Ούτε ντροπή ούτε τσίπα

Ο Γιωργάκης Παπανδρέου πήγε στο Καστελλόριζο για να ανακοινώσει την έναρξη της μνημονιακής περιόδου, φλομώνοντας τον ελληνικό λαό στα ψέματα σχετικά με το περιεχόμενό της. Ο Τσίπρας επέλεξε τελικά την Ιθάκη για να εκφωνήσει τα δικά του ψέματα για το ανύπαρκτο τέλος της μνημονιακής περιόδου.
 
Και στις δυο περιπτώσεις, το ασύστολο ψέμα, η υποκρισία, η διαστρέβλωση της πραγματικότητας ήταν στις ίδιες αναλογίες. Η μόνη διαφορά που μπορεί να βρει κανένας έγκειται στην υποκριτική ικανότητα ενός εκάστου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Τσίπρας είναι καλύτερος ηθοποιός από τον Γιωργάκη που έχει και το μειονέκτημα των κακών ελληνικών.
 
Ενας φιλόλογος ή ένας θεατρικός κριτικός θα έβαζε μηδέν στο κείμενο που συνέταξαν οι λογογράφοι του Τσίπρα. Ηταν άθλιο απ' όλες τις πλευρές. Με παραδείγματα από τη μυθολογική Οδύσσεια τραβηγμένα από τα μαλλιά για να ταιριάξουν άτεχνα με σημερινά ζητήματα, με τερατώδεις αναλογίες και μια αμήχανη γραφή που πρόδιδε από τη μια τον εξυπνακισμό και από την άλλη τον πολιτικό αμοραλισμό και των συγγραφέων και του ηθοποιού.
 
Ενας προσεκτικός πολιτικός παρατηρητής δε θα δυσκολευόταν να παρατηρήσει ότι με τις 859 λέξεις του ο Τσίπρας δεν είπε απολύτως τίποτα. Ηταν ένα διάγγελμα προεκλογικού τύπου, σαν τις ομιλίες που εκφωνούνται από τα μπαλκόνια ενώπιον παραληρούντων οπαδών. Απολύτως λογικό να μείνει σε προεκλογικού τύπου σλόγκαν και ανιστόρητους παραλληλισμούς με την Οδύσσεια, αφού δεν έχει να πει τίποτα συγκεκριμένο στον ελληνικό λαό, γιατί η μνημονιακή πολιτική όχι μόνο δεν τελείωσε, αλλά θα συνεχιστεί ίδια κι απαράλλαχτη επί της ουσίας, με μικροαλλαγές μόνο στο στιλ (και όχι στην ουσία) της διαχείρισής της.
 
Δε χρειαζόμαστε τις επισημάνσεις της Μέρκελ, που απευθύνεται στο δικό της ακροατήριο («Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα επιβλέπει την Ελλάδα εντατικά τέσσερις φορές ετησίως την πρώτη περίοδο μετά το τέλος του προγράμματος. Θα ελέγχει επιπλέον τις ελληνικές εγγυήσεις για τη συνέχιση της μεταρρυθμιστικής πορείας. Μέχρι το 2022 η Ελλάδα θέλει να επιτυγχάνει ένα πρωτογενές πλεόνασμα ύψους 3,5% του ΑΕΠ και κατόπιν να τηρεί τους ευρωπαϊκούς δημοσιονομικούς κανόνες», ανακοίνωσε η καγκελαρία). Ξέρουμε πολύ καλά τι προβλέπει το μετα-Μνημόνιο, που ταυτίζεται πλήρως με το Μνημόνιο. Εχουμε αναλύσει προ εβδομάδων τη σχετική απόφαση του Eurogroup.
 
Ούτε θα αρκεστούμε στο να στηλιτεύσουμε την αθλιότητα της αστικής πολιτικής, τον κυνισμό και τον απόλυτο αμοραλισμό του Τσίπρα και των συριζαίων. Αυτά είναι μεγέθη αντιστρόφως ανάλογα με τη δύναμη (ή την αδυναμία) του εργατικού κινήματος. Και δεν μπορεί να μη βλέπουμε ότι από το 2012 δεν υφίσταται ούτε καν αυτό το μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας που σημάδεψε την πρώτη μνημονιακή διετία. Εξατμίστηκε στις κάλπες του 2012 και του 2015. Εγινε καύσιμο για πολιτικούς τυχοδιώκτες που ενδύθηκαν τη λεοντή του «αριστερού» και «αντιμνημονιακού».
 
Είναι άχαρο (και ταξικά τοξικό) να περιορίζεται η συζήτηση στα περί της «προδοσίας» του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί μια τέτοια συζήτηση οδηγείται αναγκαστικά -μέσα από τα κανάλια του κοινοβουλευτικού κρετινισμού- στην αναζήτηση άλλων «εναλλακτικών λύσεων», σ' ένα παιχνίδι που δεν έχει εναλλακτικές λύσεις. Εξω απ' αυτό το «στημένο» παιχνίδι πρέπει να αναζητηθούν οι λύσεις, με γνώμονα ΤΑΞΙΚΟ.