Χωρίς να αλλάξει κανένα πραγματικό δεδομένο, η σύγκλητος του ΕΚΠΑ έσπευσε όχι μόνο να προσφέρει σωσίβιο στον παραπαίοντα υπουργό Παιδείας, αλλά και να λειτουργήσει ως Δούρειος Ιππος του, προσπαθώντας να αλώσει από τα μέσα τον αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων, που επιμένουν για 12η συνεχή βδομάδα με αξιοζήλευτη εμμονή στο στόχο: καμία διαθεσιμότητα, να ανακαλέσει ο υπουργός την ΚΥΑ.
Η σύγκλητος θεωρούνταν μέχρι και την περασμένη Δευτέρα σύμμαχος των απεργών, έστω και με τη στάση ευμενούς ουδετερότητας που κρατούσε έναντι του αγώνα τους. Οταν «ξαφνικά» βρίσκει θετικές τις «νέες» προτάσεις του υπουργού, χωρίς μάλιστα να περιμένει την κρίση τους από εκείνους που αφορούν αυτές οι προφορικές προτάσεις, τους διοικητικούς υπάλληλους, μετατοπίζεται απότομα προς το αντίπαλο στρατόπεδο και γι' αυτό κερδίζει επάξια τον τίτλο του Δού-ρειου Ιππου.
Εν προκειμένω δεν εξετάζουμε την τελική έκβαση του αγώνα των διοικητικών υπαλλήλων, την οποία και δεν γνωρίζουμε όταν γράφουμε αυτό το σημείωμα. Εξετάζουμε αυτή καθεαυτή τη συμπεριφορά του συγκεκριμένου στρώματος, της καθηγητικής κάστας, όπως εκπροσωπείται από τη θεσμική διοίκησή του.
Είναι άραγε η πρώτη φορά που πρυτανικές διοικήσεις αλλάζουν ρότα σε κρίσιμες στιγμές και μετατρέπονται σε συμμάχους των κυβερνήσεων; Μπορούμε να θυμηθούμε πολλές ανάλογες συμπεριφορές στο παρελθόν. Την περίοδο των κινητοποιήσεων ενάντια στο νόμο Γιαννάκου, για παράδειγμα. Μπορούμε, ακόμα, να θυμηθού-με τον και σήμερα πρύτανη του ΕΚΠΑ Δ. Πελεγρίνη το Γενάρη του 2011, που ενώ γνώριζε πολύ καλά πως οι 250 απεργοί πείνας στο κτίριο της Νομικής ήταν φιλοξενούμενοι του συλλόγου των φοιτητών, ότι φιλοξενούνταν σε ένα άδειο κτίριο, στο οποίο τηρούνταν αυστηρότατοι κανόνες καθαριότητας, πράγμα που είχε διαπιστώσει και αυτοπροσώπως, μόλις τον στρίμωξε λίγο η τότε κυβέρνηση, έσκυψε ταπεινωμένος το κεφάλι και υπέγραψε απόφαση άρσης του ασύλου. Στη συνέχεια, ντροπιασμένος και αναζητώντας εξιλέωση, έψαχνε κτίριο για να μετακινηθούν οι απεργοί πείνας.
Η πανεπιστημιακή κάστα έχει τα ιδιαίτερα συμφέροντά της. Τα μέλη της που αναζητούν ή ασκούν διοικητικό ρόλο χρειάζονται συμμαχίες για ν’ ασκήσουν αυτό το ρόλο. Η πλειοψηφία της κάστας γνωρίζει τις ιδιαιτερότητες του χώρου (που ακούει στο όνομα «φοιτητικό κίνημα») και προσπαθεί να κρατήσει κάποιες ισορροπίες, προσπάθεια την οποία πολλές φορές δεν κατανοούν οι κυβερνήσεις και τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, που ζητούν «αίμα» το οποίο η πανεπιστημιακή κάστα γνωρίζει ότι δεν «χύνεται» εύκολα.
Ετσι προκύπτει μια επαμφοτερίζουσα συμπεριφορά από τη μεριά της πανεπιστημιακής κάστας, η οποία περιστασιακά την εμφανίζει ως σύμμαχο του αγωνιζόμενου φοιτητικού κινήματος ή άλλων αγωνιζόμενων κομματιών της πανεπιστημιακής κοινότητας, όπως τώρα οι διοικητικοί. Ποτέ, όμως, δεν πρέπει αυτή η περιστασιακή συμπεριφορά να απολυτοποιείται και να εκχωρούνται στην πανεπιστημιακή κάστα αποφασιστικές (ή συν-αποφασιστικές) αρμοδιότητες. Γιατί είναι η πρώτη που θα αλλάξει ρότα την κρίσιμη στιγμή. Η ίδια η ταξική της φύση και η θέση της στο σύστημα εξουσίας καθορίζουν και τα όριά της. Ενας ταλαντευόμενος σύμμαχος θα είναι πάντοτε τέτοιος και τίποτα περισσότερο. Κι αυτό πρέπει να καθίσταται σαφές και στον ίδιο, εν είδει προειδοποίησης, για να είναι καθαρές οι σχέσεις. Και προπαντός να μην του παραχωρείται καμιά εξουσία, για να μη μπορεί να παίξει κάποια στιγμή ρόλο Δούρειου Ιππου.
Κάνοντας μια προβολή των παραπάνω σκέψεων σε πανκοινωνικό επίπεδο, θα λέγαμε πως αυτό ισχύει γενικότερα για την πολιτική συμμαχιών του κινήματος.
Π.Γ.
