Κάθε φορά που μια κυβέρνηση παίρνει σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, κάθε φορά που έχουμε εκδηλώσεις πολιτικής κρίσης, αρχίζει η φιλολογία περί εξυγίανσης της πολιτικής ζωής, κάθαρσης του πολιτικού κόσμου και πάει λέγοντας. Δε θα μπορούσε, λοιπόν, να λείψει η σχετική φιλολογία και από τις μέρες μας, ιδιαίτερα καθώς φουντώνει η αγανάκτηση του ελληνικού λαού ενάντια στα δυο μεγάλα κόμματα εξουσίας.
Το εναρκτήριο λάκτισμα έδωσε ο ίδιος ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, στην κολοβή σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών. Στη συνέχεια, τη μπάλα πήραν οι Παπανδρέου, Σαμαράς και Καρατζαφέρης, που είπαν άλλος το κοντό του και άλλος το μακρύ του. Βέβαια, τίποτα καινούργιο δεν ακούστηκε: νόμος περί ευθύνης υπουργών, βουλευτική ασυλία, πόθεν έσχες, μεγαλύτερη ανάμιξη της Δικαιοσύνης, είναι πράγματα που λέγονται κάθε φορά. Εχουν γίνει και αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο, όμως κάθε φορά τα ίδια συζητιούνται.
Η αλήθεια είναι πως πολλοί άνθρωποι του λαού εγκλωβίζονται από μια λαϊκίστικη προπαγάνδα, η οποία συχνά έχει και φασιστικές αποχρώσεις. Η προπαγάνδα αυτή πιάνεται από διάφορες περιπτώσεις (υπαρκτές κατά κανόνα) και αναζητά διέξοδο μέσα από την υποτιθέμενη τιμωρία κάποιων «επίορκων» πολιτικών και κρατικών υπαλλήλων. Ετσι, η αστική τάξη μένει στο απυρόβλητο. Οσα και να φάνει οι πολιτικοί που κυβερνούν (όλοι τους βγαίνουν πλούσιοι, δεν υπάρχει αμφιβολία), δεν φτάνουν αυτά που τρώνε οι καπιταλιστές. Επιχορηγήσεις, έργα και προμήθειες, υπερτιμολογήσεις, συνιστούν ένα τεράστιο πλέγμα δραστηριοτήτων, νόμιμων ή νομότυπων, μέσω των οποίων οι καπιταλιστές απομυζούν το χρήμα που διαχειρίζεται το κράτος.
Τα σκάνδαλα είναι σκάνδαλα, αλλά το μεγαλύτερο, το σκάνδαλο των σκανδάλων είναι η ίδια η λειτουργία του καπιταλισμού. Οι αστοί πολιτικοί είναι απλώς οι διαχειριστές του συστήματος και βέβαια γι’ αυτή τη συνεισφορά τους δικαιούνται την αμοιβή τους. Φυσικά και θα έχουν κάλυψη από τους συναδέλφους τους, γιατί και η αστική πολιτική είναι ένα ιδιαίτερα προσοδοφόρο επάγγελμα, το οποίο έχει δημιουργήσει τη δική του συντεχνία.
