Ολοκληρώθηκε η προεκλογική περίοδος, χωρίς να εισφερθεί τίποτα το καινούργιο. Γιατί, βέβαια, δεν είναι καινούργιο τα περί σεξ καλαμπούρια του Σαμαρά, που διέρρευσε στη μιντιακή πιάτσα η ΝΔ, ούτε οι παπαριές που λέει το ένα ή το άλλο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, ανάλογα με το ακροατήριο και τα ερωτήματα που δέχεται.
Ετσι όπως εξελίχθηκε και αυτή η fast track προεκλογική περίοδος, χωρίς επί της ουσίας συζήτηση, με τα κόμματα του νέου δικομματισμού να ξεσκονίζουν σε καθημερινή βάση τις δηλώσεις κάθε στελέχους του αντίπαλου και να προσπαθούν να του αμαυρώσουν την εικόνα και με τα μικρότερα κόμματα να προσπαθούν απλώς να σώσουν την παρτίδα, διαφημίζοντας την ικανότητά τους ως κυβερνητικών μπαλαντέρ, επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά πως οι εκλογές είναι το πανηγύρι του ψεύδους.
Σ’ αυτές τις εκλογές διαγωνίστηκαν οι έμποροι του φόβου με τους εμπόρους των ελπίδων και αναμένεται να κερδίσουν οι δεύτεροι, γιατί έγιναν περισσότεροι αυτοί που έπαψαν να φοβούνται από ανύπαρκτους μπαμπούλες. Οι διαχειριστές θ’ αλλάξουν, το στιλ της πολιτικής θ’ αλλάξει, κάποια μερεμέτια θα γίνουν, η ουσία της πολιτικής όμως θα παραμείνει. Κι αυτή η ουσία περιγράφεται παραστατικότατα με έναν όρο που η «Κόντρα» εισήγαγε στο πολιτικό λεξιλόγιο: κινεζοποίηση.
Το ξέρουμε πολύ καλά ότι σύντομα θα γεμίσει και πάλι η χώρα με… κοψοχέρηδες. Μπορεί να έχουμε και πάλι απεργιακή έξαρση, διαδηλώσεις, συγκρούσεις. Παρά την ηττοπάθεια, η οργή βράζει και η διάψευση των ελπίδων μπορεί να τη φουντώσει και να τη μετατρέψει σε δύναμη αφύπνισης.
Αυτό το έργο, όμως, το έχουμε δει πολλές φορές. Σε διαφορετικές συνθήκες, αλλά με τα ίδια βασικά χαρακτηριστικά. Η εργατική τάξη αισθάνεται πως την κορόιδεψαν, αγανακτεί, εξεγείρεται, η κίνησή της στους δρόμους όμως γίνεται με καθορισμένες νόρμες που την καθιστούν προβλέψιμη και ελεγχόμενη.
Στο μεταξύ, το σύστημα ετοιμάζει τις πολιτικές του εφεδρείες, οι οποίες έρχονται να αγκαλιάσουν την οργή μέχρι να την πνίξουν.
Αυτός ο σισύφειος κύκλος επαναλαμβάνεται αδιάλειπτα, γιατί από τον κοινωνικό και τον πολιτικό στίβο δεν απουσιάζει η οργή, αλλά η ταξική της αποτύπωση. Δεν απουσιάζει η πολιτική, αλλά η επαναστατική πολιτική. Δεν απουσιάζει η κινητοποίηση, αλλά ο συνειδητός ταξικός αγώνας.
Μπορεί οποιαδήποτε απ’ αυτές τις μεγάλες απουσίες να υπηρετηθεί διά της ψήφου σ’ αυτές τις εκλογές; Μπορεί στο περιθώριο του αστικού κοινοβουλευτισμού ν’ ανθίσει η επαναστατική πολιτική;
Επειδή η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα είναι «όχι», εμείς καλούμε την εργατική τάξη, όλους τους εργαζόμενους, τους νέους να ΑΠΟΣΧΟΥΝ από την εκλογική φάρσα. Να εκφράσουν μ’ αυτό τον τρόπο την αντίθεσή τους στην κοινοβουλευτική κοροϊδία, την πλήρη ρήξη τους με το αστικό πολιτικό σύστημα, τις παραφυάδες του και τις διαδικασίες ανανέωσης του εξουσιαστικού του δυναμικού.
«Αγώνες ταξικοί, στην κάλπη Αποχή», γράφει ένα από τα «προεκλογικά» πανό της «Κόντρας», συμπυκνώνοντας μια κατεύθυνση που έχει στο κέντρο της τον αγώνα για την ταξική συνειδητοποίηση και την οργάνωση της εργατικής τάξης στο υψηλότερο επίπεδο, το πολιτικό επίπεδο. Η Δευτέρα θα είναι «άλλη μέρα», αλλά ταυτόχρονα «ίδια».
