Τον Οκτώβρη θα παρουσιαστεί για συζήτηση στην ολομέλεια του Συμβούλιου της Ευρώπης ένα μνημόνιο που ετοίμασε η Πολιτική Επιτροπή του, με θέμα «την ανάγκη να καταδικαστεί διεθνώς ο κομμουνισμός». «Η κομμουνιστική ιδεολογία -αναφέρει το μνημόνιο- όπου και όποτε εφαρμόστηκε πάντα κατέληξε σε μαζική τρομοκρατία, εγκλήματα και παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Γι’ αυτό και οι εμπνευστές του ζητούν τη διεθνή καταδίκη του κομμουνισμού. Προχωρούν μάλιστα ένα βήμα παραπέρα, ζητώντας και την καταδίκη της θεωρίας της πάλης των τάξεων, την οποία θεωρούν υπεύθυνη για τα «εγκλήματα του κομμουνισμού».
Δεν έχουμε αμφιβολία ότι το μνημόνιο θα υιοθετηθεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης. Οι συσχετισμοί προκαθορίζουν το αποτέλεσμα. Το επόμενο βήμα ίσως να είναι η απαίτηση για απαγόρευση της δράσης κομμάτων και οργανώσεων που αναφέρονται στον κομμουνισμό. Ισως να δούμε και πάλι τον «κομμουνιστικό κίνδυνο» να συμπεριλαμβάνεται στις «ασύμμετρες απειλές», μαζί με τον «ισλαμικό φονταμενταλισμό», και να καθίσταται στόχος του «παγκόσμιου πολέμου κατά της τρομοκρατίας», μολονότι ένοπλη δράση στο όνομα του κομμουνισμού ασκείται σήμερα σε πολύ μικρή κλίμακα στην Ευρώπη και σε κάπως μεγαλύτερη στη Λατινική Αμερική.
Πώς συμβιβάζεται η προώθηση αυτού του ψυχροπολεμικού αντικομμουνιστικού μνημόνιου την ώρα που το «Σπίγκελ» αφιερώνει το εξώφυλλο του τελευταίου τεύχους του στον Μαρξ, με καθόλου απαξιωτικό τρόπο; Ο Μαρξ του «Σπίγκελ» είναι ένας χαριτωμένος Μαρξ. Ενας Μαρξ που ταιριάζει στον Οσκαρ Λαφοντέν και τον Γκρέγκορ Γκίζι, που ένωσαν τις δυνάμεις τους φιλοδοξώντας να αποτελέσουν έναν ακόμη αξιόπιστο πολιτικό πόλο στην αστική πολιτική σκηνή της Γερμανίας. Ενας τέτοιος Μαρξ είναι ακίνδυνος, γιατί είναι ευνουχισμένος. Κι όχι μόνο ακίνδυνος αλλά και χρήσιμος για το σύστημα. Δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε γιατί. Αλίμονο αν ο γερμανικός καπιταλισμός φοβόταν τον Λαφοντέν ή δεν του είχε εμπιστοσύνη.
Ο Μαρξ την καταδίκη του οποίου ζητάει το Συμβούλιο της Ευρώπης είναι ο πραγματικός Μαρξ. Ο Μαρξ της Παρισινής Κομμούνας και της Οκτωβριανής Επανάστασης, ο Μαρξ του Τσε και των λατινοαμερικάνικων αντάρτικων. Ο Μαρξ όλων των μεγάλων εξεγερτικών κινημάτων του εικοστού αιώνα. Είναι το φάντασμα του κομμουνισμού που εξακολουθεί να στοιχειώνει τον κόσμο του κεφάλαιου, γι’ αυτό και οι πιο αντιδραστικοί πολιτικοί του εκπρόσωποι εξακολουθούν να ασχολούνται μαζί του και να ζητούν την καθιέρωση ενός παγκόσμιου οιονεί ιδιώνυμου αδικήματος, προσπαθώντας να απαγορεύσουν ακόμα και τη χρήση της λέξης.
Ασφαλώς και δεν φοβούνται κόμματα τύπου Περισσού. Ούτε τις μικρές και διάσπαρτες πολιτικές ομάδες της επαναστατικής Αριστεράς. Τη δύναμη των ιδεών φοβούνται. Γιατί γνωρίζουν πολύ καλά, πως τη ρεβάνς σ’ αυτό το επίπεδο δεν την έχουν κερδίσει. Πως την Ιστορία δεν έχουν καταφέρει να την ξαναγράψουν με τον τρόπο που αυτοί θέλουν. Πως τις στρατιές των ανθρώπων της δουλειάς δεν τις έχουν κερδίσει με το μέρος της «παγκοσμιοποιημένης ελεύθερης αγοράς». Ξέρουν καλά πως κινήματα εξεγερτικά θα υπάρξουν και στις καρδιές των καπιταλιστικών μητροπόλεων και πως αυτά τα κινήματα θα «γεννήσουν» νέα ρεύματα κομμουνιστικά, που θα αναζητήσουν το δρόμο προς το βασίλειο της ελευθερίας, με τους όρους της εποχής τους και με την αξιολόγηση της πείρας του παρελθόντος. Αυτό στοιχειώνει τις νύχτες τους.
Π.Γ.
