«Οσοι επενδύουν στη χρεοκοπία της Ελλάδας θα χάσουν τα χρήματά τους», έλεγε με το γνωστό ύφος του ξερόλα ο Γ. Παπακωνσταντίνου, στο περιθώριο της ετήσιας συνόδου του ΔΝΤ. Οι «κερδοσκόποι» τους οποίους υποτίθεται ότι φοβέριζε, έσκασαν στα γέλια και συνέχισαν τη δουλειά τους. Το επόμενο τριήμερο είχαν καταφέρει να ξετινάξουν την αγορά των ελληνικών κρατικών ομολόγων, να ξεκινήσουν την επίθεση κατά της Πορτογαλίας και να κάνουν τους ηγέτες της ευρωζώνης, μηδέ της γερμανίδας καγκελαρίου εξαιρουμένης, να τρέχουν να μπαλώσουν τρύπες, φοβούμενοι τα χειρότερα.
Εχουμε γράψει και άλλη φορά, ότι η Ελλάδα είναι το πρώτο πειραματόζωα της νέας εποχής που άνοιξε με την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση. Το χρηματιστικό κεφάλαιο δοκιμάζει νέες πρακτικές, μερίδες του κεφάλαιου λύνουν με λύσσα τις διαφορές τους στις «αγορές», ενώ ταυτόχρονα τεστάρεται και η βιωσιμότητα ενός πειράματος «κινεζοποίησης» του προλεταριάτου στην καρδιά της ευρωζώνης.
Για παράδειγμα, η περιβόητη Goldman Sachs έχει ρίξει εδώ και καιρό το σύνθημα «long CDS, short equity», το οποίο ακούγεται ακατανόητο σε όσους δεν είναι έστω και λίγο μυημένοι στους δαιδάλους της χρηματιστικής κερδοσκοπίας. Με απλά λόγια, το σύνθημα σημαίνει: επενδύω κυρίως στα συμβόλαια ασφάλισης πιστωτικού κινδύνου (CDS) και παράλληλα «σορτάρω» τα ομόλογα, δηλαδή πιέζω την τιμή τους προς τα κάτω. Αυτά τα τεράστια τραπεζικά μονοπώλια έχουν ένα τεράστιο δίχτυ θυγατρικών, με τις οποίες κάνουν τη δουλειά. Hedge funds που «έχουν σχέση» (έτσι το λένε κομψά) με την Goldman Sachs «σορτάριζαν» τα ελληνικά ομόλογα και την ίδια στιγμή η «μαμά» εταιρία ανέβασε στα ύψη τα CDS. Ετσι, κέρδιζαν διπλά. Μέσα σε λιγότερο από μια βδομάδα τα μονοπώλια του χρηματιστικού κεφάλαιου κατάφεραν να γελοιοποιήσουν τον Παπακωνσταντίνου, αλλά αυτό είναι το τελευταίο που ενδιαφέρει τα golden boys τους. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να βγάζουν υπερκέρδη και να ενισχύουν τις θέσεις τους στο διεθνή ανταγωνισμό, υπονομεύοντας ολόκληρες οικονομίες. Το παιχνίδι δεν γίνεται μόνο με το κρατικό χρέος. Οδηγώντας μια καπιταλιστική οικονομία στην υπερχρέωση, την οδηγούν στην αγκαλιά του ΔΝΤ, μία από τις «θεραπείες» του οποίου είναι το υποχρεωτικό ξεπούλημα κρατικής περιουσίας. Τότε, άλλες θυγατρικές αυτών των μονοπωλίων, αναλαμβάνουν ν’ αγοράσουν τα «φιλέτα», επειδή διαθέτουν κεφάλαια για τέτοιου είδους «επενδύσεις».
Ολες οι μερίδες του χρηματιστικού κεφάλαιου επιδίδονται σ’ έναν άγριο ανταγωνισμό, ο οποίος δεν διαπερνά μόνο το εσωτερικό πολυεθνικών μορφωμάτων όπως η ΕΕ, αλλά και το εσωτερικό των ξεχωριστών ιμπεριαλιστικών χωρών. Για παράδειγμα, την περασμένη Τρίτη, ο Νόρμπερτ Μπαρτλ, ανώτερο στέλεχος του γερμανικού Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος, δήλωνε στο «Ρόιτερς» ότι στην κοινή εμφάνιση των Στρος-Καν και Τρισέ στο γερμανικό κοινοβούλιο θα ζητηθεί από βουλευτές να ξεκινήσει επαναδιαπραγμάτευση του ελληνικού χρέους, με μείωση της ονομαστικής αξίας των κρατικών τίτλων που έχουν στα χέρια τους οι επενδυτές. Σ’ αυτό το σενάριο, που διακινούσαν ήδη επί μέρες οι «Financial Times», έσπευσε να αντιδράσει αμέσως η γαλλίδα υπουργός Οικονομίας Κριστίν Λαγκάρντ. Ξέρετε γιατί; Γιατί γαλλικές τράπεζες κατέχουν περίπου το 60% του ελληνικού κρατικού χρέους! Ετσι εξηγείται η «αγάπη» του Σαρκοζί και της Λαγκάρντ. Στην πραγματικότητα, εκείνο που αγαπούν είναι τα κέρδη των γαλλικών τραπεζικών μονοπωλίων. Μπορούμε, όμως, να κατανοήσουμε και τη δήλωση προθέσεων των συγκεκριμένων συντηρητικών βουλευτών της Γερμανίας. Προφανώς, εκπροσωπούν γερμανικά κεφάλαια που έχουν επενδύσει σε CDS και πολύ θα γούσταραν μια επίσημη «παύση πληρωμών» από το ελληνικό κράτος, για να «πάνε ταμείο». Ικανοποιημένοι θα ήταν ακόμη και με μια επαναδιαπραγμάτυευση του χρέους, γιατί όπως αποκάλυψε πρόσφατα το Bloomberg, τα CDS «πληρώνουν» και σ’ αυτή την περίπτωση. Αντίθετα, ο Σόιμπλε και η Μέρκελ είναι υποχρεωμένοι να υπερασπιστούν τα γερμανικά τραπεζικά μονοπώλια, που επίσης έχουν στα χαρτοφυλάκιά τους ικανό ποσοστό των κυκλοφορούντων ελληνικών κρατικών ομολόγων. Είναι επίσης υποχρεωμένοι να υπερασπιστούν τη σταθερότητα του ευρώ, βάση του οποίου αποτελεί το γερμανικό φράγκο. Αλλο μια ελεγχόμενη πτώση του ευρώ έναντι του δολάριου, που ευνοεί τις γερμανικές εξαγωγές, γι’ αυτό και την αβαντάρισε το γερμανικό κράτος τους τελευταίους τέσσερις μήνες, και άλλο μια κατρακύλα του ευρώ ύστερα από πολλαπλές επιθέσεις σε χώρες της ευρωζώνης. Γι’ αυτό και το δίδυμο της γερμανικής πολιτικής ηγεσίας έσπευσε να ρυθμίσει τα πράγματα με το δανεισμό της Ελλάδας, πριν τις γερμανικές περιφερειακές εκλογές.
Ομως, όσο κι αν ανταγωνίζονται μεταξύ τους οι μερίδες του διεθνούς μονοπωλιακού κεφάλαιου, είτε στις χρηματιστικές αγορές είτε στις αγορές εμπορευμάτων και υπηρεσιών, τίποτα δεν διασαλεύει την ενότητά τους έναντι του κοινού εχθρού, του προλεταριάτου. Το γερμανικής έμπνευσης Σύμφωνο Σταθερότητας της ΕΕ είναι χαρακτηριστικό δείγμα επιβολής μιας δημοσιονομικής πειθαρχίας που στηρίζεται στη συρρίκνωση του λεγόμενου «κοινωνικού κράτους». Η στρατηγική της Λισαβόνας είναι χαρακτηριστικό δείγμα της ενότητας όλων των μερίδων της ευρωπαϊκής κεφαλαιοκρατίας έναντι της εργατικής τάξης («ευελιξία» κ.λπ.). Η έλευση του ΔΝΤ όχι σε χώρες όπως η Ουγγαρία ή η Λετονία, αλλά στην καρδιά της ευρωζώνης (σήμερα στην Ελλάδα, αύριο σε κάποια άλλη χώρα) αποτελεί ίσως το πιο λαμπρό δείγμα της αντεργατικής ενότητας όλων των μερίδων της κεφαλαιοκρατίας. Από τη στιγμή που συμφώνησαν Γερμανία-Γαλλία και ακολούθησε το σύνολο της ευρωζώνης, η κυβέρνηση Παπανδρέου έγινε δέκτης των πιο αυστηρών προειδοποιήσεων για πλήρη ευθυγράμμιση με τις απαιτήσεις των επιτηρητών.
