Οσο κι αν φαίνεται παράξενο, νικητής των ιταλικών εκλογών δεν είναι μόνο ο Μπερλουσκόνι, που επανέρχεται για τρίτη φορά στον πρωθυπουργικό θώκο. Νικητής είναι και ο Βελτρόνι κι ας έχασε καθαρά τις εκλογές. Διότι μετά από χρόνια ένα «καθαρά κεντροαριστερό» κόμμα κατάφερε να συγκεντρώσει ένα ποσοστό κοντά στο 40%. Ο Βελτρόνι θα συγκροτήσει μια αντιπολίτευση ικανή να διεκδικήσει με περισσότερες αξιώσεις την εξουσία την επόμενη φορά, χωρίς την ανάγκη συμμάχων εξ αριστερών.
Οι τελευταίοι είναι οι μεγάλοι ηττημένοι. Μαζεύτηκαν όλοι μαζί στην «Αριστερά-Ουράνιο Τόξο», προεκλογικό εφεύρημα του πολυμήχανου Φάουστο Μπερτινότι και μετά βίας συγκέντρωσαν 3,1%. Οι φιλόδοξοι ηγετίσκοι του «Arcobaleno» μένουν εκτός Βουλής, διότι οι συνδυασμοί τους δεν έπιασαν το όριο του 4%. Η κάλπη είναι πόρνη και τους κορόιδεψε. Σε ολόκληρη την προεκλογική τους εκστρατεία θύμιζαν Συνασπισμό προ οχταετίας. Τότε που τα στελέχη του είχαν βγει στη ζητιανιά και παρακαλούσαν: δώστε μας το 3% για να μη μείνουμε εκτός Βουλής. Σε ολόκληρη την προεκλογική εκστρατεία έκαναν δακρύβρεχτες εκκλήσεις προς τους ψηφοφόρους να μη επιλέξουν την αποχή, γιατί αυτό θα οδηγούσε στη διαγραφή της Αριστεράς (έτσι ορίζουν τον εαυτό τους) από τον πολιτικό χάρτη και κατά συνέπεια από την οργανωμένη κοινωνία και τους θεσμούς. Χωρίς κοινοβουλευτική εκπροσώπηση δε μπορεί να υπάρξει ορατός πολιτικός αγώνας και να δημιουργηθούν οργανωμένες ριζοσπαστικές συλλογικότητες αντίστασης στο μπερλουσκονισμό και στη μετριοπάθεια της κεντροαριστεράς, επαναλάμβαναν συνεχώς σαν χαλασμένα γραμμόφωνα. Ενδιαμέσως, βέβαια, ξεκατινιάζονταν πολιτικά από τις στήλες των εντύπων τους, γεγονός που έκανε πιο φανερή την αθλιότητα και την αναξιοπιστία τους.
Ναι, καλά διαβάσατε, συνέδεαν την πολιτική τους ύπαρξη και την πολιτική τους δράση από την κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση. Χωρίς αυτή είμαστε ένα μηδενικό, έλεγαν, και οι ψηφοφόροι τους απάντησαν αναλόγως. Δε θα εξαφανιστούν, βέβαια. Χρόνια στο κουρμπέτι ο Μπερτινότι και οι φίλοι του, ξέρουν να αναγεννώνται σαν το μυθικό φοίνικα μέσα από τις στάχτες τους. Κάποιοι θα πάνε στη μπάντα και οι υπόλοιποι θα φτιάξουν νέα σχήματα και νέους πολιτικούς αστερισμούς. Παλιά τους τέχνη κόσκινο.
Γιατί, όμως, τιμωρήθηκαν τόσο σκληρά από τους ψηφοφόρους; Γιατί είναι συνυπεύθυνοι για το βίο και την πολιτεία της κυβέρνησης Πρόντι. Περισσότερες από τριάντα φορές οι Μπερτινότι και σία στήριξαν με την ψήφο τους κρίσιμα νομοθετήματα της κυβέρνησης της «κεντροαριστεράς». Ολα αντιλαϊκά. Γιατί, λοιπόν, να τους εμπιστευτούν οι ψηφοφόροι, τώρα που χώρισαν τα τσανάκια τους από το κόμμα του Βελτρόνι; Οι πιο ριζοσπαστικοί προτίμησαν τη λύση της αποχής (από 16% αυξήθηκε σε 20%). Οι υπόλοιποι, απογοητευμένοι, ηττημένοι, φοβισμένοι, πολιτικά υποταγμένοι, προτίμησαν τη σίγουρη λύση της «πολιτικής σταθερότητας» που υποσχόταν ο δικομματισμός, που για πρώτη φορά μετά από χρόνια συγκέντρωσε τόσο ψηλό ποσοστό στις ιταλικές εκλογές.
Αυτοί οι αξιοθρήνητοι τύποι με τις φανταχτερές κομμουνιστικές ονομασίες προσέφεραν μεγάλες υπηρεσίες στον ιταλικό ιμπεριαλισμό στηρίζοντας την κυβέρνηση Πρόντι. Τώρα, ήρθε η ώρα να πεταχτούν σαν στυμμένες λεμονόκουπες, για να περάσει το πολιτικό σύστημα σε μια νέα φάση. Οταν ξαναχρειαστεί, οι πολιτικοί τους επίγονοι (ίσως και οι ίδιοι) θα είναι εκεί, για να προσφέρουν και πάλι τις υπηρεσίες τους. Αυτή είναι η αποστολή του διεφθαρμένου οπορτουνισμού.
Π.Γ.
