Εγινε και η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, όμως χωρίς Παπαρήγα και Τσίπρα περισσότερο κηδεία θύμιζε, παρά σόου εθνικής ενότητας, όπως την ήθελαν οι εμπνευστές της. Ακόμη και ο αστικός Τύπος την υποβάθμισε, εκτιμώντας ότι μάλλον θα «τσίτωνε» τον κόσμο παρά θα τον έκανε να πετάξει σε νέφη εθνικής σύμπνοιας. Ούτε έβγαλε ούτε θα μπορούσε να βγάλει ειδήσεις αυτή η κολοβή σύσκεψη. Τα ίδια τετριμμένα πράγματα είπαν οι πρωταγωνιστές της, για την τιμή του πολιτικού κόσμου, το πολιτικό χρήμα, την ανάγκη να τιμωρούνται οι «επίορκοι» και τα παρόμοια. Πράγματα που τα έχουμε ακούσει χιλιάδες φορές και που όταν ακούγονται απ’ αυτούς που κυβερνούν τη χώρα από το 1974 και μετά μόνο αγανάκτηση προκαλούν. Λες και μιλούν κάποιοι που μόλις έφτασαν στη χώρα και δεν έχουν καμιά ευθύνη για τη διοίκησή της.
Αν, βέβαια, ήταν εκεί η Παπαρήγα και ο Τσίπρας, θα είχαν μια ελπίδα να «παίξει» λίγο προπαγανδιστικά αυτή η σύσκεψη. Οχι λόγω του ποσοστιαίου κοινοβουλευτικού βάρους των δυο κομμάτων, αλλά επειδή θα φαινόταν ότι κάπου υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής για όλο το κοινοβουλευτικό φάσμα. Ο Παπανδρέου βιάστηκε, νόμισε ότι καπηλευόμενος τους τρεις νεκρούς της 5ης Μάη θα τους μάζευε όλους στο μαντρί, όμως η αλαζονεία επέστρεψε και τον χτύπησε σαν μπούμερανγκ.
ΥΓ: Το στίγμα της συνάντησης αυτής το έδωσε μετά το τέλος της ο Καρατζαφέρης, που δήλωσε ότι το σημαντικό είναι πως πλέον μπορούν να μιλούν άνετα μεταξύ τους. Είπε για τον ενικό που χρησιμοποιούν και την προσφώνηση με τα μικρά ονόματα, για τις γυναίκες τους που μαγειρεύουν και άλλα τέτοια ιδιαίτερα… βαρυσήμαντα.
