Κακή κωμωδία (μπαλαφάρα τύπου Δελφινάριου-Σεφερλή) το έκτακτο συμβούλιο των υπουργών Ενέργειας της ΕΕ, που διεξήχθη προχθές στις Βρυξέλλες. Φυσικά, δεν κατέληξε σε καμιά απόφαση. Ολα παραπέμφθηκαν στο επόμενο έκτακτο Συμβούλιο, που ορίστηκε για τις 13 Δεκέμβρη και το οποίο επίσης δε θα πάρει καμιά απόφαση (θα δούμε παρακάτω γιατί).
Την περασμένη Τρίτη, δυο μέρες πριν από τη σύγκληση του Συμβουλίου των υπουργών Ενέργειας, η Κομισιόν «υιοθέτησε» το πλαφόν και κατέθεσε πρόταση: πλαφόν τα 275 ευρώ ανά μεγαβατώρα, που θα ενεργοποιείται όταν η μέση τιμή του φυσικού αέριου στο χρηματιστήριο εμπορευμάτων του Αμστερνταμ πιάνει αυτό το όριο για δύο συνεχόμενες εβδομάδες. Σημειώστε ότι αυτήν τη στιγμή η τιμή είναι 115 ευρώ ανά μεγαβατώρα. Στον δε ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό του 2023 η τιμή βάσης του φυσικού αέριου σε μέσα επίπεδα φτάνει τα 120 ευρώ ανά μεγαβατώρα.
Ακόμη και στην κορύφωση της ενεργειακής κρίσης, τον περασμένο Αύγουστο, όταν η τιμή του φυσικού αέριου έπιασε κάποια στιγμή το ιστορικό υψηλό των 342 ευρώ/μεγαβατώρα, η μέση τιμή για δυο συνεχόμενες εβδομάδες ουδέποτε ξεπέρασε τα 275 ευρώ/μεγαβατώρα. Το είπε και ο Σκρέκας, προσερχόμενος στο Συμβούλιο: «Ο καθορισμός ανώτατου ορίου τιμής στα 275 ευρώ/MWh δεν αποτελεί στην πραγματικότητα ανώτατο όριο. Θα θέλαμε έναν πιο ρεαλιστικό μηχανισμό. Διότι, ακόμη και κατά τη διάρκεια του Αυγούστου, της περιόδου εκείνης όπου υποφέραμε από την εκτόξευση των τιμών του φυσικού αερίου, αυτός ο διορθωτικός μηχανισμός, δεν θα ενεργοποιούνταν».
Στην ομιλία του στο Συμβούλιο, σύμφωνα με το Δελτίο Τύπου που εξέδωσε, ο Σκρέκας επανέλαβε ότι «το πλαφόν στα 275 ευρώ/MWh δεν αποτελεί στην πραγματικότητα ανώτατο όριο» και όρισε τον «ρεαλιστικό μηχανισμό» σε «ένα ανώτατο όριο μεταξύ 150 και 200 ευρώ/MWh». Αναφέρει το Δελτίο Τύπου του υπουργείου: «Οπως σημείωσε ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, αν ο προτεινόμενος μηχανισμός είχε τεθεί σε ισχύ κατά τη διάρκεια του περασμένου Αυγούστου, οπότε και σημειώθηκαν ιστορικά υψηλά στις τιμές του φυσικού αερίου, δεν θα είχε ενεργοποιηθεί και το ράλι των τιμών δεν θα είχε περιοριστεί. Και αυτό γιατί, η τιμή φυσικού αερίου, μπορεί να ξεπέρασε τα 275 ευρώ/MWh, αλλά όχι για δύο συνεχόμενες εβδομάδες, όπως προτείνεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Το ίδιο θα είχε συμβεί ακόμα και αν το όριο τιμής είχε οριστεί στα 250 ευρώ/MWh».
Είναι προφανές ότι η Κομισιόν έκανε μια πρόταση για «μη πλαφόν», μια πρόταση-κοροϊδία. Τότε γιατί συγκλήθηκε το Συμβούλιο; Για να συμφωνήσουν ότι διαφωνούν! Γι’ αυτό και άλλαξαν την ημερομηνία του επόμενου έκτακτου Συμβουλίου. Αντί για τις 19 Δεκέμβρη, που ήταν προγραμματισμένο, το έφεραν στις 13 Δεκέμβρη. Μην βιαστείτε να πείτε ότι το έκαναν επειδή βιάζονται (αν βιάζονταν δε θα συνεδρίαζαν με διαλείμματα 20-30 ημερών). Το έκαναν για να συμφωνήσουν και πάλι ότι διαφωνούν και να παραπέμψουν το θέμα στη σύνοδο κορυφής που θα γίνει στις 15-16 Δεκέμβρη. Γι’ αυτό το λόγο άλλαξαν την ημερομηνία του Συμβούλιου υπουργών και το μετέφεραν δυο μέρες πριν από τη σύνοδο κορυφής.
Εμάς αυτή η εξέλιξη δεν μας εξέπληξε. Χωρίς ίχνος περιαυτολογίας, μπορούμε να πούμε ότι την είχαμε προβλέψει. Σχολιάζοντας τις αποφάσεις της έκτακτης συνόδου κορυφής στις 21 Οκτώβρη γράφαμε:
Εσείς ποιον πιστεύετε, τον Μητσοτάκη που δήλωσε ότι «καταφέραμε, μετά από επτά μήνες έντονων συζητήσεων, να πετύχουμε συμφωνία ως προς την απαραίτητη ευρωπαϊκή παρέμβαση στο ζήτημα της ενέργειας», την Ούρσουλα που βγήκε μέσ’ στην καλή χαρά, όπως πάντα, και ανέκραξε «έχουμε πλέον πολύ καλό οδικό χάρτη» ή τον Ολαφ Σολτς που ξεκαθάρισε πως αν οι υπουργοί Ενέργειας δεν μπορέσουν να συμφωνήσουν στην τελική εκδοχή του σχεδίου για το ενεργειακό, θα χρειαστεί νέα Σύνοδος Κορυφής για το ζήτημα;
…
Στην πραγματικότητα, αυτό που έγινε στις Βρυξέλλες ήταν να πετάξουν τη μπάλα στην κερκίδα. Εξ ου και η αναφορά μας στον αείμνηστο Νίκο Αλέφαντο, τον μαιτρ της καθυστέρησης (πας να χτυπήσεις το κόρνερ, γονατίζεις, δένεις τα κορδόνια, σηκώνεσαι, σκύβεις, τεντώνεις τις κάλτσες, μετά ταχτοποιείς τη φανέλα μέσα στο σορτσάκι κι αν οι αντίπαλοι οπαδοί πετάξουν τίποτα μπουκάλια με νερό, πιάνεις το κεφάλι και πέφτεις… αναίσθητος). Αφού υπάρχουν διαφωνίες, έπρεπε κάποια στιγμή να κάνουν πως τάχα τις ξεπερνούν. Ετσι, πήραν μια απόφαση που λέει ότι… πρέπει να αποφασίσουν. Εγραψαν και μερικές αοριστολογίες και πέταξαν τη μπάλα στους υπουργούς Ενέργειας. Το ματσάκι θ’ αρχίσει από την αρχή στο Συμβούλιο Υπουργών και μετά μάλλον θα ξαναγυρίσει στη σύνοδο κορυφής.
…
Επαναλαμβάνουμε ότι στη βάση του ανταγωνισμού μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων της ΕΕ βρίσκεται ο ανταγωνισμός των μονοπωλίων αυτών των χωρών. Το γερμανικό ιμπεριαλιστικό κράτος έχει τη δυνατότητα να επιχορηγήσει την ενέργεια που χρειάζεται η καπιταλιστική οικονομία του (θυμίζουμε: 200 δισ. ευρώ το αποφασισμένο πακέτο) και δεν πρόκειται να μοιραστεί αυτήν του τη δυνατότητα με τις υπόλοιπες ιμπεριαλιστικές χώρες της ΕΕ. Κάτι τέτοιο θα αντέβαινε στην ίδια του φύση του καπιταλισμού και ιδιαίτερα του μονοπωλιακού καπιταλισμού, που χαρακτηρίζεται από τον διεθνή ανταγωνισμό των μονοπωλίων. Μπορεί να κάνει κάποιες υποχωρήσεις, επειδή δε θέλει να τινάξει στον αέρα την ΕΕ που αποτελεί επέκταση της επικράτειάς του, όμως θα τις καθυστερεί όσο μπορεί, θα τις ξεφτίζει και θα παίρνει ισχυρά ανταλλάγματα. Οπως ακριβώς γίνεται από καταβολής ΕΕ.
Κι όταν ο Σολτς έκανε βίζιτα στην Αθήνα, γράψαμε:
Στα ενεργειακά, ο Σολτς κατέστησε σαφές ότι η Γερμανία δεν πρόκειται να κάνει πίσω. Βεβαίως, έδωσε όρκους πίστης (τζάμπα είναι) στην… ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, αλλά επί του πρακτέου ξεκαθάρισε ότι η Γερμανία θα συνεχίσει να πετάει τη μπάλα στην κερκίδα: «Στην πράξη υπάρχει ακόμη δουλειά που πρέπει να φέρουν εις πέρας οι υπουργοί Ενέργειας… Τεχνικά αυτό δεν είναι εύκολο… με αυτό πρέπει να ασχοληθούν πολλοί ειδικοί… πρέπει στην πράξη να εγγυηθούμε την ασφάλεια της παροχής ενέργειας».
Στη δε συνέντευξη στα «Νέα», όταν ρωτήθηκε γιατί η Γερμανία αντιτίθεται στη δημιουργία ενός Κοινού Ταμείου για το ενεργειακό, απάντησε «ό,τι δώσαμε δώσαμε, αυτά είναι, δεν έχει άλλα». Είπε συγκεκριμένα: «Στην παρούσα κρίση είναι διαθέσιμα σημαντικά κεφάλαια σε ευρωπαϊκό επίπεδο! Και μπορούμε να τα αξιοποιήσουμε για να αντιμετωπίσουμε τις τρέχουσες προκλήσεις στην οικονομική και ενεργειακή πολιτική. Μέχρι στιγμής, μόνο το ένα πέμπτο περίπου των διαθέσιμων κεφαλαίων έχει εκταμιευτεί από το Ταμείο Ανασυγκρότησης Next Generation EU, το οποίο δρομολογήσαμε στη διάρκεια της γερμανικής προεδρίας στην ΕΕ. Συνεπώς, ένα μεγάλο μέρος των κεφαλαίων για τη στήριξη επενδύσεων και μεταρρυθμίσεων από τα κράτη-μέλη παραμένει διαθέσιμο και μπορεί να συμβάλει στην αντιμετώπιση κρίσεων και στον οικολογικό μετασχηματισμό στον ενεργειακό τομέα. Επιπρόσθετα, είναι διαθέσιμα κονδύλια άνω των 200 δισεκατομμυρίων ευρώ από το πρόγραμμα REPowerEU, το οποίο μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ιδιαίτερα για την επιτάχυνση της ενεργειακής μετάβασης και την απεξάρτησή μας από τις εισαγωγές ρωσικής ενέργειας».
Δεν θ’ ασχοληθούμε, φυσικά, με τις μπούρδες του Μητσοτάκη που διαβεβαίωνε ότι οι υπουργοί Ενέργειας θα βρουν τη λύση και ότι «αν το θέμα γυρίσει σε εμάς θα είναι κακή εξέλιξη, γιατί σημαίνει ότι θα έχει προκύψει κάποια απρόβλεπτη δυσκολία, την οποία οι ίδιοι (σ.σ. οι υπουργοί Ενέργειας) δεν θα μπορούν να ξεπεράσουν». Θα επανέλθουμε σ’ αυτά που είχε πει ο Σολτς στα «Νέα», τα οποία παραθέσαμε στην προηγούμενη παράγραφο.
Aυτό το παζάρι θα γίνει στη σύνοδο κορυφής στις 15-16 Δεκέμβρη. Οι «15» του πλαφόν να παραιτηθούν από το πλαφόν (για να σώσουν τα προσχήματα μπορεί να αποδεχτούν το… μη πλαφόν της Ούρσουλας) και η Γερμανία να δεχτεί να γίνει κάποιο «ταμείο ενεργειακής κρίσης», που θα χρηματοδοτηθεί από το αδιάθετο υπόλοιπο του Ταμείου Ανάπτυξης.
Εχει ήδη διαφανεί ότι η Γερμανία διαπραγματεύεται χωριστά αυτό το θέμα με τη Γαλλία, στο πλαίσιο του γερμανογαλλικού άξονα. Γι’ αυτό και η Γερμανία τύποις μόνο συμμετέχει στους «15». Αν θέλουμε να ακριβολογούμε, δεν υπάρχουν «15». Υπάρχουν μόνο οι fanatic four (φανατικοί τέσσερις) του πλαφόν, όπως με προκλητικό τρόπο αποκαλεί το σχέδιο Κανονισμού της Κομισιόν την Ιταλία, το Βέλγιο, την Πολωνία και την Ελλάδα.
Δε χρειάζεται να πούμε για ποιο λόγο η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξακολουθεί να πλασάρει στην εγχώρια προπαγάνδα τη «μεγάλη μάχη για το πλαφόν». Πρώτο, έχει δώσει διαταγή ο ίδιος ο Μητσοτάκης να παρουσιάζεται το πλαφόν σαν… μεγάλη πρωτοβουλία. Διαβάστε Σκρέκα: «Η κυβέρνηση εφαρμόζει με συνέπεια κι αποτελεσματικότητα την πολιτική της για την αντιμετώπιση της ενεργειακής κρίσης, σε δυο μέτωπα: Πρώτον, με τη δημιουργία συμμαχιών και την πίεση προς την Ευρώπη προκειμένου να εφαρμόσει ένα ρεαλιστικό πλαφόν στο Φυσικό Αέριο, όπως πρότεινε ήδη από τον Μάρτιο ο Πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης… Στο χθεσινό Εκτακτο Συμβούλιο Υπουργών Ενέργειας η Ελλάδα ηγήθηκε μεγάλης ομάδας κρατών- μελών που ζήτησε να οριστεί ένα ρεαλιστικό πλαφόν στην τιμή του φυσικού αερίου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αρκετά χαμηλότερο από την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Έτσι, η Ευρώπη θα μπορεί να μειώσει της τιμές Φυσικού Αερίου και κατά συνέπεια του ρεύματος». Βαστάτε Τούρκοι τ’ άλογα… ο Κούλης σαν νέος Κατσαντώνης!
Υπάρχει και άλλο ευτράπελο. Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση Μητσοτάκη ζητάει χαμηλότερο πλαφόν στο φυσικό αέριο, ζητάει υψηλότερο πλαφόν στο ρωσικό πετρέλαιο. Αυτό είναι ένα άλλο παζάρι που γίνεται στην ΕΕ, μετά την απόφαση του G7. H Kομισιόν έχει προτείνει να μπει πλαφόν στο ρωσικό πετρέλαιο στα 65-70 δολάρια το βαρέλι. Οι αμερικανόδουλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, με επικεφαλής την Πολωνία, ζητούν το πλαφόν να κατέβει κάτω από τα 65 δολάρια το βαρέλι, γιατί με την τιμή των 65 δολαρίων η Ρωσία υπερκαλύπτει το κόστος παραγωγής και θα συνεχίσει να αποκομίζει σημαντικά κέρδη. Αντίθετα, η Ελλάδα και η Μάλτα ζητούν το πλαφόν να διαμορφωθεί σε επίπεδο πάνω από τα 70 δολάρια το βαρέλι!
Μα τι διάολο γίνεται, οι… ψωροκώσταινες το παίζουν «λαρτζ» και θέλουν ν’ αγοράζουν ακριβό πετρέλαιο; Μα δεν πρόκειται για την τιμή αγοράς του αργού που αγοράζει η Ελλάδα (που δεν αγοράζει παρά ελάχιστο ρωσικό πετρέλαιο) αλλά για τις μπίζνες των ελλήνων εφοπλιστών (και των εφοπλιστών που έχουν σηκώσει στα βαπόρια τους σημαία Μάλτας, που είναι μια από τις λεγόμενες σημαίες ευκαιρίας). Αναφέρουμε αυτό το θέμα για να φανεί η απύθμενη υποκρισία της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Τι θα μείνει όταν τελειώσει το παραμύθι του πλαφόν; Τα «μέτρα στήριξης της κοινωνίας από τις επιπτώσεις της διεθνούς ενεργειακής κρίσης», ήτοι οι «άμεσες επιδοτήσεις στους λογαριασμούς ρεύματος για την απορρόφηση του μεγαλύτερου ποσοστού των αυξήσεων», που για μια ακόμη φορά (για τον Δεκέμβρη) ανακοίνωσε χτες ο Σκρέκας.
Aπό τη φορολογική ληστεία του ελληνικού λαού, μέσω του ΦΠΑ-χαρατσιού που παραμένει στο 24% με επίσημο πληθωρισμό πάνω από 10% σε ετήσια βάση (ο πραγματικός πληθωρισμός, ως γνωστόν, είναι πολύ ψηλότερος), επιδοτούν τα κέρδη των καπιταλιστικών επιχειρήσεων παραγωγής και διανομής ενέργειας κι αυτό το παρουσιάζουν σαν επιδότηση των λογαριασμών. Ακόμη κι αυτή την επίδότηση, μάλιστα, άρχισαν να τη μειώνουν, με το κόλπο της κλιμακωτής επιδότησης της κατανάλωσης, που επιβαρύνει τα νοικοκυριά που θερμαίνονται με ηλεκτρική ενέργεια.
Κερδοσκοπία ασκεί και το αστικό κράτος, μέσω του ΦΠΑ 24% που επιβάλλεται σε ολοένα αυξανόμενες τιμές. Οταν δεν πήγαινε άλλο με τη «ρήτρα αναπροσαρμογής», που τη βλέπαμε όλοι στους λογαριασμούς του ηλεκτρικού, η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκανε το colpo grosso της εξαπάτησης: κατάργησε δήθεν τη ρήτρα αναπροσαρμογής, ενώ στην πραγματικότητα την μετονόμασε σε χρέωση προμήθειας ενέργειας και την ενσωμάτωσε στα τιμολόγια. Οι εταιρίες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας διατηρούν αλώβητα τα κέρδη τους και ο κρατικός προϋπολογισμός επιδοτεί μέρος της αύξησης στους λογαριασμούς, με χρήματα που έχει μαζέψει από την υπεραπόδοση του ΦΠΑ.
Με απλά λόγια, ο σκληρά φορολογούμενος ελληνικός λαός, που έχει τιγκάρει τα κρατικά ταμεία από φορολογικά έσοδα έμμεσων φόρων, καθώς οι τιμές έχουν εκτιναχτεί και ο ΦΠΑ δεν μειώθηκε αλλά εφαρμόζεται στις αυξημένες τιμές, πληρώνει για να παραμείνουν ακέραια τα έσοδα των ιδιωτών μετόχων της ΔΕΗ και των καπιταλιστών που παράγουν ενέργεια με καύσιμο το φυσικό αέριο. Κι αυτή τη ληστεία, η κυβέρνηση Μητσοτάκη την αποκαλεί… δίκαιη κοινωνική πολιτική.
Μόνη άμυνα η αύξηση μισθών και συντάξεων και η μείωση των έμμεσων φόρων
Κάθε εργαζόμενος και εργαζόμενη, κάθε συνταξιούχος ξέρει πως η μόνη άμυνα στον καλπασμό της ακρίβειας είναι η αύξηση των μισθών και των συντάξεων και η μείωση των έμμεσων φόρων (ΦΠΑ και Ειδικοί Φόροι Κατανάλωσης). Κυρίως η αύξηση των μισθών και των συντάξεων, γιατί η μείωση των έμμεσων φόρων μπορεί μόνο σχετικά να συγκρατήσει τις τιμές, όχι να ανακόψει την ανοδική τους πορεία.
Τυχαίο είναι ότι δεν γίνεται καμιά συζήτηση για αυξήσεις στους μισθούς; Μήνες τώρα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη μιλάει δημαγωγικά για την αύξηση του κατώτατου μισθού, ανεβάζοντάς την στο 9,7%, ενώ στην πραγματικότητα ήταν 5%. Ολόκληρο το 2021 δε δόθηκε καμιά αύξηση. Εδωσαν 2% από 1.1.2022 και το μέτρησαν δυο φορές (και για το 2021 και για το 2022). Και μετά έδωσαν 7,5%, αλλά από 1.5.2022, που σημαίνει ότι η ετήσια αύξηση ήταν 5%. Ο κατώτατος μισθός είναι σήμερα 713 ευρώ, όταν το 2009 ήταν 751 ευρώ! Και θα τον αυξήσουν ξανά τον Μάη του 2023 (για να πέσει κοντά στις εκλογές). Κι έχουν μούτρα και μιλάνε…
Και τι γίνεται με τους μισθούς των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών συμβάσεων εργασίας και με τους μισθούς στο δημόσιο τομέα; Τίποτα απολύτως. Εφτασαν στο αίσχιστο σημείο να παρουσιάζουν σαν αύξηση μισθού τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών! Ενα μέτρο καθαρά υπέρ των καπιταλιστών παρουσιάζεται σαν μέτρο υπέρ των εργατών.
Διαφημίζουν και την αύξηση που θα δοθεί στις συντάξεις από 1.1.2023 και θα είναι «πάνω από 7%». Αυτή η αύξηση, όμως, προβλεπόταν από τα Μνημόνια! Και έρχεται μετά από από μια δωδεκαετία εφιαλτικών πετσοκομμάτων και παγώματος των συντάξεων. Με κατάργηση ακόμη και του προνοιακού επιδόματος που οι συριζαίοι είχαν βαφτίσει «13η σύνταξη». Μ’ έναν επίσημο πληθωρισμό να τρέχει με πάνω από 10% (ο πληθωρισμός για τα λαϊκά στρώματα είναι σημαντικά ψηλότερος)! Και με ένα πολύ μεγάλο τμήμα των συνταξιούχων να βλέπει την όποια αύξηση να πέφτει στη «μαύρη τρύπα» της περιβόητης «προσωπικής διαφοράς» του νόμου Κατρούγκαλου-Βρούτση.
Ζούμε ήδη στο πετσί μας το νέο κύμα βίαιης φτωχοποίησης της εργατικής τάξης, των άλλων εργαζόμενων στρωμάτων, των συνταξιούχων. Τα φιλανθρωπικά φιλοδωρήματα του Μητσοτάκη όχι μόνο δεν ανακόπτουν αυτή τη δεύτερη (μετά τη δεκαετία των Μνημονίων) βίαιη φτωχοποίηση, αλλά δεν μπορούν καν να την σκεπάσουν.
Η αποδοχή της λογικής των φιλανθρωπικών φιλοδωρημάτων είναι παραδοχή της ήττας και παράδοση στην ηττοπάθεια. Σημαίνει συνείδηση άθλιων επαιτών και όχι περήφανων παραγωγών του κοινωνικού πλούτου. Επιτέλους, πρέπει να φωνάξουμε:
Ε, όχι, δεν είμαστε ζητιάνοι. Είμαστε οι μοναδικοί παραγωγοί του κοινωνικού πλούτου. Ο,τι υπάρχει σ’ αυτήν τη χώρα, ό,τι έχει συσσωρευτεί στα χρηματοκιβώτια των καπιταλιστικών μονοπωλίων στο εξωτερικό και στους φουσκωμένους λογαριασμούς ελβετικών τραπεζών και off shore εταιριών εγκατεστημένων σε φορολογικούς παράδεισους, βγήκε από τα δικά μας χέρια, από τη δουλειά μας.
Πρέπει να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας και τις οικογένειές μας από το φυσικό και ηθικό εκφυλισμό. Για να προστατευτούμε από την ακρίβεια, πρέπει να απαιτήσουμε:
– Αυξήσεις άμεσα στους μισθούς και τις συντάξεις.
– Δραστική μείωση των έμμεσων φόρων (ΦΠΑ και Ειδικοί Φόροι Κατανάλωσης).
