παρόν και μέλλον: σκότος πηχτό
Εμ, είναι δυνατό να είναι σέξι και να μην είναι ερίδματος; Ο Ζουράρις θα μας τα λέει όλα πια;
– Σίμωσε και μη σκιάζεσαι, έλα και σκύψε Γκόλφω
διάβασε τι εγγράφηκε στο υπογάστριό μου
και το στεατοπυγικό το έκανε μαντάρα.
– Τάσο, τι 'ν' τούτα τ' αγγλικά; Τουρίστριες στα μάθαν'
από αυτές που έρχονται μα μύγδαλα δεν θέλουν
μόνο να σπάει τα ρεκόρ και να καυχιέται η βλάχα;
– Ελληνικά είναι Γκόλφω μου. Σχολείο συ δεν πήγες;
Αρχαία δεν διδάχτηκες; Τι Ελληνίδα είσαι;
Δεν φτάνει να 'σαι ερίδματη. Πρέπει να 'χεις και γνώσεις.
– Κι ερίδματη είμαι Τάσο μου, είμαι σοφή και σέξι.
Εδώ είν' ο άλλος που δεν ξέρει τι 'ναι η Μυτιλήνη
και τι η Λέσβος. Που μιλάει ελληνικά σαν άγγλος
και έχει το σώμα αχλαδιού και το μυαλό κοκόρου.
Μετ' αρχή διά του Κωστάκη ασχολούμαστε και πάλι, τα πολυπροβεβλημένα (εμμέτρως). Πάντως, όσο και να λυπάται η στήλη για το άδοξο τέλος ενός ακόμη «άδοξου ποιητή των αιώνων» (ε; Ονων;), κάλλιστα θα μπορούσε να το προσπεράσει ή και να το εγγράψει –ομοίως με τον παθόντα- στο κατώτερο τμήμα του στεατοπυγικού της συστήματος. Οφείλουμε να ομολογήσουμε και να ωμολογήσουμε ότι ο τέως δεν πρόσφερε και πολλά στη στήλη, παρ' ότι ελπίζαμε (και σίγουρα μπορούσε) να τα πάει πολύ καλύτερα. Γι' αυτό και τόσο συχνά πέφτουμε σε μελαγχολία αναπολώντας και ανα-πωλώντας τους τρισμέγιστους του παρελθόντος.
Από τον κάμπο κίνησες, «άβγαλτο» κοριτσάκι
ασχήμυνες, αγρίεψες κι είσαι πια σαν κοράκι.
Κι ενώ μου 'σουν αδιάφορη, με μαύρο δάκρυ κλαίω
Εφούλα όταν σε κοιτώ. Κι άντ' επιδείξου λέω.
«Στον δρόμο που πηγαίνουν τον Γέρουν απαντούν». Εκείνη την ώρα ο Γέρουν μιλούσε στους «Financial Times», λέγοντας ότι όλα έγιναν πιο εύκολα για την Ελλάδα με Τσίπρα και Τσακαλώτο: «Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και φυσικά ο σημερινός υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος έχουν αλλάξει εντελώς τη σχέση με τους ευρωπαίους εταίρους. Σχεδόν όλα ήταν ευκολότερα από τότε. Είναι μια εντελώς διαφορετική κατάσταση», είπε. Και λίγο αργότερα, στον δρόμο που πηγαίνουν μαθαίνουν και τα υπόλοιπα, αυτή τη φορά από ομιλία του Γέρουν στο London School of Economics: «Ενας έλληνας φίλος μου χάρισε ένα μπουκάλι ούζο πριν από λίγο καιρό. Αυτό το μπουκάλι βρίσκεται στο γραφείο μου. Είναι κλειστό. Τον Αύγουστο, τη μέρα που η Ελλάδα θα βγει από το πρόγραμμα, αυτό το μπουκάλι ούζο θα αδειάσει». Κρατάμε τον χρησμό, σημειώνουμε τον μήνα και τα ξαναλέμε τότε που θα είναι παχιές οι μύγες και δεν θα έχουμε και ειδήσεις…
Πολιτική δεν κάτεχε. Ενα σκουπίδι ήταν
με δύο όψεις αστικές: ερίδματος και σέξι.
Μα ούτε η μια φαινότανε ούτε έστεκε η άλλη
ήταν σφουγγοκωλάριος απλά και τίποτ' άλλο.
Η Μακεδονία δεν ανήκει ούτε στους Ελληνες ούτε στους «Σκοπιανούς». Ανήκει στις τράπεζες. Οπως και οι Ελληνες, όπως και οι «Σκοπιανοί».
Και για να κλείσουμε το μείζον πολιτικό, πωλητικό και ψυχαγωγικό ζήτημα των ημερών, η στήλη χαιρετίζει κάθε ειλικρινή δήλωση αυτοκριτικής ή παραδοχής. Οπως τότε με το Κεφαλογιάννειο «είμαστε όλοι Καραγκιόζηδες», έτσι και τώρα με το Ζουράρειο «και μυαλό να είχαμε, που δεν έχουμε, πάλι ΠΑΟΚ θα είμαστε». Ο –κατά την ίδια δήλωσή του- «εκδοροσφαγεύς ΠΑΟΚάρα», ο άμυαλος σοφός, έχει μάλιστα τη μεγαλοσύνη να βγάλει το καπέλο στον τρισμέγιστο σέξι και ερίδματο, λέγοντας: «Τον ήξερα πολύ λίγο. Χθες που τον γνώρισα για καμιά ώρα (σ.σ. καλά, μόλις χθες τον γνώρισε; Τι ζούμε ρε Πούτιν μου!), ανακάλυψα ότι είναι καλύτερος, από ότι πίστευα. Είναι ένας νεαρός σοφός, έχει μια εκπληκτική φιλοπατρία, είναι πράος, μειλίχιος. Ηταν σαν ένας καλός γιος μου».
Ανατριχιάσαμε! Μετά από τα παραπάνω, τι χρεία άλλων μαρτύρων έχουμε;
Και για όσα ξέχασα, ένοχοι.
Κοκκινοσκουφίτσα
