Ευτυχώς που υπάρχει η ελευθερία του λόγου…
«Καταδικάζουμε τα μέτρα εναντίον των εργατών, των χωρικών και των φοιτητών» Αλμπερτ Αϊνστάιν 1929 (αφορούσε την κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου)
Η άσκηση αυτή ονομάζεται «Ευγενικό πήδημα»…
Δύση: ο φόβος παραμονεύει.
Μπι-μπι, ουστ!
> «Κοιτάς τον διπλανό σου με μισό μάτι στο μετρό». Φόβος…
> «Εφανερώθη» Πάκης εις Λευκάδα.
> Η ζωή (δεν) συνεχίζεται με νέο Μνημόνιο (ελαφρά παραλλαγή τίτλου αστικής εφημερίδας).
> Θέλει και τα λέει ή του ξεφεύγουνε; «Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι πολυτέλεια στον καιρό της κρίσης» (πρωθυπουργός). Οπως, ας πούμε, το δικαίωμα στην ανεργία, η χρήση τρομονόμων και άλλα (που τελειωμό δεν έχουν).
> Συμβασιούχοι «ανακύκλωσης».
> Δικαιώματα.
> Εγγεγραμμένα εις τα παλαιότερα των υποδημάτων των καπιταλιστών.
> Απνοια, βρε παιδί μου.
> Ομολογία (πολιτικής γραμματείας σύριζα): «Τηρήσαμε τις υποσχέσεις».
> Απειλή αποχώρησης ΗΠΑ από το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ: είτε εντός είτε εκτός, η πολιτική τους είναι «επί ταυτά»…
> Η Παναγία (των Παρισίων) δε στάθηκε ικανή να αποτρέψει τον φόβο.
> «Αν ομαλότητα για το Λονδίνο είναι να πάρεις ομπρέλα και αδιάβροχο τον Ιούνιο, τότε επέστρεψε η ομαλότητα» (www.tovima.gr/world/article/?aid=883919). Τόση πολλή ομαλότητα, δηλαδή…
> Και όμως, στη Βρετανία υπάρχει εργατική τάξη.
> Φυσικά και δεν ήταν η «Ουνιτά» αυτή που ίδρυσε ο Α. Γκράμσι και, που πρόσφατα, ανέστειλε την κυκλοφορία της.
> Μακμπέθ και ουχί Μάκβεθ.
> Ράκος το ISIS στη Ράκα;
> Tamam.
> Αράχνες του θανάτου ξέρουνε το μυστικό και λευκός καπνός που
σέρνεται σβύνοντας στα χαλάσματα από πάνω
ήχος ξερός μόνο τουμπουλέκι.
(Μ. Μέσκος: «Το μυστικό»)
> Λοιπόν, «βγάζουν μάτι» οι «αποκαλύψεις» για την κατάσταση της οικονομίας τούτης δω της χώρας: «”Κακή” η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, σύμφωνα με το 98% των Ελλήνων». Αναμάσημα ήδη γνωστών «αδιεξόδων».
> Μαχέσεται η κυβέρνηση στο Γιουρογκρούπ…
> Μάχη.
> Μάγχος.
> Αχός βαρύς ακούγεται, το Γιουρογκρούπ σημαίνει,
Κι από κοντά ο Eucledis να λέει παραμύθια.
Ντροπή μέχρι το τέλος, ντροπή δίχως τέλος
> Ημέρα βαθειάς περίσκεψης η παγκόσμια μέρα περιβάλλοντος (κατά Πάκην). Ιδού και ένα σύντομο ανέκδοτο: «Ισχύς εν τη ενώσει πολιτείας, αυτοδιοίκησης και πολιτών για καθαρό Ασωπό».
> Μαραντζίδης για Δρακουμέλ: κι η κοπριά στα λάχανα… (www.kathimerini.gr). Αλλοίμονον…
> Πλωτά φράγματα για προστασία των λουομένων στην ακτή της Νέας Ποτίδαιας Χαλκιδικής. Απ’ τους καρχαρίες της στεριάς ποιος θα τους προστατέψει…
> Αρχίσαμε τα μπάνια.
> Στον ιδρώτα.
> Σε μια πόλη καμίνι (Καμίνη).
> Και τελειωμό δεν έχει.
> Μας τρών’ τις Κυριακές.
> Μας ξεζουμίζουν.
> Να μην βράζουμε στο ζουμί μας.
> ΚΑΙ toethnos.gr «ξέχασε» τα διόδια στην Ιονία Οδό…
> Μέτωπο Μάχης (Λουμπουτέν): ακόμα πιο ψηλά.
> «Κατηγόρησαν τον κ. Κ. ότι η σκέψη του είχε τις περισσότερες φορές σαν κίνητρο κάποιαν επιθυμία. Ο κ. Κ. αποκρίθηκε: Ποτέ δεν υπήρξε σκέψη που να μην είχε σαν κίνητρό της την επιθυμία. Σ’ ένα σημείο μοναχά μπορεί να διαφωνήσουμε: ποια επιθυμία; Δε χρειάζεται να φτάσεις κιόλας στο σημείο να υποστηρίζεις ότι ένα παιδί μπορεί να γεννηθεί χωρίς πατέρα, για να υποστηρίξεις ότι είναι δύσκολο να εξακριβώσεις την πατρότητα της σκέψης» (Μπ. Μπρεχτ: Ιστορίες του κ. ΚΟΫΝΕΡ).
> Βαρηκοΐα, πνευμονοκονιάσεις, βαρειές δερματοπάθειες, βλάβες από πίεση, κραδασμούς, βλάβες μηνίσκου, αλλεργικές παθήσεις αναπνευστικού, βαρειές παθήσεις τενόντων, λοιμώδεις παθήσεις (ΜΑΛΕΠ 6, Μάης 1992, Υγιεινή και ασφάλεια εργασίας από ταξική σκοπιά).
> «Πολιτικό άνοιγμα για την ισχυροποίηση του ΚΚΕ» – Ριζοσπάστης 9-2-2014…
> «Η άποψη, λοιπόν, του Λένιν για την οργάνωση σημαίνει διπλή ρήξη με τη μοιρολατρεία: και με την ιδέα ότι η προλεταριακή ταξική συνείδηση είναι μηχανιστικό παράγωγο της ταξικής θέσης του προλεταριάτου και με την ιδέα ότι η ίδια η επανάσταση είναι μονάχα το μηχανιστικό αποτέλεσμα μοιραία εκρηκτικών οικονομικών δυνάμεων, που με εξασφαλισμένη την επάρκεια “ωριμότητας” αντικειμενικών επαναστατικών συνθηκών θα οδηγούσαν κατά κάποιο τρόπο “αυτόματα” το προλεταριάτο στη νίκη. Αν τα γεγονότα έπρεπε να καθυστερήσουν, ώσπου το προλεταριάτο να μπει στην αποφασιστική πάλη ενωμένο και με καθαρούς τους στόχους του, ποτέ δεν θα δημιουργούνταν επαναστατική κατάσταση. Από το ένα μέρος θα υπάρχουν πάντοτε προλεταριακά στρώματα, που θα στέκονται παθητικά στην άκρη και θα παρακολουθούν την απελευθερωτική πάλη της ίδιας τους της τάξης και ακόμα θα περνούν και στο αντίθετο στρατόπεδο, τόσο περισσότερο, όσο πιο ανεπτυγμένος είναι ο καπιταλισμός». (Γκ. Λούκατς: Λένιν – «Μια μελέτη πάνω στην ενότητα της σκέψης του», Κεφάλαιο 3).
Βασίλης
