Μια κόκκινη γραμμή σε μήκος τριάντα περίπου μέτρων. Το αίμα ενός εικοσιπεντάχρονου παιδιού από την Κύπρο, που είχε λίγες μέρες στην Ελλάδα και δεν είχε προλάβει να μάθει πως σ’ αυτή την ηλικία δεν περνάς ποτέ μπροστά από μπάτσους που είναι αφιονισμένοι. Πλήρωσε σκληρά την άγνοιά του. Δεν τον χτύπησαν για να τον συλλάβουν. Τον λιντσάρισαν κυριολεκτικά. Οσο έβλεπαν το αίμα να τρέχει από το πρόσωπό του τόσο πιο άγρια τον χτυπούσαν. Μάρτυρες αψευδείς η κάμερα που κατέγραψε την πρώτη φάση και μια ομάδα πανεπιστημιακών που έτυχε να περνά από εκεί και κατέγραψε τη δεύτερη φάση. Τον έσερναν στο πεζοδρόμιο δεμένο με χειροπέδες και εξακολουθούσαν να τον χτυπούν μέχρι που τον πέταξαν σαν σακί σ’ ένα ασφαλίτικο.
Ανευ λόγου και αιτίας, όπως αποδείχτηκε. Δεν είχαν τίποτα το προσωπικό μαζί του. Δεν τον είχαν καν σταμπαρισμένο για συμμετοχή σε επεισόδια με «ζόρικους» νεολαίους. Ηξεραν ότι ήταν ένας ανυποψίαστος περαστικός, γι’ αυτό και πέρασε αργά και αδιάφορα από μπροστά τους.
Ομως αυτοί διψούσαν για αίμα. Επρεπε κάποιον να σακατέψουν για να ηρεμήσουν. Κι ο δυστυχής σπουδαστής έτυχε να είναι αυτός ο κάποιος. Αξιωματικοί της Ασφάλειας και ένστολοι στέκονταν γύρω από το συμβάν και είτε παρακολουθούσαν είτε είχαν γυρισμένη την πλάτη. Σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Σαν να εκτυλισσόταν δίπλα τους ένα συνηθισμένο συμβάν. Σαν το λιντσάρισμα ενός νέου παιδιού να είναι το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο.
Ετσι είναι. Στο δικό τους κόσμο ο ξυλοδαρμός για «ξεκάβλωμα» είναι το πιο φυσικό πράγμα. Καθημερινά είναι τα σχετικά περιστατικά, που δε βλέπουν το φως της δημοσιότητας, γιατί έχουν ως θύματα άτομα περιθωριοποιημένα (μετανάστες, τοξικομανείς) ή νεολαίους που δε θέλουν να μπλέξουν. Εκείνο που διαφέρει είναι η ένταση του ξυλοδαρμού, που ποικίλλει ανάλογα με τη συγκυρία. Ε, σε μια επέτειο Πολυτεχνείου η ένταση οπωσδήποτε φτάνει στο ζενίθ. Θα μπορούσε να μας κατηγορήσει κάποιος για αυθαιρεσία στο συμπέρασμά μας. Ομως πλέον έχουμε αποδείξεις. Εχουμε την ανακοίνωση της ηγεσίας της Αστυνομίας στη Θεσσαλονίκη, που ισχυριζόταν ότι ο νεαρός αυτοτραυματίστηκε (πάγια αστυνομική μεθοδολογία). Εχουμε τις εμφανίσεις μπατσοσυνδικαλιστών στα τηλεοπτικά παράθυρα που υπερασπίζονταν τους συναδέλφους τους και λοιδορούσαν τους πανεπιστημιακούς μάρτυρες του συμβάντος. Εχουμε την κυβερνητική αβελτηρία. Περίμεναν μπας και ξεχαστεί το θέμα και μόνο όταν είδαν ότι χόντρυνε έκαναν κάποιες υποκριτικές παρεμβάσεις.
Το περιστατικό δεν είναι το μοναδικό. Δυστυχώς η στήλη δεν προσφέρεται για να σκαλίσουμε λίγο το αρχείο μας (θυμόσαστε πώς ένας άλλος υπάνθρωπος τσάκισε το κεφάλι της Μέλπως Κορωναίου πριν μερικά χρόνια;). Δεν πρόκειται για κάποιους επιλήσμονες. Πρόκειται για συμπεριφορά υπανθρώπων, σύμφυτη με την ιδιότητα του μπάτσου.
Π.Γ.
