Κόντρες

Πράσινοι μπερέδες, κόκκινοι μπερέδες, γαλάζιοι, μαύροι, όλα τα χρώματα της ίριδας, όλων των ειδών τα στρατιωτικά σώματα. Τέτοιους βλέπει ο Παριζιάνος καθημερινά. Η ειρωνεία της φωτογραφίας που αλιεύσαμε από το Διαδίκτυο είναι αυταπόδεικτη. Πάνοπλοι στρατιώτες των ειδικών δυνάμεων περιπολούν στη χριστουγεννιάτικη αγορά, προσδίδοντας έναν… εξαιρετικά γιορτινό τόνο. Τι θα μπορούσαν να κάνουν αυτοί οι στρατιώτες στην περίπτωση μιας στοχευμένης επίθεσης; Τίποτε απολύτως. Πρέπει, όμως, να κυκλοφορούν στο δρόμο μαζικά, για να υποδηλώνουν τον αντιδραστικό, ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του γαλλικού κράτους. Οι πολίτες αυτού του κράτους (όχι οι τζιχαντιστές) πρέπει να πάρουν το μήνυμα του νόμου, της τάξης και της υποταγής. Ο κοινωνικός έλεγχος είναι ο στόχος.

 

«Η πρόσφατα εκλεγμένη κυβέρνηση διαθέτει την πολιτική βούληση, την κοινωνική και αντιπολιτευτική ανοχή για να εφαρμόσει τις κρίσιμες μεταρρυθμίσεις, που είναι απαραίτητες για την οριστική απομάκρυνση από τη “ζώνη κινδύνου” της χώρας και την αποκατάσταση της οικονομικής και κοινωνικής σταθερότητας».

 

Αυτός που μιλάει είναι ο πρόεδρος του ΣΕΒ Θεόδωρος Φέσσας. Το πρόσωπο δε χρειάζεται συστάσεις και το απόσπασμα από την ομιλία του στη συνάντηση κορυφής των προέδρων των βιομηχανικών και εργοδοτικών συνδέσμων της Ευρώπης, που έγινε στα τέλη της περασμένης βδομάδας στο Λουξεμβούργο, δεν χρειάζεται επεξηγήσεις. Με λίγες λέξεις τα είπε όλα.  
 

Οι ντόπιοι καπιταλιστές δεν ανησυχούν για την κυβέρνησή τους. Για την αποφασιστικότητά της να συνεχίσει και να βαθύνει την πολιτική των Μνημονίων, την πολιτική της κινεζοποίησης, που εκτινάσσει το ποσοστό του κέρδους σε στρατοσφαιρικά ύψη. Αντιλαμβάνονται ότι οι παπάρες περί «παράλληλου προγράμματος» και «ταξικού προσήμου» στην κυβερνητική πολιτική προορίζονται για τυχόν αφελείς και για το εσωκομματικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ. Γι' αυτό και διά στόματος Φέσσα κάλεσαν τους ευρωπαίους καπιταλιστές να αναλάβουν «μαζικές επενδυτικές πρωτοβουλίες στην Ελλάδα και επιχειρηματικές συνεργασίες που μπορούν να έχουν αμοιβαίο όφελος».
 

Ο ΣΕΒ θεωρεί ότι υπάρχει και κοινωνική ανοχή προς την κυβέρνηση. Καθήκον της εργατικής τάξης και των υπόλοιπων στρωμάτων είναι να τον διαψεύσουν.

Αφού πρώτα υποστήριξε ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα είναι μαζί με το λαό, μαζί με τους αγρότες» (τους οποίους είχαν πνίξει στα χημικά τα ΜΑΤ) και «εξήγησε» ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν εγκατέλειψε τους στόχους του», αλλά «υποχρεώθηκε να τους επαναϊεραρχήσει από ανάγκη» (σας θυμίζει κάτι αυτή η γελοία επιχειρηματολογία;), ο αντιπρόεδρος της συγκυβέρνησης των Τσιπροκαμμένων Γ. Δραγασάκης «εξήγησε» γιατί η κυβέρνηση φέρνει τη συγκεκριμένη ρύθμιση για τα δάνεια πρώτης κατοικίας. «Αυτό που έγινε ως τώρα», είπε, «επέτρεψε σε έναν κόσμο να μη χάσει το σπίτι του και αυτό είναι θετικό. Ομως, εκείνο που προστατεύθηκε ως τώρα ήταν κυρίως η απραξία. Εκείνο που προστατεύθηκε ως τώρα ήταν μία λειτουργία του τραπεζικού συστήματος, το οποίο δεν είχε κίνητρα ούτε πίεση να αντιμετωπίσει το θέμα των κόκκινων δανείων. Το ανακύκλωνε, συσσωρευόταν». Και κατέληξε: «Επομένως, αυτό το οποίο υπήρξε ως τώρα ήταν μία διαδικασία ένα υπαρκτό πρόβλημα να γιγαντωθεί, να γίνει μία ωρολογιακή βόμβα –εννοώ τα κόκκινα δάνεια στην ολότητά τους- που αν τώρα δεν το αντιμετωπίσουμε και αφήσουμε να σκάσει αυτή η βόμβα, ούτε προστασία πρώτης κατοικίας θα έχουμε ούτε προστασία θέσεων εργασίας θα έχουμε ούτε οικονομία θα έχουμε, αλλά θα έχουμε μία γενικευμένη κρίση».
 

Αυτό αποτελεί θρασύτατη ομολογία για το ότι προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ κορόιδεψε και εξαπάτησε τον ελληνικό λαό. Το μόνο που του έλεγε ήταν «κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη». Δεν του έλεγε ότι θα φέρει μια ρύθμιση που θα επιτρέπει και πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, προκειμένου να μην καταρρεύσουν οι τράπεζες. Και στις προηγούμενες κυβερνήσεις δεν έκανε τέτοιου είδους κριτική. Εκανε σημαία μια απάντηση που έδωσε ο επίτροπος Κατάινεν σε ερώτηση του Παπαδημούλη, σύμφωνα με την οποία η συγκυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων είχε συμφωνήσει σε άρση της γενικής προστασίας και σε προστασία της πρώτης κατοικίας μόνο για τα ευάλωτα νοικοκυριά (κάτι σαν αυτό που θεσπίστηκε τώρα, δηλαδή), και προειδοποιούσε τους Σαμαροβενιζέλους να μην τολμήσουν να κάνουν κάτι τέτοιο.
 

«“Παράθυρο'' από το Ρώσο αντιπρόεδρο για τροποποίηση του εμπάργκο». Αυτός ήταν ο τίτλος του Δελτίου Τύπου που διένειμε την Παρασκευή 20 Νοέμβρη ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Βαγγέλης Αποστόλου, που συναντήθηκε με τον αντιπρόεδρο της Ρωσίας Αρκάντι Ντβορκόβιτς που πραγματοποίησε επίσκεψη στην Ελλάδα.
 

Διαβάζοντας, όμως, το Δελτίο Τύπου (και όχι τον παραπλανητικό τίτλο) μάθαμε ότι «ο ρώσος αναπληρωτής πρόεδρος ανέφερε ότι ανάλογα με τις εξελίξεις σχετικά με τις κυρώσεις της ΕΕ, υπάρχει ενδεχόμενο να τροποποιηθούν το επόμενο διάστημα οι κατάλογοι των προϊόντων που βρίσκονται υπό περιορισμό και συνεπώς να ανοίξει ο δρόμος για κάποια τουλάχιστον ελληνικά προϊόντα».
 

Δεν άνοιξε κανένα «παράθυρο» για τα ελληνικά προϊόντα ο άνθρωπος του Πούτιν. Τοποθέτησε το ζήτημα στο γενικό πλαίσιο των ρωσο-ευρωπαϊκών σχέσεων. Αν η ΕΕ κάνει πίσω σε κάποιες κυρώσεις προς τη Ρωσία, τότε και η Ρωσία θα αναθεωρήσει το δικό της εμπάργκο, εξαιρώντας και αυτή κάποια προϊόντα. Αν και όταν γίνει αυτό, τότε ενδεχομένως να αρθεί το εμπάργκο και για κάποια ελληνικά προϊόντα. Και βέβαια, δε θα ρωτήσουν τον Αποστόλου για τον κατάλογο των προϊόντων. Το παζάρι θα γίνει μεταξύ Ρωσίας και γερμανογαλλικού άξονα, που φυσικά θα φροντίσει κυρίως για τις εξαγωγές των δικών του επιχειρήσεων. Μπορεί ν' αφήσουν και κάποια ελληνικά προϊόντα, όπως και προϊόντα άλλων χωρών, για να μην κατηγορηθούν ότι δουλεύουν μόνο για πάρτη τους. Για ξεκάρφωμα, δηλαδή.
 

Ας αφήσει, λοιπόν, τη γκεμπελίστικη προπαγάνδα και την κοροϊδία ο Αποστόλου. Τα ίδια έλεγε και ο Λαφαζάνης, όταν ήταν υπερυπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης και είχε κάνει Κολιάτσου-Παγκράτι τη διαδρομή Αθήνα-Μόσχα. Κι αυτός είχε ανακοινώσει άρση του ρωσικού εμπάργκο για τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα, που ποτέ δεν έγινε, φυσικά.
 

«Με αφορμή σημερινά και χθεσινά δημοσιεύματα στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, σύμφωνα με τα οποία η αναπληρώτρια υπουργός Εργασίας, Ράνια Αντωνοπούλου, κατά τη χθεσινή συνάντησή της με εκπροσώπους του Π.Ο.Ε-Ο.Τ.Α “δεσμεύτηκε για τρίμηνη παράταση του προγράμματος Κοινωφελούς Εργασίας'', διευκρινίζονται τα εξής: Η δέσμευση της υπουργού αφορά αποκλειστικά τη διερεύνηση της δυνατότητας  παράτασης, με βάση τα συμπεράσματα που θα προκύψουν από τη διαβούλευση που θα έχει με την ΚΕΔΕ, την Περιφέρεια Αττικής και τα συναρμόδια Υπουργεία, για την εξεύρεση πόρων».
 

Κάποιοι έσπευσαν να πανηγυρίσουν ότι η υπουργός δεσμεύτηκε πως θα παρατείνει για τρεις μήνες το δουλεμπορικό πρόγραμμα. Δεν κατάλαβαν τι τους είπε ή τους παραμύθιασε; Δεν ήμασταν εκεί και δεν το ξέρουμε. Αυτό που βλέπουμε από το Δελτίο Τύπου είναι πως η Αντωνοπούλου φροντίζει να τους προσγειώσει ανώμαλα, ανακοινώνοντας πως το μόνο για το οποίο δεσμεύτηκε είναι πως θα ψάξει να βρει λεφτά από τα συναρμόδια υπουργεία. Κι επειδή λεφτά δεν υπάρχουν, το πρόγραμμα δεν πρόκειται να παραταθεί. Θα δουν μετά πώς θα μπαλώσουν τις τρύπες.

Εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να συνταχθούμε με τον Αυγενάκη, που κατηγορεί τους Σπίρτζη και Παππά ότι έστησαν γραφείο-μηχανισμό ρουσφετιών, και μάλιστα επ' αμοιβή. Δεν έχουμε κανένα στοιχείο, οπότε δεν μιλάμε. Εχουμε, όμως, μερικές απορίες. Πώς βρέθηκαν… αυτοκόλλητοι ο Παππάς με τον Σπίρτζη και μάλιστα με κοινό πολιτικό γραφείο; Δεν θέλησαν προφανώς να μοιραστούν τα έξοδα, πολιτικό περιεχόμενο έχει η συστέγασή τους. Δεν έχουν την ίδια ηλικία (το 1969 γεννήθηκε ο Σπίρτζης, το  1976 ο Παππάς). Δεν έχουν κάνει τις ίδιες σπουδές (οικονομικά στη Σκωτία ο Παππάς, πολυτεχνείο στην Ξάνθη ο Σπίρτζης). Δεν έχουν κοινή επαγγελματική διαδρομή (στη Σκωτία εργαζόταν ο Παππάς, στην Αθήνα ο Σπίρτζης). Δεν έχουν κοινή πολιτική διαδρομή (συριζαίος ο Παππάς, χοντροπασόκος ο Σπίρτζης, που μεταπήδησε τα τελευταία χρόνια στο χώρο του ΣΥΡΙΖΑ). Τι τους ενώνει; Δεν μπορούμε να σκεφτούμε κάτι άλλο έξω από τις μπίζνες με πολιτικό άρωμα. Ο Σπίρτζης εκτινάχτηκε από αναπληρωτής υπουργός υπό τον Σταθάκη (που δεν τον γουστάριζε καθόλου) σε υπουργό αρμόδιο για τα δημόσια έργα και ο Παππάς πήρε αρμοδιότητα το συντονισμό των επενδύσεων, μπαίνοντας σφήνα στους αρμόδιους υπουργούς. Αρα, σ' αυτό το «πεδίο ενδιαφέροντος» θα πρέπει να αναζητήσει κανείς τα αίτια για τον πολιτικό έρωτα δυο ανθρώπων που πριν ελάχιστα χρόνια το πιθανότερο είναι ο ένας να αγνοούσε την ύπαρξη του άλλου.
 

Προκλητικός όπως πάντοτε, ο πρώην εργατοπατέρας των εφοριακών και νυν αναπληρωτής υπουργός με αρμοδιότητα τα χαράτσια Τρύφων Αλεξιάδης, δεν αρκέστηκε να ανακοινώσει απλώς τα τέλη κυκλοφορίας, αλλά εξέδωσε και Δελτίο Τύπου για να πει ότι τα νέα τέλη «είναι η καλύτερη απάντηση, στην παραπληροφόρηση και την καταστροφολογία που επέλεξε μερίδα των ΜΜΕ το προηγούμενο διάστημα, για προφανείς λόγους». Ποια είναι η λογική αυτών των τελών; Μια κάποια μείωση σε όσους έχουν παλιά και μεγάλου κυβισμού αυτοκίνητα και αύξηση σε όλα τα αυτοκίνητα που κυκλοφόρησαν μετά το 2010 (ακόμα και στα χιλιοτετρακοσάρια). Η κουτοπόνηρη σκέψη είναι πως με τη μείωση μπορεί κάποιοι με παλιό αυτοκίνητο να το ξαναθέσουν σε κυκλοφορία (ή να μην το ακινητοποιήσουν), άρα να πληρώσουν τέλη, ενώ αυτοί με τα καινούργια εκτιμάται ότι αποκλείεται να τα ακινητοποιήσουν και επομένως θα πληρώσουν έτσι κι αλλιώς. Είναι η ίδια λογική που τα προηγούμενα χρόνια συνόδευε τις συνεχείς αυξήσεις στον ειδικό φόρο κατανάλωσης καπνού: αφού δεν μπορούν να κόψουν το κάπνισμα, τι θα κάνουν, θα πληρώσουν.
 

Περιττεύει να πούμε ότι αυτό δεν είναι κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά μπακάλικη κουτοπονηριά.
 

Η Μπακογιάννη την έπεσε στον Κοτζιά, ζητώντας του να αποδείξει αν υπήρξε καθηγητής στο Χάρβαρντ και στο Οξφορντ, όπως γράφει στο βιογραφικό του. Κι αφού έγινε ένας τρικούβερτος καυγάς, στο τέλος ο Κοτζιάς κατέληξε στο «έχω διδάξει στα ξένα πανεπιστήμια» και πως καθηγητής υπήρξε μόνο στο ΠΑΠΕΙ.
 

Ξεφτιλίκι, βέβαια, είναι η όλη ιστορία. Οσοι ξέρουν τον Κοτζιά από παλιά ξέρουν ότι το έφερε βαρέως που «έχασε» τα νεανικά του χρόνια στον Περισσό και δεν έκανε πανεπιστημιακή καριέρα. Από το 1990 βάλθηκε να κάνει αυτή την καριέρα (λεφτά έχει, ως γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας) και κατάφερε τελικά να γίνει  καθηγητής στο «δευτεροκλασάτο» ΠΑΠΕΙ. Υπάρχουν και χειρότεροι, βέβαια, αλλά το κόμπλεξ παραμένει κόμπλεξ.