«Χρειαζόμαστε φαγητό τσιγάρα και πολεμοφόδια». Το υστερόγραφο της ανακοίνωσης της ομάδας που κατέλαβε το Πολυτεχνείο στις 15 Νοέμβρη, με την αυταπόδεικτη γελοιότητά του, ήρθε να διαλύσει την ιδεολογικοπολιτική (λέμε τώρα) βάση της κατάληψης. Οπως και οι… σέλφι πάνω στα στοιβαγμένα πίσω από την πύλη της Πατησίων τραπεζοκαθίσματα!
Οπως έλεγε η ίδια ανακοίνωση, «ήδη οι πρώτοι πολιτικοί στόχοι για αποκλεισμό πολιτικών και κομματικών οργανώσεων, που καπηλεύονται την εξέγερση, έχουν υλοποιηθεί». Για τον κόσμο, που επίσης απέκλεισαν καμιά κουβέντα. Πότε τους ένοιαξε για τον κόσμο για να τους νοιάξει τώρα; Αυτοί πραγματοποιούν την… εξέγερσή τους μακριά από το… εθελόδουλο πλήθος.
«Καλούμε κόσμο στην ανοιχτή συνέλευση του κατειλημμένου Πολυτεχνείου στις 8 το βράδυ να στελεχώσουν το εγχείρημα, να κάνουμε την εξέγερση πράξη και να συγκρουστούμε με τις αστυνομικές δυνάμεις»! Το δεύτερο σκέλος του μηνύματος σκορπίζει νέα κύματα ιλαρότητας. Η εξέγερση είναι το «καγκελάκι» με τα ΜΑΤ στη Στουρνάρη! Το οποίο, όπως διαπιστώσαμε, την πρώτη μέρα της «εξέγερσης» αναβλήθηκε. Ποιος ξέρει γιατί. Ισως γιατί στην «ανοιχτή συνέλευση» δεν προσήλθε το αναμενόμενο πλήθος, ίσως γιατί δεν είχαν φτάσει τα απαιτούμενα «πολεμοφόδια», ίσως γιατί ο καιρός ήταν βροχερός (ως γνωστόν, αυτού του τύπου οι «εξεγέρσεις» απαιτούν καιρό αίθριο – για να μπορούν και οι κάμερες να απαθανατίζουν το θέαμα).
Οπως σημειώθηκε και στην ανακοίνωση της οργάνωσής μας, η «κατάληψη» που πραγματοποιεί στο Πολυτεχνείο μια δράκα δήθεν εξεγερμένων, θα προκαλούσε γενική ιλαρότητα (φρόντισαν οι ίδιοι να αυτοεξευτελιστούν), αν δεν ήταν τόσο εξοργιστική, υπό τις συνθήκες που εκτυλίχτηκε. Κάποιοι θεώρησαν ότι έφτασε η δική τους ώρα να καπηλευτούν το Πολυτεχνείο και από παλλαϊκή υπόθεση να το μετατρέψουν σε προσωπική τους υπόθεση. Απέδειξαν έτσι ότι δε διαφέρουν σε τίποτα απ' όλους τους υπόλοιπους που χρόνια τώρα προσπαθούν να καπηλευτούν ένα σύμβολο αγωνιστικής ανάτασης του λαού μας και να το μετατρέψουν σε παρακολούθημα της πολιτικής τους. Απέδειξαν ακόμα τι ιδέα έχουν για έννοιες όπως «κίνημα», «συλλογικές διαδικασίες», «αντιπαράθεση ιδεών».
Φυσικά, στους συριζαίους και στον κρατικό μηχανισμό μια χαρά ήρθε η συγκεκριμένη ενέργεια. Ούτε παραγγελία να την είχαν. Δεν υπαινισσόμαστε συνεργασία των δύο πλευρών (δεν ανήκουμε ούτε στους συνωμοσιολόγους ούτε στους προβοκατορολόγους), όμως τα ΜΑΤ φρόντισαν να υποδαυλίσουν την κατάσταση το πρωί της Τετάρτης. Δε θα γινόταν καμιά επανάσταση με ανοιχτό το Πολυτεχνείο, όμως ένα κλειστό Πολυτεχνείο βολεύει, ιδιαίτερα τον ΣΥΡΙΖΑ, που φέτος φέρει καθαρά στο κούτελό του τη στάμπα της αμερικανοδουλείας.
Δεν είναι μείζον, φυσικά, το γεγονός. Ως τέτοιο το φαντασιώνονται αυτοί που το οργάνωσαν. Κι ένα μέρος απ' αυτούς που τους έδωσαν σημασία, καθιστώντας τους -έστω και για λίγο- «κέντρο της πόλης». Δεν πρέπει όμως να περνάνε και «στο ντούκου» τέτοιες συμπεριφορές. Γιατί αποθρασύνονται αυτοί που τις κάνουν και θεωρούν ότι νομιμοποιούνται να συμπεριφέρονται όπως γουστάρουν, περιφρονώντας κάθε ιδέα κινηματικής διαδικασίας, όπως μέχρι πριν από μερικά χρόνια έκαναν οι δυνάμεις του Περισσού, που εγκαθίδρυαν τη δική τους «εξουσία» στο Πολυτεχνείο, αφού προηγουμένως έπαιρναν μέρος σε συσκέψεις στη ΓΑΔΑ.
Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν επιτρέπονται γενικεύσεις (π.χ. να τσουβαλιάζονται γενικότερα πολιτικοϊδεολογικά ρεύματα), ούτε πρέπει να γίνουν ανεκτές κουτοπόνηρες απόψεις που έρχονται ν' αναζητήσουν δικαίωση στις ηγεμονικές συμπεριφορές άλλων, που λίγο διαφέρουν απ' αυτές της δράκας των «καταληψιών». Το ζήτημα είναι συγκεκριμένο και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί, υπό το πρίσμα μιας αντίληψης μαζικών διαδικασιών, που ακόμα είναι ζητούμενο.
Π.Γ.
