο συμπαγή τάση, ενώ ρόλο παίζουν πια και οι μικρότερες τάσεις, όπως η Αριστερή Ανασύνθεση που κατάφερε να βγάλει τον Κουβέλη εκτός συνέδριου, προκαλώντας ρίγη αγανάκτησης όχι μόνο στον Τσίπρα και την «ανανεωτική πτέρυγα», αλλά και στο σύνολο των αστικών ΜΜΕ, που δε μπορούν να χωνέψουν ότι ένα από τα πιο αγαπημένα τους παιδιά ξωπετάχτηκε από μια περιφερειακή οργάνωση (Καλλιθέα). Η «Αριστερή Ανασύνθεση» πάντως απάντησε χαρακτηρίζοντας τον Κουβέλη «ομοτράπεζο του Μελισσανίδη και του Λαυρεντιάδη» και «συνειδητό υπονομευτή του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ από το Φλεβάρη του 2008 και μετά».
Πώς στο διάολο θα καταφέρουν να βρουν modus vivendi όλοι αυτοί είναι ένα ερώτημα. Γι’ αυτό λέμε πως δεν αποκλείεται πια ακόμα και η διάλυση. Αν όχι η τυπική, τουλάχιστον η ουσιαστική. Δεν είναι τυχαίο αυτό που έγραφε η «Αυγή» την περασμένη Κυριακή για το «Μέτωπο» που έχει συγκροτήσει ο Αλαβάνος: «Πολλοί πλέον θεωρούν ότι είναι θέμα χρόνου η αποσκίρτηση απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ μόνο ασχολίαστο δεν πρέπει να μείνει το γεγονός ότι στέλεχος του Μετώπου ρωτούσε στη Βουλή για τα οικονομικά του ΣΥΡΙΖΑ και πώς κατατίθεται η κομματική επιχορήγηση στην περίπτωση που υπάρξει διάσπαση του σχήματος». Στο άρθρο αυτό απάντησε με ανακοίνωσή της η ΚΟΕ, που μίλησε για «συντονισμένη προσπάθεια της ηγετικής ομάδας του ΣΥΝ, της Αυγής, συγκεκριμένης τάσης του ΣΥΝ και κατευθυνόμενων δημοσιευμάτων από τα εκδοτικά συγκροτήματα να ωθήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ σε διάσπαση».
Εχουν όλ’ αυτά καμιά σχέση με τις ανάγκες της εργατικής τάξης και του λαού, με την ανάγκη να αναπτυχθούν αγώνες ενάντια στην επιτροπεία της ιμπεριαλιστικής τρόικας, με την ανάγκη ανάπτυξης της ταξικής συνείδησης, ώστε να υπάρξουν ενέργειες που θα τείνουν να μετατρέψουν την κρίση του καπιταλισμού σε επαναστατική κρίση; Τέτοιοι προβληματισμοί μένουν εντελώς έξω από την αντιπαράθεση στο εσωτερικό του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ. Σίγουρα η κρίση επιδρά και επηρεάζει τις απόψεις των διάφορων τάσεων, πολώνοντας περισσότερο τις σχέσεις τους, όμως κίνηση σε επαναστατική κατεύθυνση δεν υπάρχει.
