♦ Και κλάμα η ημιεπίσημη του ΣΥΡΙΖΑ. Την πήρε ο πόνος επειδή «το ιστορικό συγκρότημα του Χρ. Λαμπράκη πέρασε στον εφοπλιστή [Μαρινάκη] και στενό φίλο της οικογένειας [Μητσοτάκη]». Το κλάμα είναι από μια άποψη υποκριτικό. Διότι η ΕφΣυν θα ήθελε το Συγκρότημα να βάλει λουκέτα, μπας και τσιμπήσει κάνα φύλλο, δεδομένου ότι τα «Νέα» εξακολούθησαν να κρατούν την πρώτη θέση και στη διάρκεια της κρίσης του Συγκροτήματος. Από μια άλλη άποψη, το κλάμα είναι ειλικρινές. Είναι το κλάμα του ΣΥΡΙΖΑ που ρέει από το πρωτοσέλιδο της ΕφΣυν. Ενόσω ακόμα ήταν ενεργός ο Ψυχάρης, έκαναν παρασκηνιακό «ντιλ» μαζί του (χωρίς την παρουσία της γάτας Ιμαλαΐων αυτή τη φορά) και έβαλαν τον Μουλόπουλο ως «πολιτικό επίτροπο» με καθήκον να βρει «διάδοχο σχήμα». Εκαναν μια τρύπα στο νερό, καθώς το διευθυντικό προσωπικό του ΔΟΛ, έχοντας τις πλάτες ισχυρών παραγόντων της κεφαλαιοκρατίας, απομόνωσε τον «πολιτικό επίτροπο» και τον ανάγκασε να φύγει πυξ-λαξ. Στη συνέχεια, έκαναν παρασκηνιακή συμφωνία με τον Μπόμπολα, για να εκχωρήσει ολόκληρο τον «Πήγασο» στον εκλεκτό των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ Ιβάν Σαββίδη, αφού προηγουμένως οι τράπεζες κούρευαν τα δάνεια του «Πήγασου». Είτε γιατί οι τραπεζίτες στύλωσαν τα πόδια και δε δέχτηκαν το «ντιλ» όπως το ήθελε ο Σαββίδης, είτε γιατί για να δεχτούν το «ντιλ» απαίτησαν νομοθετική ρύθμιση που θα τους απάλλασσε προκαταβολικά από κάθε ποινική και αστική ευθύνη και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσε να σηκώσει μια τόσο ντροπιαστική νομοθετική ρύθμιση (για ανάλογες ρυθμίσεις ο Τσίπρας κατηγορούσε μέχρι και πρόσφατα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ), το «ντιλ» περιορίστηκε μόνο σε μια «ιδιωτική» αγοραπωλησία, μέσω της οποίας ο Σαββίδης απέκτησε από τον Μπόμπολα μόνο το 19,6% των μετοχών του Mega (ο Μπόμπολας έμεινε στη μετοχική σύνθεση του καναλιού με 13,1%). Κι ύστερα, ήρθε ο «τυφώνας» Μαρινάκης και με κάτι λιγότερο από 23 εκατ. ευρώ πήρε τον ΔΟΛ, μαζί και το 22% των μετοχών του Mega, αφήνοντας τον Σαββίδη εκτός νυμφώνος να κλαψουρίζει ότι η δημοπρασία ήταν στημένη (στην πραγματικότητα, δεν μπήκε καν στη δημοπρασία, αφού έδωσε μόνο 11 εκατ. ευρώ). Οι καπιταλιστές μπορούν να τα βρουν μεταξύ τους, αφού πρώτα κοιτάζουν τα συμφέροντά τους και μετά τη διάταξη των πολιτικών δυνάμεων. Ο Ψυχάρης πολέμησε τον ΣΥΡΙΖΑ, μετά τον ερωτεύτηκε σφόδρα (την περίοδο των παρασκηνιακών συναντήσεων με τον Τσίπρα) και μετά τον ξαναπολέμησε (όταν οι Τσιπραίοι του την έφεραν). Ο Μαρινάκης, παραδοσιακός δεξιός, (ο πατέρας του διετέλεσε βουλευτής της ΝΔ), με στενές σχέσεις με την οικογένεια Μητσοτάκη (τόσο στενές που πάντρεψε την Ντόρα με τον Κούβελο), δε δίστασε να στηρίξει τη Δούρου για να πάρει την περιφέρεια Αττικής, ούτε δίστασε να τακιμιάσει με τον Παππά, κόντρα στη ΝΔ, την περίοδο της «επανάστασης των αδειών», που την κατέπνιξε με μια απόφασή του το ΣτΕ. Και ο ακροδεξιάς νοοτροπίας Σαββίδης, από κολλητός του Σαμαρά, βρέθηκε -μέσω Καμμένου- να στηρίζει τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τους οποίους επίσης στηρίζει ο εργολάβος Καλογρίτσας (που παλαιότερα στήριξε το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ) και ο «εθνικός εργολάβος» Μπόμπολας, που είναι μέσα σε όλα τα μεγάλα δημόσια έργα. Ο Μαρινάκης θα στηρίξει όποιον διευκολύνει τα επιχειρηματικά του σχέδια, παίρνοντας υπόψη του και άλλες καπιταλιστικές φαμίλιες, όπως κάνει κάθε σοβαρός μιντιάρχης. Η ατυχία του ΣΥΡΙΖΑ είναι πως η άνοδος του Μαρινάκη στο μιντιακό στερέωμα βρίσκει τον ΣΥΡΙΖΑ στην πτώση του και τη ΝΔ των Μητσοτάκηδων στην άνοδο. Εύκολη θα είναι η επιλογή για τον Μαρινάκη, ζόρικα τα πράγματα για τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που ηττήθηκαν και σ' αυτήν τη μάχη.
♦ Εξω οι ιμπεριαλιστές από τα Βαλκάνια – Α/συνέχεια (ξεθωριασμένο σύνθημα σε τοίχο οικοπέδου στην Ανάκασα)
Ηχε, που αγαπούσα. Μιλιά που τόσο σε στερήθηκα. / Γλώσσα που την πρώτη μου λέξη άρθρωσα (Χάινερ Μίλερ, Φιλοκτήτης).
