Δύο χιλιάδες είκοσι ένα
και δεν αρκεί μόνο η πένα…
Ε, τώρα είναι τρόπος αυτός να εκφράζεται κανείς δημόσια για τον πρωθυπουργό της χώρας; Και μάλιστα να γίνεται viral και να συμπαρασύρει την κυνωνία να μιλάει με τέτοιο τρόπο;
Στα καθ’ ημάς, αρχίζοντας από τα πολιτικά-κοσμικά: Την Τετάρτη (11 Αυγούστου) κλείνει τα 74 χρόνια του ο γίγαντας πατριώτης Γιώργος Καρατζαφέρης. Που τις παλιές καλές μέρες (“the good old days” που λένε και οι σύμμαχοι των οποίων υπήρξε ένθερμος σύμμαχος) μας έδινε τόσο υλικό!
Εχουν βαλθεί να πείσουνε κάποιοι ότι ο Κούλης
είναι ο χαρισματικός, κάτι σαν πατερούλης.
47 βαθμοί Κελσίου (116,6 για αμερικανάκια και όσους μετράνε σε Φαρενάιτ) στη θερινή μπανανία, 55 –λένε- οι βαθμοί στο έδαφος, στράβωσαν σιδηροδρομικές γραμμές, η θάλασσα έγινε σούπα, αλλά δεν τρέχει τίποτα. Δεν κινδυνολογούμε ούτε μεταφυσικολογούμε, μιλάμε για τον παμφάγο καπιταλισμό που θέλει να συμπαρασύρει τα πάντα στη δική του καταστροφή.
Πάντως η παρατεταμένη δυσφορία που προκάλεσε ο παρατεταμένος καύσωνας, δεν φτάνει ούτε για αστείο την παρατεταμένη δυσφορία που προκαλεί η κυβέρνηση. Ούτε στη διάρκεια ούτε στην ένταση.
«Αν καλύτερους καιρούς προσμένεις / αν το θάρρος σου γι’ αργότερα φυλάς / μοιάζεις στον ηλίθιο που μέρα τη μέρα / στου ποταμού την όχθη περιμένει / να στερέψουν τα νερά που αιώνια κυλάνε» (Wolf Biermann).
Κι όμως υπάρχουν μερικοί εμπαθείς, κακεντρεχείς και συμπλεγματικοί, εχθροί της εξέλιξης και της προόδου, που θεωρούν ακόμα την ομάδα Δέλτα χειρότερη από την ομώνυμη μετάλλαξη του ιού με την κορώνα!
«Η μεσαία τάξη ζει συνεχώς με αυταπάτες, προσποιούμενη ότι υπακούει τους νόμους και πιστεύει σ’ αυτούς και παριστάνοντας ότι έχει περισσότερα απ’ όσα έχει. Ποτέ όμως δεν της ήταν τόσο δύσκολο να ανταποκριθεί σ’ αυτό τον ανιδιοτελή και παραδοσιακό ρόλο. Η μεσαία τάξη ασφυκτιά από τα χρέη και έχει παραλύσει από τον πανικό. Και μέσα στον πανικό μεγαλώνει τα παιδιά της. Μέσα στον πανικό να επιβιώσει, να μην καταρρεύσει, μη χάσει τη δουλειά, το αυτοκίνητο, το σπίτι, τα πράγματά της, μες στον πανικό μην τυχόν και δεν κατορθώσει να έχει ό,τι οφείλει να έχει για να υπάρχει. Στη συλλογική απαίτηση για δημόσια ασφάλεια, που απειλείται από τα πανούργα τέρατα της παρανομίας, η φωνή της μεσαίας τάξης είναι η πιο δυνατή. Υπερασπίζεται τη δημόσια τάξη θαρρείς και είναι ιδιοκτήτης της, ενώ δεν είναι παρά ένας ενοικιαστής που τον έχει γονατίσει η τιμή του ενοικίου και η απειλή της έξωσης» (Eduardo Galeano).
Φωτιές εδώ, φωτιές εκεί, φωτιές και παραπέρα
πότε θα έρθει ο καιρός να μπει φωτιά στη λέρα;
Πανηγυρίζουμε για το μεγάλο άλμα που συντελείται στην παιδεία και περιμένουμε με ενθουσιασμό τους μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών. Στο μεταξύ και παράλληλα, μας έρχονται στο νου και κάτι λόγια από το κοντινό παρελθόν: «Ζητώ συγγνώμη από τους δάσκαλους εκείνους, που μέσα σε φρικιαστικές συνθήκες προσπαθούν να στραφούν ενάντια στην ιδεολογία, ενάντια στο σύστημα και στις πρακτικές όπου έχουν παγιδευτεί, με τα λιγοστά όπλα που βρίσκουν στην ιστορία και στη γνώση που “διδάσκουν“. Είναι ήρωες. Είναι όμως σπάνιοι, ενώ πόσοι αλήθεια (η πλειοψηφία) δεν έχουν και αρχίσει ακόμα να υποψιάζονται τι είδους “δουλειά“ τους βάζει να κάνουν το σύστημα (που τούς ξεπερνάει και τους συνθλίβει). Κι ακόμα χειρότερα, βάζουν συχνά όλα τους τα δυνατά κι όλη την εξυπνάδα τους για να επιτελέσουν το καθήκον τους στην εντέλεια (με τις περίφημες νέες μεθόδους!). Είναι τόσο βέβαιοι γι’ αυτό που κάνουν, ώστε συμβάλλουν με την αφοσίωση τους στο να συντηρούν και να τρέφουν την ιδεολογική αναπαράσταση του σχολείου, που θέλει να παρουσιάσει το σημερινό σχολείο τόσο “φυσικό“, τόσο χρήσιμο και αναγκαίο, ακόμα και ευεργετικό, όσο ήταν “φυσική“, αναγκαία και γενναιόδωρη για τους προπάτορές μας η εκκλησία, εδώ και μερικούς αιώνες» (Louis Althusser).
Κοκκινοσκουφίτσα
