♦ Αριστερή πολιτική!
Εδώ στην Ελλάδα την Κύπρο την παρακολουθούμε συνήθως από τη σκοπιά του κυπριακού προβλήματος. Ομως, όπως ισχύει για κάθε χώρα, στην Κύπρο ασκείται και οικονομική και κοινωνική πολιτική. Διαβάσαμε, λοιπόν, κάποια ρεπορτάζ με συνεντεύξεις και δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών της Κύπρου Χαρίλαου Σταυράκη και είχαμε την ευκαιρία να διαπιστώσουμε ότι δε διαφέρει και πολύ από τον Αλογοσκούφη! Ως χώρα-μέλος της ευρωζώνης, λέει ο… κομμουνιστής υπουργός, η Κύπρος πρέπει να αντιμετωπίσει τα διαρθρωτικά της προβλήματα, το κυριότερο από τα οποία είναι ο υπερμεγέθης δημόσιος τομέας, που είναι κατά 40% μεγαλύτερος από το μέσο μέγεθος του δημόσιου τομέα στην ΕΕ! Οπως σημειώνει ο «Κόσμος του Επενδυτή», που αναφέρεται με θετικότατο τρόπο στις δηλώσεις Σταυράκη, «στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής της πορείας αλλά και των υποχρεώσεών της έναντι της “στρατηγικής της Λισσαβώνας”, η Κύπρος οφείλει να “συμμαζέψει” τον δημόσιο τομέα της, πράγμα που σημαίνει μια πορεία σύγκρουσης με τα ισχυρά συνδικάτα. Και η μεταρρύθμιση αυτή έμελλε να ξεκινήσει επί προεδρίας του αριστερού κ. Χριστόφια»!!!
♦ Περί αυθαιρεσίας
«Οι δύο υποθέσεις (σ.σ. Μαγγίνα-Σουφλιά) είναι εντελώς διαφορετικές. Θα πω για μια ακόμη φορά, ότι είναι γνωστό το ήθος και η ακεραιότητα του κ. Σουφλιά. Και αυτό το είχα πει ήδη, αν θυμάμαι καλά, τον περασμένο Οκτώβριο, απαντώντας σε σχετική ερώτηση που μου έγινε στον ίδιο χώρο. Ο κ. Σουφλιάς δεν χτίζει αυθαίρετα. Είχε άδεια για να χτίσει δύο σπίτια των 60 τμ. το καθένα και κτίζει ένα των 110 τμ. Οι απαντήσεις που έδωσε ο κ. Σουφλιάς για όλα αυτά τα ζητήματα ήδη από τον περασμένο Οκτώβριο, αλλά και χθες, είναι πλήρεις και καλύπτουν το θέμα. Η κυβέρνηση στηρίζει απόλυτα τον κ. Σουφλιά» (Ε. Αντώναρος, press room, 11.4.08).
Αφήνοντας στην άκρη τις παπαριές για το ήθος και την ακεραιότητα του Σουφλιά, καθώς και τη στήριξη που είναι υποχρεωμένος ο δάμαλος να κάνει στον σαρακατσάνο (γι’ αυτό ο Ρουσόπουλος έστειλε τη συγκεκριμένη μέρα στο press room τον Αντώναρο, που είναι… βράχος ακλόνητος), μένουμε στη φράση «ο κ. Σουφλιάς δεν χτίζει αυθαίρετα». Τότε, γιατί εδώ και μισό χρόνο σταμάτησε η ολοκλήρωση της οικοδομής του και γιατί γίνεται συζήτηση για επιβολή προστίμων μερικών δεκάδων χιλιάδων ευρώ; Αν ο Σουφλιάς δε χτίζει αυθαίρετα, τότε αυθαιρετούν σε βάρος του κάποιες υπηρεσίες του δημοσίου και οι υπεύθυνοι πρέπει να καθήσουν στο σκαμνί για κατάχρηση εξουσίας.
♦ Αμάρτησε για το θείο του
Η Ελλάδα, όπως αναμενόταν, καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την περιβόητη απόφαση του Ανώτατου Ειδικού Δικαστήριου, με την οποία προσμετρήθηκαν στο εκλογικό μέτρο τα λευκά ψηφοδέλτια σε τρεις εκλογικές περιφέρειες. Παραήταν χοντρό αυτό που έγινε. Διότι, οι βουλευτές της προηγούμενης Βουλής εκλέχτηκαν με δυο διαφορετικά συστήματα. Στην πλειοψηφία των περιφερειών με τα λευκά να αφαιρούνται από το εκλογικό μέτρο και σε τρεις περιφέρειες να προσμετρούνται. Η κυβέρνηση Καραμανλή, από τη μια έφερε στη Βουλή και ψήφισε (με τη συμφωνία και των υπόλοιπων κομμάτων) σαφή νομοθετική ρύθμιση σύμφωνα με την οποία τα λευκά αφαιρούνται από το εκλογικό μέτρο (όπως τα άκυρα) και από την άλλη υπερασπίστηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο την απόφαση που τα προσμετρούσε. Διότι, όπως δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, «είναι φυσικό, όπως αντιλαμβάνεστε, αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων να τις υπερασπίζεται η χώρα όταν εγκαλείται ενώπιον δικαστηρίων στο εξωτερικό»!
Εκείνο που δεν είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος (διότι είναι απ’ αυτά που «γίνονται και δε λέγονται») είναι πως αυτή η ανωμαλία έγινε προκειμένου να κερδίσει την έδρα, που είχε χάσει στις κάλπες, ο Αχιλλέας Καραμανλής. Ο δάμαλος αμάρτησε για το θείο του κάνοντας ρεζίλι την ίδια την κυβέρνησή του. Αυτή είναι η αλήθεια. Ο ίδιος φρόντιζε να διοχετεύει προς τα έξω πως δεν το ήθελε, όμως η «φαμίλια» του το επέβαλε.
♦ Του χάλασε τη φιέστα
Μάλλον δεν περίμενε ο Καραμανλής, ότι ο Τατούλης θα του χάλαγε την τελευταία στη σειρά φιέστα που του είχε ετοιμάσει το επικοινωνιακό του επιτελείο, προκειμένου να εισπράξει τα οφέλη του βέτο και να το γιορτάσει. Πριν μερικές εβδομάδες, οι αντιπολιτευτικοί φακοί είχαν εστιαστεί στο βιβλίο του Πολύδωρα. Αυτός, όμως, διέπραξε το λάθος να βάλει την παρουσίαση του βιβλίου του τις μέρες της προτετοιμασίας της «μάχης του Βουκουρεστίου», οπότε πέρασε εντελώς στο χαλαρό. Τόσο χαλαρά που ο Καραμανλής του ‘κανε και πλάκα, ζητώντας να του στείλει το βιβλίο του με αφιέρωση! Ο Τατούλης, όμως, χτύπησε στο σωστό τάιμινγκ. Την ώρα που ο Καραμανλής και οι επιτελείς του είχαν χαλαρώσει και απολάμβαναν αλαζονικά και χαιρέκακα τα οφέλη του Βουκουρεστίου. Ετσι, αντί να γίνουν πρώτη είδηση οι παπαριές που για πολλοστή φορά επανέλαβε ο Καραμανλής στην ΚΕ της ΝΔ (απέξω το έχει μάθει το ποίημα), έγινε ο εξάψαλμος του Τατούλη. Να τον διαγράψει αυτή τη στιγμή αποκλείεται. Ηρωα θα τον έκανε, ενώ το ΠΑΣΟΚ περιμένει με ανοιχτές αγκάλες, όπως αγκάλιασε και άλλα στελέχη της ΝΔ στο παρελθόν (Μπούτο, Λιβανό, Κοντογιαννόπουλο). Ετσι, αναγκαστικά ο Καραμανλής κατάπιε τη χοντρή προσβολή και θα περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τον Τατούλη. Ποια θα είναι η μεγάλη πλάκα; Να τα ξαναβρούν, να κάνει ο Καραμανλής τον Τατούλη και πάλι υφυπουργό και ο τελευταίος να κάνει γαργάρα τα όσα λέει τώρα πικραμένος από τον παραμερισμό του.
Αυτά σε σχέση με την παραπολιτική πλευρά του πράγματος. Γιατί σε σχέση με την πολιτική δυο παρατηρήσεις πρέπει να γίνουν. Η πρώτη: ο Τατούλης λέει ό,τι λέει, διότι ο Καραμανλής τον άφησε στην απέξω ελέω Ζαχόπουλου. Το χεράκι του, όμως, το σηκώνει και ψηφίζει όλα τα αντιλαϊκά-αντεργατικά νομοθετήματα της κυβέρνησης. Μια χαρά τα είπε ο Τραγάκης: «Εκείνο που ξέρω είναι ότι ο κ. Τατούλης προσέρχεται και ψηφίζει όλες τις κεντρικές επιλογές της κυβέρνησης». Η δεύτερη παρατήρηση έχει να κάνει με τη γενική συστημική προπαγάνδα, που μετατρέπει σε πολιτική την παραπολιτική και μετατρέπει τους εργαζόμενους σε παθητικούς θεατές που από τον καναπέ τους παρακολουθούν τις εξουσιαστικές καντρίλιες των αστών πολιτικών.
♦ Η φτώχεια φέρνει γκρίνια
Λέτε να ‘ναι σύμπτωση; Με το που άρχισε η πτώση στα γκάλοπ (πολύ νωρίτερα απ’ όσο περίμεναν τα τσιπράκια, που αποδεικνύονται μαθητούδια στην προπαγάνδα) βγήκαν τα μαχαίρια από την ανανεωτική πτέρυγα του ΣΥΝ, που κατηγορεί την πλειοψηφία για «ιδιοκτησιακά σύνδρομα» και προσπάθεια περιθωριοποίησης της μειοψηφίας. Στην Κουμουνδούρου, βέβαια, τα ‘χουν συνηθίσει κάτι τέτοια, όμως σκέφτονται με τρόμο τη στιγμή που οι εσωκομματικές τους γκρίνιες θα γίνουν πρώτη είδηση, όπως συνέβαινε τόσο καιρό με το ΠΑΣΟΚ.
♦ Προτίμησαν να το ξεχάσουν
Πέρα από τους εσωκομματικούς καυγάδες, όμως, και πέρα από τα γκάλοπ, υπάρχει πλέον αποτέλεσμα από πραγματικές και όχι εικονικές κάλπες, που δείχνει πως η εικόνα του καλπάζοντος προς τη δεύτερη θέση ΣΥΡΙΖΑ ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της προπαγάνδας των «βαρόνων των μίντια», που ήθελαν να σύρουν το Γιωργάκη να τους προσκυνήσει (όπως και έγινε). Οι φοιτητικές εκλογές ήταν πλήρως κοινοβουλευτικοποιημένες και το πανεπιστήμιο αποτελεί –σύμφωνα με όσα οι ίδιοι υποστηρίζουν– προνομιακό χώρο για τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Εδώ ο Αλαβάνος με τον Τσίπρα δε δίστασαν να καπηλευτούν με τον πιο αισχρό τρόπο τον αγώνα ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16, στον οποίο οι δυνάμεις του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ έπαιξαν ρόλο ουράς στη διάρκεια των κινητοποιήσεων και πρωτοπορίας στο σταμάτημά τους.
Τι πήραν, λοιπόν, οι Συριζαίοι σ’ αυτό το κατεξοχήν προνομιακό πεδίο; Τίποτα. Για να μιλάμε με πραγματικούς όρους και όχι με όρους προπαγάνδας. Η «ΑΡΕΝ», παράταξη που έφτιαξαν πέρσι οι Συριζαίοι, κατατάχτηκε και φέτος πέμπτη. Πίσω από ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΠΚΣ και ΕΑΑΚ. Αύξησε λίγο το ποσοστό της, αλλά αυτό απέχει πάρα πολύ από το «σεισμό» που προσδοκούσαν. Γι’ αυτό και –φρονίμως ποιούντες– το ξέχασαν κιόλας την επαύριο των φοιτητικών εκλογών και δεν έκαναν καμιά συζήτηση επ’ αυτού. Δεν απάντησαν ούτε στην Παπαρήγα, που χαιρέκακα «τους την είπε» με την ομιλία της στη Θεσσαλονίκη. Μιμούμενοι δε την αλεπού, που κάνει κρεμαστάρια όσα δε φτάνει, υποστήριξαν ότι η Αριστερά είναι πλειοψηφούσα δύναμη στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, αθροίζοντας τα ποσοστά της ΠΚΣ, της ΕΑΑΚ και τα δικά τους. Ροζ ομορφιές…
♦ Ποιο προηγείται;
Με το θόρυβο που έγινε για τη μήνυση και αγωγή Βγενόπουλου κατά Τσίπρα πέρασε σε δεύτερη μοίρα η αγωγή κατά του τηλεοπτικού σταθμού ΣΤΑΡ, με την οποία ο Βγενόπουλος ζητάει 150 εκατ. ευρώ, ποσό που δεν έχει ξαναζητηθεί από ΜΜΕ. Οπως είναι γνωστό, το ΣΤΑΡ ανήκει στους Βαρδινογιάννηδες. Οπως επίσης είναι γνωστό, ο Βγενόπουλος ζητά να αγοράσει από τους Βαρδινογιάννηδες τον Παναθηναϊκό κι αυτοί δεν τον πουλάνε. Ξέροντας καλά το παιχνίδι στους χώρους της αθλητικής «σόου μπιζ» (υπήρξε αθλητής και χρόνια νταραβερίζεται με το χώρο) ο Βγενόπουλος διοργάνωσε την προηγούμενη Κυριακή ένα εντυπωσιακό συλλαλητήριο οπαδών του Παναθηναϊκού (γύρω στους 20.000 άνθρωποι) κατά των Βαρδινογιάννηδων. Επομένως, εδώ έχουμε σύγκρουση δυο ισχυρών επιχειρηματικών ομίλων. Οι Βαρδινογιάννηδες αβαντάρουν οτιδήποτε είναι ενάντια στις επιχειρηματικές μπίζνες του Βγενόπουλου κι αυτός οργανώνει άμυνα και επίθεση ταυτόχρονα. Λέτε το επίδικο να είναι ο Παναθηναϊκός ή άλλες μπίζνες στις οποίες συγκρούονται οι δυο όμιλοι;
ΥΓ: Τη Δευτέρα το πρωί ο Βγενόπουλος φιλοξενήθηκε στην κεντρική πολιτική εκπομπή του ραδιοφωνικού ΣΚΑΪ, στη διάρκεια της οποίας επιδόθηκε σε ένα μακρόσυρτο μονόλογο αβανταριζόμενος συνεχώς από το δημοσιογράφο. Τι ρόλο παίζει το συγκρότημα Αλαφούζου στη σύγκρουση των ομίλων Βαρδινογιάννη και MIG;
♦ Δες ποιος μιλάει
«Οι μέχρι πρότινος ιδιοτελείς αλαζόνες αρχιερείς, ιερείς, ιεροκήρυκες και οι αφελείς πιστοί του φιλελευθερισμού της Δεξιάς και του σοσιαλ-φιλελευθερισμού της “συνθηκολογημένης σοσιαλδημοκρατίας” που πίστεψαν στη θεοποιημένη ελεύθερη, ανταγωνιστική και αυτορρυθμιζόμενη αγορά, τώρα ανακαλύπτουν ότι το λεγόμενο “αόρατο χέρι της αγοράς” ήταν μια αυταπάτη για τους ίδιους και ταυτοχρόνως μια μεγάλη απάτη για τους άλλους». Δήλωση του Κ. Λαλιώτη στην «ΗΜΕΡΗΣΙΑ», 9.4.08).
Τόσα χρόνια υπουργός των κυβερνήσεων Σημίτη (τον έδιωξε, δεν έφυγε μόνος του), όταν ο «εκσυγχρονισμός» εφάρμοζε το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμά του, είπε τίποτε απ’ αυτά που λέει τώρα;
♦ Νεανικό ντεκόρ στο τσιμέντο
«Με τη δεντροφύτευση η δημοτική αρχή κάνει ένα ακόμη βήμα, υλοποιώντας τη δέσμευσή της για αναβάθμιση και αποκατάσταση του φυσικού περιβάλλοντος του Ελαιώνα στο πλαίσιο της ανάπλασης της ευρύτερης περιοχής». Αυτά έγραφε χωρίς ντροπή δελτίο Τύπου του Δήμου Αθήνας. 300 νέα παιδιά, 300 μαθητές σχολείων κλήθηκαν να φυτεύσουν ο καθένας από μια ελιά. Κλήθηκαν να γίνουν ζωντανό ντεκόρ στις μπίζνες των Βαρδινογιάννηδων και του Βωβού, που με τις ευλογίες της κυβέρνησης και της πλειοψηφίας του Δήμου Αθηναίων μετατρέπουν τον εγκαταλελειμμένο Ελαιώνα, που θα μπορούσε να μετατραπεί σε μια όαση, απ’ αυτές που τόσο λείπουν από την αθηναϊκή τερατούπολη, σ’ ένα χώρο τσιμέντου και καπιταλιστικών δραστηριοτήτων.
♦ Ξεμπρόστιασμα
«Κρίσιμο στο να γείρει η πλάστιγγα υπέρ μιας συμφωνίας Δημοσίου και Deutsche Telekom(DT) ήταν η μικρή απήχηση της παρεμβάσεων των συνδικαλιστών του ΟΤΕ την περασμένη εβδομάδα. Στον ΟΤΕ απήργησε λιγότερο από 40% και στην Cosmote λιγότερο από το 5% του προσωπικού. Η ανάκληση δε των απεργιών την περασμένη Τρίτη, ήταν η καθοριστική παράμετρος που έκανε το οικονομικό επιτελείο ν’ ανασάνει. Η κυβέρνηση, αναθαρρημένη από τη μικρή δυνατότητα παρέμβασης των συνδικαλιστικών οργανώσεων σε κοινωνικό επίπεδο αλλά και στην επιχειρησιακή λειτουργία του Οργανισμού, άρχισε να κινείται επιθετικά προς την ολοκλήρωση της συμφωνίας».
Τα παραπάνω γράφτηκαν σε μια από τις πιο έγκυρες φωνές της πλουτοκρατίας, την «Καθημερινή» του ομίλου Αλαφούζου. Ας μη καταπιαστούμε με τις λεπτομέρειες των ποσοστών συμμετοχής στην απεργία. Σημασία έχει πως η παράδοση του ΟΤΕ στη DT περνάει αμαχητί. Κατάλαβε μήπως κανείς ότι στον ΟΤΕ έγινε απεργία; Ούτε η συνδικαλιστική γραφειοκρατία την «πίστευε» ούτε οι εργαζόμενοι είχαν διάθεση να μπουν σε σκληρό απεργιακό αγώνα. Βλέπετε, η ήττα έχει επέλθει προ καιρού και όχι τώρα. Η ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ είναι πραγματικότητα εδώ και χρόνια (θυμόσαστε άραγε το «μια χρυσή μετοχή στην ιδιοκτησία του κράτους»;). Και η ίδια συνδικαλιστική γραφειοκρατία, που τώρα τάχαμου αγωνίζεται, υπέγραψε με την κυβέρνηση της ΝΔ την κατάπτυστη σύμβαση, με την οποία χώρισε τους εργαζόμενους σε «παλιούς» και «νέους» και έβαλε ταφόπλακα στα δικαιώματα της μεγάλης πλειοψηφίας των εργαζόμενων του ΟΤΕ και των θυγατρικών του. Αντί να εκμεταλλευτεί την ανάπτυξη των τηλεπικοινωνιών, για να φτιάξει ένα πανίσχυρο συνδικάτο στο χώρο, που θα διεκδικούσε και θα επέβαλε ίδιες εργασιακές σχέσεις και αμοιβές για το σύνολο των εργαζόμενων του ομίλου, φρόντισε να βολέψει την πάρτη της (με τις παχυλές αποζημιώσεις της «εθελούσιας εξόδου»), αφήνοντας την πλειοψηφία των εργαζόμενων έρμαιο στα χέρια της κυβέρνησης και του Βουρλούμη χτες, της DT αύριο. Ορος για να μπει το μονοπωλιακό κεφάλαιο στον ΟΤΕ δεν ήταν απλώς το μάνατζμεντ, αλλά και το τσάκισμα των δικαιωμάτων των εργαζόμενων. Το μάνατζμεντ το «πουλά» τώρα η κυβέρνηση, τα δικαιώματα των εργαζόμενων τα έχει ήδη πουλήσει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
♦ Ποιος πληρώνει;
Δίκιο έχει να φωνάζει ο Περισσός ότι αδικείται κατά την κατανομή της κρατικής διαφήμισης (Βουλή, 14.4.08). Με 9.500 μέση κυκλοφορία ο «Ριζοσπάστης» πήρε 350.000 ευρώ, με 550 (!) φύλλα η «Χώρα» του Τράγκα πήρε 745.000 ευρώ! Φυσικά μιλάμε για πρόκληση. Η κυβέρνηση στηρίζει ανύπαρκτα έντυπα «δικών μας παιδιών», όπως ο Τράγκας (και όχι μόνο).
Το πραγματικό ζήτημα, όμως, είναι ποιος πληρώνει. Οταν κόβουν άκρως αναγκαίες κοινωνικές δαπάνες, όταν η πρόνοια επαφίεται στη φιλανθρωπία των κυριών και των ΜΚΟ, δεν είναι πρόκληση να σκορπιούνται τόσα δισεκατομμύρια κάθε χρόνο για κρατική διαφήμιση; Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι ένα δίκαιο μοίρασμα ανάμεσα στους εκδότες, αλλά η κατάργηση της κρατικής διαφήμισης-προπαγάνδας.
♦ Τουμπεκί
Στο ζήτημα της τριγωνικής σχέσης MIG-κυβέρνησης-Deutsche Telekom υπάρχει μια κρίσιμη ερώτηση, που κάθε φορά που τίθεται τα κυβερνητικά στελέχη κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο ή το γυρνάνε στο λεβέντικο. Υποστηρίζει η κυβέρνηση, ότι η δοσοληψία MIG-Deutsche Telekom είναι μια δοσοληψία που έγινε νόμιμα, μέσω χρηματιστήριου και αφορά τις δυο εταιρίες και όχι την κυβέρνηση. Εδώ, λοιπόν, έρχεται η κρίσιμη ερώτηση: θα πλήρωνε μια τόσο μεγάλη και έμπειρη εταιρία, όπως η Deutsche Telekom, νταβατζιλίκι πάνω από 200 εκατ. ευρώ (το περιβόητο premium) στη MIG, παίρνοντας το ρίσκο να μην τη θέλει η κυβέρνηση ως «στρατηγικό επενδυτή», όπως δεν ήθελε τη MIG;
Η απάντηση που δε δίνουν τα κυβερνητικά στελέχη, είναι εξίσου απλή: η Deutsche Telekom όχι μόνο δε θα πλήρωνε ένα τόσο μεγάλο νταβατζιλίκι, αλλά δεν θα αγόραζε καν μετοχές του ΟΤΕ, αν δεν ήταν σίγουρη ότι θα αποκτήσει τον έλεγχο του Οργανισμού. Πρώτα εξασφάλισε τη διαβεβαίωση ότι θα αποκτήσει και τον έλεγχο του ΟΤΕ (τα περί συνδιοίκησης είναι τροφή για τους αφελείς) και μετά προχώρησε στην αγορά των μετοχών της MIG, επιτρέποντας στην τελευταία να βγάλει υπεραξία πάνω από 200 εκατ. ευρώ μέσα σε ένα εφτάμηνο. Ποιος μπορούσε να δώσει στη Deutsche Telekom αυτή τη διαβεβαίωση; Οχι, βέβαια, ο Βγενόπουλος. Μόνο η κυβέρνηση. Αρα, υπάρχει παρασκήνιο, υπάρχει μυστική συμφωνία και… όλα τα άλλα που συνοδεύουν αυτές τις συμφωνίες (ο νοών νοείτω).
♦ Πανικόβλητη άμυνα Σουφλιά
Είναι πραγματικά εκπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο ο γενικός γραμματέας του ΥΠΕΧΩΔΕ Δ. Κατσιγιάννης προσπαθεί να υπερασπιστεί τον πολιτικό του προϊστάμενο και πολιτικό του προστάτη Γ. Σουφλιά. Δεν αναφερόμαστε τόσο στα του εξοχικού με τις αυθαιρεσίες (για να μην πούμε παρανομίες) όσο στο ζήτημα των απευθείας αναθέσεων έργων του υπουργείου στο μηχανικό του εξοχικού του Σουφλιά. Τια αναθέσεις –λέει ο Κατσιγιάννης– τις έκανα εγώ και όχι ο υπουργός. Παράξενη αντίληψη για την πολιτική ευθύνη έχει ο Γ. Σουφλιάς. Από τη στιγμή που οι αναθέσεις έγιναν με υπουργικές αποφάσεις, πολιτικά υπεύθυνος είναι ο υπουργός. Τελεία και παύλα.
Εκεί, όμως, που πάει να το σώσει ο Κατσιγιάννης, το κάνει χειρότερο. Διότι ο υπουργός, που υποτίθεται ότι δεν έκανε τις αναθέσεις, εμφανίζεται να παρεμβαίνει εκ των υστέρων για να ρίξει την αμοιβή του μηχανικού στο μισό! Μάλιστα, στην πρώτη περίπτωση ο μηχανικός, μολονότι έκανε μια άριστη μελέτη, όπως διαβεβαιώνει ο Κατσιγιάννης, δεν πήρε δραχμή! Γιατί άραγε επενέβη ο υπουργός; Είχαν τίποτα το μεμπτό οι απευθείας αναθέσεις; Θεωρήθηκε εξωφρενική η αμοιβή που πρόβλεπαν; Αν ήταν έτσι, τότε έπρεπε να φύγει ο Κατσιγιάννης. Αλλά δεν έφυγε. Εμεινε. Υστερα, πώς είναι δυνατόν ένας επαγγελματίας να δέχεται να κάνει μια δουλειά του δημοσίου και να μην εισπράττει την αμοιβή του, που ήταν συμβατικά κατοχυρωμένη; Τι τον έπιασε τον μηχανικό Μυλωνά και χάρισε τόσα λεφτά στο δημόσιο;
Οπως καταλαβαίνετε, αυτά δεν είναι επιχειρήματα. Αυτά είναι εκδηλώσεις μιας πανικόβλητης άμυνας, που αντί να βελτιώσουν τα πράγματα για τον Γ. Σουφλιά, τα κάνουν χειρότερα. Ισως γι’ αυτό έχει ζητήσει από όσα κυβερνητικά στελέχη αναφέρονται στ’ όνομά του να κάνουν λόγο για το πολιτικό του ήθος και τη μακρά διαδρομή του στην πολιτική. Το είπε ο ίδιος (οποία μετριοφροσύνη!), το επανέλαβε σαν ηχώ ο Κατσιγιάννης, το επανέλαβε κι ο Αντώναρος, δηλαδή ο Καραμανλής.
Είναι βέβαιο ότι τον Σουφλιά τον πολεμούν δυο συγκροτήματα: Αλαφούζου και Τεγόπουλου. Σημασία, όμως, έχει πως δε μπορεί να πει τίποτα επί της ουίας, γιατί τον έχουν πιάσει στα πράσα. Σε άλλη περίπτωση θα το βούλωναν (χρόνια τώρα, ο Σουφλιάς είχε καταφέρει να εξασφαλίσει μια καθολική ασυλία στον αστικό Τύπο), τώρα όμως τον έχουν κάνει βούκινο.
♦ Εξουσία τρόμου
Εξαιρετικά ενδιαφέρον το άρθρο της Τόνιας Τσίτσοβιτς στην «Εποχή» (6.4.08) για το Θιβέτ, δίνει μια αποστομωτική απάντηση σε όσους μιλούν για τους «καημένους τους μοναχούς» και τον «φιλειρηνικό Δαλάι Λάμα», που αγωνίζονται για την ελευθερία της χώρας τους. Χωρίς να υπερασπίζεται το κινέζικο καθεστώς, η συγγραφέας δίνει πληθώρα στοιχείων για το καθεστώς τρόμου με το οποίο κυβερνούσε το Θιβέτ η κλίκα των βουδιστών μοναχών: μαστιγώσεις, βγάλσιμο ματιών και ακρωτηριασμοί για τιμωρία, δουλεία, υπερεκμετάλλευση, φόροι επί φόρων (φόροι για τη φυλάκιση, φόροι για την αποφυλάκιση, φόροι για ν’ αποκτήσεις ένα ζώο ή για να φυτέψεις ένα δέντρο!), κοροϊδία με γιατροσόφια από… ούρα αγίων ανθρώπων, αναλφαβητισμός, παιδική θνησιμότητα κ.λπ. κ.λπ. Ενα μεσαιωνικό καθεστώς που ακόμα και ο λοχίας του ναζιστικού στρατού και θαυμαστής των λάμα Χάινριχ Χάρερ χαρακτήριζε «στυγνή δικτατορία».
Μπορούμε, λοιπόν, να καταλάβουμε για ποιο λόγο κινητοποιούνται ο Δαλάι Λάμα και οι οπαδοί του. Μπορούμε να καταλάβουμε για ποιο λόγο μεγεθύνεται και γίνεται παγκόσμια είδηση κάθε οπισθοδρομική εκδήλωση στις ισλαμικές χώρες, ενώ ο φεουδαρχικός μεσαίωνας των λάμα περιγράφεται ως ειδυλλιακός παράδεισος προσευχής, ειρήνης και επαφής με τη φύση.
