Σύμφωνα με όσα ανακοινώθηκαν μετά το υπουργικό συμβούλιο της περασμένης Δευτέρας (αναλυτικά γράφουμε στη σελίδα 11), μία από τις αποφάσεις προβλέπει την «ένταξη στο σύστημα ασύλου μόνο όσων αιτούντων έχουν προσφυγικό προφίλ». Οπως εξηγούσε σε ραδιοσταθμό ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Βαρβιτσιώτης, ο Αφγανός ή ο Αφρικανός δεν έχει προσφυγικό προφίλ και επομένως δε θα μπαίνει στο σύστημα ασύλου, δε θα μπορεί να υποβάλει αίτηση. Αυτός θα κλείνεται κατευθείαν σε ένα «κλειστό προαναχωρησιακό κέντρο» (σε μια φυλακή, δηλαδή), μέχρι να καταστεί δυνατή η απέλασή του.
Αυτή η διαδικασία ονομάζεται racial profiling, είναι αντίθετο στη Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες, έχει καταδικαστεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Τι σημασία έχουν, όμως, όλ' αυτά μπροστά στην ανάγκη να επιδειχτεί σιδερένια πυγμή απέναντι στους πρόσφυγες και μετανάστες που φτάνουν στη χώρα μας;
Στα «κλειστά προαναχωρησιακά κέντρα», τις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης τύπου Αμυγδαλέζας, δηλαδή, θα κλείνονται «όσοι παράνομα εισήλθαν στη χώρα και δεν δικαιούνται άσυλο ή η αίτησή τους απορρίπτεται». Εχουμε δυο κατηγορίες, δηλαδή. Αυτοί που υπέβαλαν αίτηση για άσυλο και απορρίφθηκε και αυτοί που «δε δικαιούνται άσυλο» και δεν τους επιτράπηκε να υποβάλουν αίτηση. Το 93%, όπως λένε τα κυβερνητικά στελέχη.
Εμ δεν τους δίνουν το δικαίωμα να υποβάλουν αίτηση για άσυλο, εμ τους κλείνουν στη φυλακή, μέχρι να «σπάσουν» και να αποδεχτούν την απέλαση. Δεν έχει σημασία τι θα πετύχουν (πολύ λίγοι «σπάνε», όπως έχει δείξει το παρελθόν), εδώ συζητάμε για τη διαδικασία. Στόχος είναι να μην είναι οι μετανάστες σκόρπιοι στην Ελλάδα. Οχι για να μπορεί να τους βρίσκει το ελληνικό κράτος, αλλά για να μην αναχωρούν προς τις κεντρικές και βόρειες ευρωπαϊκές χώρες πληρώνοντας τα κυκλώματα διακίνησης. Αφού τα νησιά, που έπαιζαν μέχρι τώρα το ρόλο των μεγάλων ανοιχτών φυλακών, έπηξαν και εγκυμονούν πλέον κινδύνους (όπως έδειξε η Μόρια), θα τους μεταφέρουμε στην ενδοχώρα, αλλά θα τους κλείσουμε σε φυλακές για να μην μπορούν να την κοπανάνε προς την Ευρώπη. Αυτή είναι η λογική.
Λίγες μέρες πριν από την επίσκεψη των Ζεεχόφερ-Καστανέρ σε Αγκυρα και Αθήνα, ο υφυπουργός του πρώτου, Στέφαν Μάγερ, σε συνέντευξή του στα «Νέα» επικεντρώθηκε στο πώς «άμεσα από τα ελληνικά νησιά θα επαναπροωθούνται στην Τουρκία περισσότεροι πρόσφυγες των οποίων απορρίπτεται η αίτηση». Το εντοπίζει κιόλας: «οι διαδικασίες ασύλου στα πέντε ελληνικά hotspots -μακράν της ηπειρωτικής χώρας- να επιταχυνθούν αισθητά και κατά συνέπεια να επαναπροωθούνται περισσότεροι σύροι πρόσφυγες στην Τουρκία».
Δείτε το σχήμα: χωρίζουμε όσους καταφθάνουν στην Ελλάδα σε έχοντες «προσφυγικό προφίλ» (το 7%) και σε έχοντες «μεταναστευτικό προφίλ» (το 93%). Το 93% το κλείνουμε σε φυλακές-στρατόπεδα συγκέντρωσης πιέζοντάς τους να δεχτούν την απέλαση στις χώρες προέλευσής τους. Το 7% το κρατάμε στα νησιά, ξεπετάμε τις αιτήσεις ασύλου και τους επιστρέφουμε στην Τουρκία, σύμφωνα με τη Συμφωνία ΕΕ-Τουρκίας. Η Ελλάδα θα παίζει το ρόλο του δεσμοφύλακα κι αν χρειαστεί να βάλουμε κάνα φραγκάκι παραπάνω θα το κάνουμε. Οπως θα γίνει και με την Τουρκία. Σημασία έχει να τους κρατήσουν μακριά από την ευρωπαϊκή ενδοχώρα. «Η γερμανική κυβέρνηση εξετάζει πιθανή πρόσθετη βοήθεια προς την Ελλάδα και στην Τουρκία. Το θέμα αυτό συντονίζεται με τους ευρωπαίους εταίρους μας», είπε ο Μάγερ την Τρίτη στη γερμανική Βουλή.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι: με την κυβέρνηση-δεσμοφύλακα της ΕΕ ή με τους πρόσφυγες και μετανάστες και το αίτημά τους να πάρουν χαρτιά και να κατευθυνθούν στις χώρες προορισμού τους;
