Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δυτικής Κρήτης επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση για τον υπεύθυνο της εταιρίας Γαλακτοκομική Αμαρίου ΑΕ (πρώην Μανουκαράκη ΑΕ), εργοδότη του 38χρονου Μανώλη Αφράτη, που βρήκε τραγικό θάνατο στις 21 Μάη του 2020, όταν έσπασαν τα φρένα ενός κυριολεκτικά σάπιου φορτηγού-ψυγείου, το οποίο τον ανάγκαζε να οδηγεί η καπιταλιστική επιχείρηση.
Πρωτόδικα, ο εργοδότης είχε καταδικαστεί για εγκληματική αμέλεια σε ποινή φυλάκισης δύο χρόνων με τριετή αναστολή. Το δικαστήριο του δεύτερου βαθμού επικύρωσε την καταδικαστική απόφαση και διατήρησε την ποινή που είχε επιβληθεί πρωτόδικα (φυλάκιση δύο χρόνων με τριετή αναστολή).
Η απόφαση θεωρήθηκε νίκη και έτσι είναι, γιατί ο καπιταλιστής εργοδότης είχε υποβάλει έφεση στην πρωτόδικη απόφαση και προσδοκούσε αθώωση, έχοντας στο πλευρό του και την Τροχαία! Ομως, το γεγονός ότι η ζωή ενός εργάτη που οι καπιταλιστές τον ανάγκασαν να οδηγήσει ένα φορτηγό-φέρετρο, «κοστολογήθηκε» με δυο χρόνια με αναστολή, δείχνει την άλλη πλευρά, την πλευρά της προστασίας των καπιταλιστών από το αστικό ποινικό σύστημα.
Τα καπιταλιστικά εγκλήματα βαφτίζονται «δυστυχήματα» και οι καπιταλιστές πέφτουν στα μαλακά, στα πολύ μαλακά. Πάρα πολλές φορές αθωώνονται, φορτώνοντας την ευθύνη στους ίδιους τους εργάτες-θύματα. Αλλες φορές «βουλώνουν στόματα» με λίγα λεφτά. Και πάντοτε έχουν στο πλευρό τους ένα ολόκληρο σύστημα, από τις αρμόδιες ελεγκτικές αρχές μέχρι πολιτικούς παράγοντες.
Η υπόθεση του θανάτου (δολοφονίας) του Μανώλη Αφράτη θα είχε κλείσει σαν «τροχαίο δυστύχημα» με υπαίτιο τον ίδιο, όπως κλείνουν πολλές τέτοιες υποθέσεις, αν δεν κρατούσε αποφασιστική στάση η οικογένειά του, αν ο αδελφός του Στέλιος Αφράτης δεν κινούσε γη και ουρανό για να γίνει γνωστή η υπόθεση και οι σκανδαλώδεις ενέργειες συγκάλυψης, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα ευρύ κίνημα απαίτησης για τιμωρία των ενόχων, στο οποίο τελικά προσχώρησε και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία των Εργατικών Κέντρων της Κρήτης.
Ο Μανώλης Αφράτης υποχρεώθηκε να οδηγεί ένα γερανοφόρο που είχε μετατραπεί σε ψυγείο, με λάστιχα εντελώς φθαρμένα, με σωληνάκια φρένων σάπια, με το 100 κιλών κάθισμα του συνοδηγού ξεβίδωτο (αυτό σηκώθηκε με την ανατροπή και τον χτύπησε). Σε μια στροφή «έχασε» τα φρένα (το σωληνάκι βρέθηκε κομμένο), τα φθαρμένα λάστιχα τον έβγαλαν από το δρόμο, το φορτηγό ανατράπηκε και ο εργάτης χτυπήθηκε από το τιμόνι και από το βαρύ κάθισμα του συνοδηγού (που με την επιτάχυνση πολλαπλασίασε το βάρος του), με αποτέλεσμα να βρει το θάνατο.
Ολα αυτά καταγράφηκαν με κάθε λεπτομέρεια από τους πραγματογνώμονες που διόρισε η οικογένεια Αφράτη, σε μια πολυσέλιδη και άκρως αναλυτική και διαφωτιστική έκθεση, συνοδευόμενη από φωτογραφίες. Ομως, ο πραγματογνώμονας που όρισε η Τροχαία… δεν είδε τίποτα. Αυτός ισχυρίστηκε ότι το όχημα ήταν σε σχετικά καλή κατάσταση (!) και πως για το δυστύχημα έφταιγε ο οδηγός που έτρεχε!
Ακόμα και ο πρόεδρος του δικαστήριου αγανάκτησε και τον ρώτησε αν καταθέτει ως διορισμένος πραγματογνώμονας της Τροχαίας ή ως μάρτυρας υπεράσπισης του κατηγορούμενου.
Το δικαστήριο διέταξε κατ’ αντιπαράσταση εξέτασή του με τους πραγματογνώμονες της οικογένειας και η αλήθεια παρουσιάστηκε χωρίς κουκουλώματα. Ο Μανώλης Αφράτης οδηγούσε μια «νεκροφόρα χωρίς λάστιχα και με σάπια φρένα. Η καπιταλιστική επιχείρηση έπαιζε στη ρώσικη ρουλέτα τις ζωές των εργατών, γιατί το μόνο που την ενδιέφερε ήταν να αυξάνει τα κέρδη της. Αρκούσε που το φορτηγό κινούνταν και μπορούσε να μεταφέρει τα εμπορεύματά της. Το να βάλει λεφτά για να κινείται και με στοιχειώδη ασφάλεια θεωρείται… περιττή δαπάνη.
Με βάση όσα προηγήθηκαν (από το θέσιμο της υπόθεσης αρχικά στο αρχείο από την Εισαγγελία μέχρι την προκλητική έκθεση του πραγματογνώμονα της Τροχαίας και το γεγονός ότι επιτράπηκε στην εταιρία να στείλει για καταστροφή το φορτηγό-σκοτώστρα, το τεκμήριο του εγκλήματος), η καταδίκη του εργοδότη ως υπαίτιου εγκληματικής αμέλειας είναι μια νίκη.
Ομως το μέγα ερώτημα παραμένει: πόσο αποτιμάται η ζωή ενός εργάτη που στέλνεται στο θάνατο για ν’ αυξήσουν τα κέρδη τ’ αφεντικά; Δυο χρόνια με αναστολή;
