Ο Παπουτσής, αυτός ο μέγας προστάτης των εργαζόμενων, που τάχα αντιδρούσε στο πάγωμα των μισθών πάνω από 2.000 ευρώ, την περασμένη Τετάρτη έκανε μάθημα στους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, διδάσκοντάς τους πώς θα πλασάρουν τα αντιλαϊκά-αντεργατικά μέτρα στα ΜΜΕ και τι επιχειρήματα θα επικαλούνται. Ο άλλος προστάτης των εργαζόμενων, ο Λοβέρδος πήρε σβάρνα τα ραδιόφωνα (τρεις εμφανίσεις έκανε μόνο το πρωί της Τετάρτης!), φωνάζοντας με το γνωστό στόμφο του «στηρίζω τον πρωθυπουργό, γιατί η προσπάθεια που κάνει είναι εθνική»! Οι Πασόκοι μαζεύτηκαν την Πέμπτη στη Βουλή, για να εκτονωθούν κεκλεισμένων των θυρών κατά του Παπακωνσταντίνου (ο Παπανδρέου τους είχε χαιρετίσει και βρισκόταν στην Ινδία, πρώτο σταθμό από τρία διαδοχικά ταξίδια), ενώ τον τόνο έδιναν εκείνοι που φώναζαν «γιατί δεν πήρατε τα μέτρα γρηγορότερα;».
Η ΓΣΕΕ, που υποτίθεται ότι εκφράζει τους εργαζόμενους, δεν έβγαλε καν ένα δελτίο Τύπου για να καταγγείλει την κυβέρνηση. Εκανε μόνο μια δήλωση ο Παναγόπουλος, μετά τη συνάντηση με τις εργοδοτικές οργανώσεις, με την οποία εξέφρασε… τη βαθύτατη λύπη του «γιατί η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση υποχώρησε στα θέλω των αγορών», λες και η κυβέρνηση υπηρετεί τους εργαζόμενους και όχι τους καπιταλιστές, που αποκαλούνται πλέον με το απρόσωπο και ασαφές όνομα «αγορές». Ανακοίνωσαν και 24ωρη απεργία στις 24 Φλεβάρη. Μια 24ωρη άρπα-κόλλα, για να τελειώνουμε. Ολη η συλλογιστική τους στηρίζεται στο ότι ο Παπανδρέου εκβιάζεται και –δυστυχώς– υποχωρεί. Λίγο ακόμα και θα ζητήσουν να στηρίξουμε την… εθνική του προσπάθεια!
Ο Τσίπρας μίλησε για… αιφνιδιασμό και κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι «δεν τολμά ή δεν μπορεί να σηκώσει ανάστημα, να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων»!! «Η κυβέρνηση υποχώρησε στις πιέσεις και τους εκβιασμούς», δήλωσε ο Χουντής! Τελικά, πιο οξεία κριτική άσκησε ο γραφικός Παναγιωτακόπουλος, που υποτίθεται ότι εκφράζει το «λαϊκό ΠΑΣΟΚ». Εδώ και τόσους μήνες καλλιεργούν αυταπάτες με τις παπαριές περί «προγραμματικής αντιπολίτευσης», αρνούμενοι να ενημερώσουν, να προειδοποιήσουν, να οργανώσουν το λαό και τώρα παριστάνουν τους αιφνιδιασμένους, επειδή ο Παπανδρέου δεν ενημέρωσε τον Τσίπρα και τους άλλους κοινοβουλευτικούς αρχηγούς για τα πρόσθετα αντιλαϊκά μέτρα που ανακοίνωσε λίγες ώρες μετά τις συναντήσεις τους. (Για τους Οικολόγους δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα. Εβγαλαν μια ανακοίνωση πιο ήπια απ’ αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, στο τέλος της οποίας εξέφρασαν την ανησυχία τους για «σοβαρές συνέπειες στην πραγματική οικονομία και την κοινωνική συνοχή»!).
Τη θεσμική λειτουργία του πολιτικού συστήματος, πάντως, τη σεβάστηκαν όλοι (και ο Περισσός). Ούτε ένας δεν πέταξε στη μούρη του Παπανδρέου την πρόταση για συνάντηση, λέγοντάς του ότι αρνείται να γίνει ντεκόρ στο τηλεοπτικό υπερθέαμα «Είμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης».
Καμιά εθνική κρίση δεν υπάρχει. Καμιά πατρίδα δεν κινδυνεύει. Το μόνο που κινδυνεύει είναι τα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα των εργαζόμενων της χώρας. Για το κεφάλαιο μόνο μία πατρίδα υπάρχει: τα κέρδη του. Την ώρα που ντόπιοι και ξένοι τραπεζίτες «στραγγίζουν» το ελληνικό κράτος, με τις ευλογίες της κυβέρνησης, την ώρα που δισεκατομμύρια επί δισεκατομμυρίων ρέουν στα ταμεία τους υπό μορφή «αναπτυξιακών κινήτρων», την ώρα που ακόμη και τα λεφτά του ΟΑΕΔ μετατρέπονται σε επιχορήγηση προς τις επιχειρήσεις (που απολύουν εργαζόμενους για να προσλάβουν επιδοτούμενους ανέργους), η κυβέρνηση, συνεπικουρούμενη από τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ και μέσα από μια εκκωφαντική, φασίζουσα εκστρατεία των αστικών ΜΜΕ, σηκώνει τις παντιέρες του εθνικού αγώνα.
Τι φταίει για την κρίση, σύμφωνα με το εθνικό κήρυγμα των ημερών; Οι μισθοί, η κοινωνική ασφάλιση, το επίπεδο της απασχόλησης, οι κοινωνικές δαπάνες του κράτους, οι εργασιακές σχέσεις. Ολ’ αυτά που δημιουργούν το άθλιο επίπεδο της καθημερινότητας του εργαζόμενου θέλουν να τα κάνουν ακόμα πιο άθλια. Και μάλιστα, σε μια εποχή που πολλαπλασιάζονται οι άνεργοι και οι υποαπασχολούμενοι, που τους συντηρούν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς τους. Ο συσσωρευμένος πλού-τος των καπιταλιστών, που φτιάχνεται από τον ιδρώτα (και το αίμα) των εργαζόμενων μένει εντελώς άθικτος.
Τα μέτρα που ανακοίνωσε η κυβέρνηση κάθε άλλο παρά προσωρινά είναι. Αντίθετα, θα σφραγίσουν τη ζωή μας για πολλά χρόνια. Κάθε εργαζόμενος μπορεί να καταλάβει πως ό,τι χάσει φέτος θα τον ακολουθεί μέχρι να βγει στη σύνταξη, πως μια καινούργια αφαίρεση ασφαλιστικών δικαιωμάτων θα δημιουργήσει το έδαφος για νέα επίθεση, πως οι φόροι επιβάλλονται για να μείνουν και όχι για να φύγουν. Τώρα, λοιπόν, είναι η ώρα της αντίστασης, η ώρα του γενικού ξεσηκωμού. Οχι των άσφαιρων πυρών, σαν κι αυτά που θέλουν να ρίξουν οι κάθε είδους και χρώματος εργατοπατέρες, που το μόνο που τους νοιάζει είναι να εξακολουθήσουν να έχουν τον έλεγχο και να μοστράρουν σαν εκπρόσωποι των εργαζόμενων. Επιτέλους, πρέπει ν’ ακουστεί η φωνή του εργαζόμενου, που δεν έχει τίποτ’ άλλο εκτός από τη δουλειά και το μισθό του. Κι επειδή φωνάζοντας απλώς κανείς δεν ακούει, ο λόγος πρέπει να δώσει τη θέση του στις πράξεις.
