Εργοστάσια κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Εκατοντάδες εργάτες και εργαζόμενοι ρίχνονται στην απελπισία της ανεργίας.
Η εισοδηματική πολιτική στο δημόσιο και τις συντάξεις «κατοχυρώθηκε» στο 3%. Ο ΣΕΒ προτείνει και για τον ιδιωτικό τομέα 2,8%.
Οι τραπεζίτες θέλουν την κατάργηση της κλαδικής συλλογικής σύμβασης στις τράπεζες και ο ΣΕΒ ζητά την καθιέρωση εργασιακού μεσαίωνα σε μια σειρά νομούς και κλάδους που πλήττονται από την ανεργία.
Ο Αλογοσκούφης τάζει κίνητρα για την επέκταση της ιδιωτικής ασφάλισης, συνεχίζει την κινδυνολογία για το κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα και ετοιμάζει το διάλογο για τις μεγάλες ανατροπές, που θα γίνουν -όπως λένε- από την επόμενη κυβέρνηση.
Η κρατική καταστολή γνωρίζει νέα έξαρση, στρεφόμενη κύρια ενάντια σε ένα μειοψηφικό πολιτικό χώρο, στο πετσί του οποίου εφαρμόζει μεθόδους που θυμίζουν τη χούντα. Μεθόδους που θα τις βρει μπροστά της ολόκληρη η εργαζόμενη κοινωνία και η νεολαία της, σε κάθε αγωνιστικό σκίρτημα, σε κάθε λοξοπάτημα από τα ελώδη μονοπάτια της αστικής νομιμότητας.
Κι ενώ ο βίος των εργαζόμενων, των ανέργων, των συνταξιούχων, των φτωχών αγροτών έχει γίνει αβίωτος, στην επικαιρότητα κυριαρχούν πότε η Μπουρμπούλια με τον Κεχαγιόγλου και τον Γιοσάκη, πότε οι ελεγχόμενες αποκαλύψεις για το δίκτυο των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων και πότε ο ανασχηματισμός.
Ενα πέπλο καλύπτει τα πραγματικά προβλήματα των ανθρώπων της δουλειάς. Ενας παραμορφωτικός καθρέπτης μετατρέπει το ασήμαντο σε σημαντικό και αντίστροφα. Μια καταχνιά πλακώνει το κοινωνικό πεδίο, που χαρακτηρίζεται από ακινησία, παράλυση, αφασία.
Λέμε πολλές φορές πως αυτή η σιωπή θυμίζει την ηρεμία πριν από τη θύελλα. Μόνο που αυτή η ηρεμία κρατάει πολύ καιρό τώρα και οι πρώτοι άνεμοι ακόμα δεν έχουν φυσήξει. Γι’ αυτό και δεν έχει νόημα να αναφερόμαστε στην αισιοδοξία για το μέλλον. Γιατί συχνά αυτή η αισιοδοξία γίνεται άλλοθι για την αδράνεια στο παρόν.
Δράση σε συνθήκες κοινωνικού κενού; Γιατί όμως κοινωνικό κενό; Η απουσία κινήματος δεν σημαίνει κοινωνικό κενό. Η εργατική τάξη, η εργαζόμενη κοινωνία είναι πάντα εδώ, δεν μετανάστευσε. Χρέος μας είναι να είμαστε πάντα δίπλα της, να διαλεγόμαστε μαζί της, να την ενημερώνουμε, να φωτίζουμε τις αθέατες πλευρές της επικαιρότητας, να εστιάζουμε στο κύριο, να αποκαλύπτουμε, να αντιμαχόμαστε ιδεολογικά και πολιτικά τον κυρίαρχο λόγο σε όλες του τις πτυχές.
Τα κινήματα του αύριο προετοιμάζονται (και) με τη συστηματική δουλειά του σήμερα. Δουλειά γειωμένη κοινωνικά, εδραζόμενη στην πραγματικότητα και όχι σε ονειρώξεις. Δουλειά που θα ανοίγει ρήγματα, θα ευαισθητοποιεί, θα δείχνει το δρόμο στα πιο πρωτοπόρα στοιχεία της εργατικής τάξης για την οικοδόμηση μιας νέας συλλογικότητας. Αυτή είναι μια δουλειά προοπτικής και ταυτόχρονα μεγάλου όγκου, που μας χρειάζεται όλους και όλες.
