Να συμφωνήσουμε ότι ο Giannis Antetokounmpo είναι ένας από τους μεγαλύτερους μπασκετμπολίστες των ημερών. Οι διακρίσεις του στο επαγγελματικό πρωτάθλημα του ΝΒΑ δεν επιτρέπουν δεύτερη σκέψη ως προς αυτό.
Θα πρέπει, όμως, να συμφωνήσουμε και στο πόσο έμπειροι είναι οι αμερικανοί ανιχνευτές ταλέντων, που είδαν το ταλέντο του και τα σωματικά του προσόντα και τον άρπαξαν από μια συνοικιακή ομάδα της Ελλάδας και τον έστειλαν κατευθείαν στα «εργαστήρια» του ΝΒΑ, όπου έμπειροι προπονητές, γιατροί, διατροφολόγοι, γυμναστές, ψυχολόγοι δούλεψαν πάνω στο ταλέντο και στα φυσικά του προσόντα και τον έκαναν αυτό που είναι σήμερα.
Ασφαλώς χρειάστηκε και η δική του προσωπική δουλειά. Σκληρή δουλειά, όπως είναι η δουλειά που βρίσκεται πίσω από κάθε επαγγελματία αθλητή που κάνει πρωταθλητισμό, ανεξαρτήτως σπορ. Χωρίς τους ειδικούς των αμερικάνικων «εργαστηρίων», όμως, ο Giannis δε θα είχε αυτή την εξέλιξη. Μπορεί να μην έφτανε καν σε επίπεδο επαγγελματία αθλητή στην Ελλάδα.
Υπάρχει, λοιπόν, μια διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο άτομο με το ταλέντο και τα φυσικά προσόντα και στους ειδικούς του επαγγελματικού αθλητισμού, που αναλαμβάνουν να μετατρέψουν αυτό το προικισμένο άτομο σε επαγγελματία αθλητή πρώτης γραμμής. Ανάμεσα σ’ αυτούς τους ειδικούς, οι ψυχολόγοι κάνουν πολύ δουλειά με την κατάσταση από την οποία προέρχεται ο αθλητής και αυτήν στην οποία μπορεί να φτάσει, αν δουλέψει σκληρά υπό την καθοδήγηση των ειδικών του «εργαστηρίου».
Το κάνουν δεκαετίες τώρα με τους Αφροαμερικανούς της φτώχειας, των γκέτο, των ναρκωτικών και της εγκληματικότητας, το έκαναν και με το μεταναστόπουλο των Σεπολίων που πουλούσε «κινεζιές» στο δρόμο για να επιβιώσει, ακολουθώντας το παράδειγμα των γονιών του. Του θυμίζουν από πού προέρχεται και του δείχνουν πού μπορεί να βρεθεί. Και είναι ανελέητοι αυτοί οι ειδικοί. Απαξ και δεν δουν αφοσίωση και πειθαρχία, ο νεαρός που επέλεξαν οι ανιχνευτές ταλέντων επιστρέφει αμέσως στον… φυσικό του χώρο, με τη στάμπα του λούζερ, του αποτυχημένου, του «χαμένου».
Για τους ειδικούς, κάθε νέο παιδί που αναλαμβάνουν να μετατρέψουν σε επαγγελματία αθλητή αξιώσεων δεν είναι παρά μια επένδυση. Αν δείξει ότι δε θα πάει καλά, την εγκαταλείπουν και πάνε στην επόμενη case, στο επόμενο παιδί. Αλλωστε, η καριέρα των ειδικών εξαρτάται από το πόσο θα αποδώσουν οι επενδύσεις τις οποίες αναλαμβάνουν. Αν χάσουν πολλές περιπτώσεις, τα αφεντικά θα τους δείξουν το δρόμο της εξόδου. Είναι γνωστό, άλλωστε το αντιανθρώπινο ανταγωνιστικό πνεύμα που χαρακτηρίζει τη λειτουργία του αμερικάνικου καπιταλισμού σε όλα τα επίπεδα.
Τα σημειώνουμε αυτά γιατί ακούμε τον Giannis, πότε με τα φτωχά αγγλικά του (επιπέδου Τραμπ και παρακάτω) και πότε με τα εξίσου φτωχά ελληνικά του, να πιπιλίζει συνεχώς την ίδια καραμέλα: ότι έμαθε από μικρός να δουλεύει σκληρά και συνέχισε να δουλεύει σκληρά, να μην πτοείται από τις αποτυχίες, να μην τα παρατάει και έτσι έγινε αυτό που είναι σήμερα.
Δεν ξέρουμε (και μας είναι αδιάφορο) αν καταλαβαίνει τι ακριβώς λέει και ξαναλέει, όμως πρόκειται για το αντιδραστικό αμερικάνικο δόγμα της «επιτυχίας» και του άκρατου ατομικισμού. Οποιος «επιτυγχάνει» το οφείλει στη δουλειά του, όποιος «αποτυγχάνει» είναι άχρηστος.
Σύμφωνα με την καραμέλα που πιπιλίζει συνεχώς ο Αντετοκούνμπο, η κοινωνική τάξη από την οποία προήλθε (γιατί πλέον έχει αλλάξει τάξη) είναι γεμάτη από τεμπέληδες και άχρηστους ανθρώπους! Για το ότι δεν «πέτυχαν» όπως η αφεντιά του, φταίνε οι ίδιοι. Δεν δούλεψαν σκληρά! Ποιοι; Οι άνθρωποι που παράγουν όλο τον κοινωνικό πλούτο και είναι καταδικασμένοι από το σύστημα που ζούμε, τον καπιταλισμό, να ανταλλάσσουν την εργατική τους δύναμη (αυτήν που παράγει τον πλούτο) με στοιχειώδη μέσα συντήρησης, που τους επιτρέπουν μόλις να επιβιώνουν μέσα στη φτώχεια και την ανέχεια.
Αυτό το αντιδραστικό -«μαύρο» στην κυριολεξία- ιδεολόγημα το έχουμε ακούσει χιλιάδες φορές από τα στόματα νεοφιλελεύθερων οικονομολόγων, κοινωνιολόγων, πολιτικών (που έχουν φτάσει στο σημείο να ισχυρίζονται ότι για την ανεργία φταίνε οι άνεργοι, επειδή είναι «άχρηστοι»). Οταν επαναλαμβάνεται συνεχώς από το στόμα ενός διάσημου επαγγελματία αθλητή, που λειτουργεί ως πρότυπο για νέα παιδιά, γίνεται πιο επικίνδυνο. Και πρέπει να χτυπηθεί, προτού ριζώσει στα μυαλά των νέων παιδιών.
Π.Γ.
