Δυο χιλιάδες και εννέα: father τα ‘μαθες τα νέα;
Ακρως σοβαρή πλακίτσα, στίχοι: Κοκκινοσκουφίτσα.
Οι συστηματικοί αναγνώστες των Κοντρόφυλλων θα ενημερώθηκαν ήδη από το επετειολόγιο της δεύτερης σελίδας ότι αύριο γιορτάζεται η ημέρα ανεξαρτησίας του πάλαι ποτέ Λάος (ποιου χερ Χεριχέρη ρε;). Την ίδια ημέρα –οποίος συμβολισμός!– συμπληρώνονται έντεκα χρόνια από την ημέρα που ντυμένος με καθημερινή ενδυμασία (δηλαδή σαν γαμπρός) ο σημερινός –χλωμό όμως και για αυριανός– πρωθυπουργός ανέβαινε τα σκαλιά της εκκλησίας για να νυμφευθεί (και όχι να παντρευτεί όπως λανθασμένα λέγεται, αφού ένας άνδρας δεν είναι σωστό να είναι ύπανδρος) την εκλεκτή της καρδιάς του Νατάσσα Παζαΐτη. Η στήλη μετατρέπεται δι’ ολίγον σε ανθοστήλη κι απευθύνει τα δέοντα…
Ο όμορφος, ηθικός και αγγελικά πλασμένος κόσμος της των πάντων διοίκησης προωθεί τους αγγέλους στα ύπατα αξιώματα (Αγγέλου στο… θυρωρείο, Αγγελοπουλαίοι παρακεί, Δεληβοριάς στο μουσείο Μπενάκη, ψάξτε κι εσείς λίγο, εμείς έχουμε κι άλλες δουλειές). Μετά τον Αγγελάκο, να τώρα κι ο Παπαγγελόπουλος. Κι ας διαμαρτύρεται το διαβολικό ΠαΣοΚ που φαίνεται να μη γουστάρει αγγέλους, πέρα από μια πάλαι ποτέ Αγγέλα. Την ίδια ώρα, συνεχίζονται οι καθημερινές και ανιαρές παραβιάσεις πάνω από το Φαρμακονήσι, λες και δεν υπάρχουν άλλα μέρη, το συμπόσιο της Σύμης γίνεται στη Σκιάθο, η παρακολούθηση των καρτοκινητών πάει για τον επόμενο Ιούλιο, η ανεργία αγγίζει επίσημα το 10% κι ανεπίσημα το 20% και η μ@λ@κί@ πρέπει να έχει ήδη ξεπεράσει το 90%. Ηταν ένα ποτ-μπουρί –χωρίς πουρί– ενημέρωσης, έξωθεν του οποίου αφήσαμε την τόσο σοβαρή πρόταση Αλαβάνου, όστις ζήτησε να συζητηθεί το Κυπριακό στη βουλή (η οποία αρχικά μας βρίσκει τόσο σύμφωνους, όσο κι αν πρότεινε το ανάποδο: να συζητηθεί το βουλευτικό στην Κύπρο). Πρόταση για την οποία περιμένουμε το πόρισμα της επιστημονικής επιτροπής (τρεις ψυχολόγοι, δύο ιστοριοδίφες, ένας κοινωνιολόγος, ένας image maker, ένας αστειονόμος κι ένας αστείατρος) και θα τοποθετηθούμε.
Μέχρι τώρα είχαμε τα βραβεία Α(χ)ρίων, τώρα –όπως ήδη ξέρετε– έχουμε και επέμβαση αχρείων αγρίων, πάλαι ποτέ κυνηγημένων παρά των αρείων, στο «Αρίων». Δε γαλέγω…
Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι της Κοκκινοσκουφίτσας για όσα έγραφε αναφορικά με το κάπνισμα και οι ΚΟΤΕΣ (Καπνιστικές Ομάδες για την Τέχνη και την Εικαστική Συγκρότηση) βγήκαν στο προσκήνιο. Μαζί τους και εννέα ζωγράφοι, ηθοποιοί και δημοσιογράφοι –προσθέστε και μένα στις ΚΟΤΕΣ παρακαλώ– που δηλώνουν ιδρυτικά μέλη και στρέφονται κατά της απόφασης, με την οποία από την 1η Ιουλίου 2009 απαγορεύεται το κάπνισμα στους δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους. Αν και ανήκω στις ΚΛΩΣΕΣ (Καπνιστικές Λέσχες Ωφελημένων Στην Εφετινή Συγκυρία) γιατί εργάζομαι σε χώρο ΚΟΤΕΤΣΙ (Καπνιστών Ομορφων, ΤΕλειων ΤΣΙγάρων), συντάσσομαι με τα ευλογοφανή αιτήματα των συντρόφων καπνιστών, όπως ακριβώς δημοσιεύτηκαν. Ιδού πως φιλοτεχνεί το πορτρέτο τους ο υπερ-αστικός τύπος: «Πρόκειται για φανατικούς καπνιστές, που καταφεύγουν στο κάπνισμα ως αγχολυτικό μέσο εκτόνωσης από την ψυχική φόρτιση και λένε ότι πρόκειται για βαθιά εθισμένους αλλά και συνειδητούς αρειμάνιους καπνιστές που έχουν άρρηκτα συνδέσει το τσιγάρο και το ποτό με τον τρόπο ζωής και την κοσμοαντίληψή τους, ενώ ύστερα από σκέψη έχουν κατασταλάξει στις επιλογές τους αποδεχόμενοι τους σχετικούς κινδύνους. Υποστηρίζουν δε, ότι η απαγόρευση του καπνίσματος είναι αντίθετη με διατάξεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και του Συντάγματος, αλλά ταυτόχρονα είναι και παράνομη. Ειδικότερα, ως προς την ΕΣΔΑ τονίζουν ότι η απαγόρευση του καπνίσματος παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας, το δικαίωμα στην οικονομική και επαγγελματική ελευθερία, στην περιουσία αλλά παραβιάζει και το δικαίωμα στην ελευθερία της τέχνης». Ωραίο δεν είναι; Απάνω τους ωρέ!
«Χρονολογία της γέννησής μου πιθανόν το 903 π.X. – εξίσου πιθανόν το 903 μ.X. Εσπούδασα ιστορία του παρελθόντος και του μέλλοντος στη σύγχρονη Σχολή του Αγώνα. Επάγγελμά μου: λόγια και λόγια, – τι να ‘κανα; (…) Τέλος, το 3909 κάθισα στο σκαμνί μου να καπνίσω ένα τσιγάρο. Τότε κατάφτασαν οι κόλακες. Με προσκυνούσαν, μου περνούσαν στα δάχτυλα λαμπρά δαχτυλίδια. Οι ανίδεοι δεν ξέραν’ πως τα ‘χα φτιάξει εγώ με τ’ άδεια τους φυσίγγια πού ‘χαν μείνει στους λόφους. Γι’ αυτό ακριβώς, για την ωραία τους άγνοια, τους αντάμειψα πλούσια με αληθινά πετράδια και διπλάσιες κολακείες. Πάντως το μόνο σίγουρο: τόπος της γέννησής μου: η Ακρα Μινώα» («Στοιχεία Ταυτότητος» – Γιάννης Ρίτσος).
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
