Oχτώ μικρές φωτογραφίες έβγαλε για δημοπρασία στο ebay κάποιος πωλητής από το Βέλγιο. Από το άλμπουμ κάποιου γερμανού αξιωματικού του ναζιστικού στρατού κατοχής.
Οχτώ μικρές φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944. Είναι τα μοναδικά φωτογραφικά τεκμήρια από το φρικτό ναζιστικό έγκλημα, ένα από τα αναρίθμητα που διέπραξαν στην Ελλάδα και σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη.
Οχτώ μικρές φωτογραφίες που έρχονται να επιβεβαιώσουν τις ιστορικές καταγραφές, αλλά και να ξαναβάλουν ψηλά όλη την ιστορική αλήθεια.
Οι 200 της Καισαριανής δεν ήταν όμηροι που είχαν συλληφθεί σε κάποιο από τα μπλόκα. Ηταν όλοι τους κομμουνιστές. Δεσμώτες της Ακροναυπλίας από τα χρόνια της μεταξικής φασιστικής δικτατορίας, που το αστικό καθεστώς παρέδωσε στους ναζιφασίστες κατακτητές.
Ο κομμουνισμός ήταν ο κοινός τους εχθρός. ‘Η, για να το θέσουμε αντίστροφα, ο φασισμός και ο ναζισμός ήταν η πιο βίαιη, εγκληματική, δολοφονική μορφή της δικτατορίας του κεφαλαίου.
Ο ναζί αξιωματικός που έβγαλε τις φωτογραφίες δεν ντράπηκε να φωτογραφίσει ένα έγκλημα πολέμου και έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Ισως ήθελε να βλέπει τις φωτογραφίες και να καμαρώνει. Ισως ήθελε να τις αφήσει κληρονομιά στα παιδιά του για να καμαρώνουν για τον πατέρα τους.
Αθελά του, μάς παρέδωσε ένα συγκλονιστικό ντοκουμέντο. Οχι μόνο, ούτε κυρίως για τα εγκλήματα των ναζί (αυτά ήταν ήδη γνωστά), αλλά για τη λεβεντιά και την παλικαριά των κομμουνιστών, για την περιφρόνηση του θανάτου, για τη σιγουριά ότι το αίμα τους δεν πρόκειται να πάει χαμένο.
Οι κομμουνιστές βαδίζουν προς το θάνατο στητοί, με βλέμμα αποφασιστικό, αγέρωχο, φορώντας τα καλύτερα ρούχα που είχαν. Ακόμα κι αν ήταν σχεδόν κουρέλια, ήταν φρεσκοπλυμένα, καθαρά. Εχουν κουρευτεί και ξυριστεί. Σαν να πηγαίνουν σε γιορτή. Τα στόματά τους είναι μισάνοιχτα: τραγουδούν!
Το ίδιο στητοί και μπροστά στον τοίχο της δολοφονίας. Ενας έχει ήδη σηκώσει το χέρι σε γροθιά, ετοιμάζονται και οι άλλοι.
Εμείς δεν μπορούμε να περιγράψουμε παραπέρα τις ελάχιστες αυτές σκηνές επαναστατικού μεγαλείου. Φοβόμαστε πως οι λέξεις θα θολώσουν το μεγαλείο των ηρώων. Θα δώσουμε τον λόγο στον Κώστα Βάρναλη και στο συγκλονιστικό ποίημα που έγραψε.
Πρωτομαγιά του 1944
Πέσε στα γόνατα, προσκύνα το πανάγιο χώμα
με την ψυχή κατάκορφα στον ουρανό υψωμένη,
όποιος και να σαι, όθε και να σαι κι ό,τι – άνθρωπος να σαι!
Πιότερο, αν είσαι του λαού ξωμάχος, χερομάχος,
φτωχόπαιδο, που αθέλητα σε βάλαν να καρφώσεις
τον αδερφό σου αντίκρα σου – με μάνα εσύ και κείνος!
Ετούτ’ η μάντρ’ αγνάντια σου το σύνορο του κόσμου.
Σ’ αφτήν απάνου βρόντηξεν ο Διγενής το Χάρο.
Είτανε πρώτη του Μαγιού, φως όλα μέσα κ’ έξω
(έξω τα χρυσολούλουδα και μέσα η καλωσύνη)
που αράδειασε πα στο σοβά, πιστάγκωνα δεμένους
και θέρισε με μπαταριές οχτρός ελληνομάχος,
όχι έναν, όχι δυο και τρεις, διακόσια παλληκάρια.
Δεν ήρθαν μελλοθάνατοι με κλάμα και λαχτάρα,
μόν’ ήρθανε μελλόγαμπροι με χορό και τραγούδι.
Και πρώτος άρχος του χορού, δυο μπόγια πάνου απ’ όλους
κι από το Χάρο τρεις φορές πιο πάνου ο Ναπολέος.
Κ’ είναι από τότες Μάης εδώ, φως όλα μέσα κ’ έξω.
Κόλλα τ’ αφτί και την καρδιά στο ματωμένο χώμα.
Στον Κάτου Κόσμο τραγουδάνε πάντα και χορεύουν
κι αν κάπου ανάκουστος καημός θολώνει τη λαλιά τους,
δεν είναι που τη μάνα τους τη μάβρη ανανογιούνται
παρά που τους προδώσαν απορίματα δικά μας.
Κι αν πέσανε για το λαό, νικήσαν οι προδότες,
που τώρα εδώ κατάχρυσοι περνούν και μαγαρίζουν,
και τώρα πιο τους μάχονται και τους ξανασκοτώνουν!
Σιχαίνεσαι τους ζωντανούς; Μην κλαις τους σκοτωμένους!
Απ’ τα ιερά τους κόκκαλα, πρώτη του Μάη και πάλι,
θα ξεπηδήσει ο καθαρμός κ’ η λεφτεριά του ανθρώπου.
Κ’ είναι χιλιάδες στην Ελλάδα όμοιοι Πανάγιοι Τάφοι.
