Πόσος καιρός πέρασε από τότε που ο Τσίπρας δήλωνε ότι με τους ΑΝΕΛ τους χωρίζει «άβυσσος, ακόμα και πολιτισμική»; Μόλις δυόμισι χρόνια. Ηταν την 1η Δεκέμβρη του 2014 που ο Τσίπρας μιλούσε με περιφρόνηση για το κόμμα με το οποίο δυο μήνες μετά θα σχημάτιζε την πρώτη του κυβέρνηση. Αναγνώριζε μεν εντιμότητα στο κόμμα του Καμμένου, όμως για την ιδεολογική ταυτότητα αυτού του κόμματος ήταν καυστικότατος.
Τα θυμηθήκαμε αυτά απ' αφορμή την είδηση ότι Πολάκης και Καμμένος γιόρτασαν μαζί τα γενέθλιά τους, με κάποια στρατιωτική μπάντα να συνοδεύει το θορυβώδες γλέντι (γιατί να πληρώσουμε, όταν έχουμε τζάμπα τα στρατά;), στο οποίο κάποια στιγμή κατέθεσε την… σπονδή του και ο γνωστός βάρδος των σκυλάδικων Σταμάτης Γονίδης. Γνωστός όχι μόνο για τα «σκληρά» καψουροτράγουδά του, αλλά και για την προτίμησή του στο ναζιστικό χαιρετισμό.
Την είδηση έδωσε πρώτος ο Πολάκης (προφανώς για να μην τη δώσει κάποιος «οχτρός»), συνοδεύοντάς την και από «σέλφι» παρέα με τον Καμμένο. Η λεζάντα πρόδιδε όχι απλώς μεγάλη οικειότητα, αλλά βαθιά φιλία: «Στα γενέθλια του Πάνου (έχουμε δυο μέρες διαφορά) …Κι απού θέλει το κακό μας να καβαλικεύει το μελίτακα και να μην ακουμπούν τα πόδια του χάμω…». Να μεταφράσουμε τη μαντινάδα για τους μη γνωρίζοντες το κρητικό ιδίωμα: «Κι όποιος θέλει το κακό μας, να καβαλικεύει το μυρμήγκι και να μην ακουμπούν τα πόδια του κάτω» (να του κοπούν τα πόδια, δηλαδή)!
Πέρυσι, ο ίδιος υπουργός είχε γιορτάσει τα γενέθλιά του στο υπουργικό γραφείο, όπου οι συνεργάτες του κρέμασαν στον τοίχο μια φωτογραφία του Αρη Βελουχιώτη και παρουσίασαν μια τούρτα σοκολατίνα με άλλη μαντινάδα, γραμμένη με σαντιγί: «Ο Πρωτοκαπετάνιος μας απ' τα Σφακιά τση Κρήτης, το άδικο θα πολεμά και εκατοχρονίτης». Οπως αντιλαμβάνεστε, ο Πολάκης είναι η σύγχρονη μετεμψύχωση του Αρη. Πρωτοκαπετάνιος της μνημονιακής περιόδου.
Πώς τακίμιασε ο Πολάκης με τον Καμμένο, ώστε να γιορτάζουν από κοινού τα γενέθλιά τους με τον Γονίδη; Οπως τακίμιασε και ο Παππάς, που γιόρτασε την εκλογική νίκη του Σεπτέμβρη του 2015 υπό τα καψουροτράγουδα του Πλούταρχου, σε σκυλάδικο της παραλιακής που άνοιξε πριβέ γι' αυτούς τους δύο, τις συζύγους τους και τους συνεργάτες τους.
Κάποτε, είχε γίνει μεγάλος σαματάς με τους πασόκους, που εμφανίζονταν στα σκυλάδικα κι έριχναν τις ζεμπεκιές τους, χωρίς να παραλείψουν να ράνουν με άνθη τους καψουροτραγουδιάρηδες. Ηταν τότε που ο Βαγγέλας ο Γιαννόπουλος, θέλοντας να υπερασπιστεί την παρουσία των πασόκων στους ναούς της νύχτας, είχε χαρακτηρίσει τα σκυλάδικα «πολιτιστικά κέντρα».
Οι συριζαίοι, όμως, έλκουν το γένος από την «ανανεωτική Αριστερά» (του παλιού «εσωτερικού» και των λεγόμενων «ανανεωτών» του Περισσού). Ως πολιτιστική παράδοση αυτά τα ρεύματα σίγουρα δεν είχαν το σκυλάδικο. Πιο «τζάζι» οι εσωτερικάκηδες, πιο «λαϊκοί» αυτοί του Περισσού, ταυτίζονταν τουλάχιστον στην απέχθεια απέναντι στην κουλτούρα του σκυλάδικου και της καψούρας, την οποία φόρτωναν κυρίως στους νεόπλουτους του ΠΑΣΟΚ (είναι γνωστό πως το πάρτι για την ονομαστική γιορτή του Ανδρέα Παπανδρέου στο Καστρί δεν τελείωνε, αν δεν εμφανιζόταν η μακαρίτισσα Ρίτα Σακελλαρίου με την ορχήστρα της για να τραγουδήσει το «Αυτός ο άνθρωπος αυτός ήταν ο άλλος μου εαυτός», το οποίο χόρευε σόλο ο πρόεδρος, με τον Ακη και τα υπόλοιπα μέλη του εκτελεστικού να του βαράνε παλαμάκια – αξέχαστες εποχές).
Το σκυλάδικο είναι το αφροδισιακό της εξουσίας, αγάπη μου, όπως θα έλεγε και ο Ψινάκης. Οταν προσκυνάς (για να μην πούμε τίποτα χειρότερο) τους ιμπεριαλιστές και τα αρπαχτικά της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας, όταν για χάρη τους «πηδάς» έναν ολόκληρο λαό, δεν μπορείς να διασκεδάσεις με Χατζηδάκι, Μίνγκους και Κολτρέιν. Χρειάζεσαι Γονίδη και Πλούταρχο για να στανιάρεις. Και παρέα τον Καμμένο για να βγάλεις την «αντρίλα» της εξουσίας.
Π.Γ.
