«Ησουν πάντα στην πρωτοπορία. Πάντα ταγμένος στην αλήθεια. Και στη δημιουργία» – «Με τόλμη και πίστη και φαντασία. Με ανοιχτωσιά. Με αλήθεια. Με τη σφεντόνα και με το σπαθάκι σου, με την καρδιά και με το μοναδικό μυαλό σου» – «…να εμπνέεται, να συλλαμβάνει, να επινοεί τόσα και τόσα, που κανένα στρατηγείο πολιτικού σχεδιασμού και καμμία εταιρία επικοινωνίας δεν μπορεί να συλλάβει» – «…ήταν πίσω από κάθε βήμα, κάθε λέξη, κάθε τολμηρή κίνηση, αλλά και μπροστά, στο φως. Εκείνος που έστιβε το μυαλό του για το μήνυμά μας, για να φέρουμε τον άνθρωπο στο επίκεντρο, για να φέρουμε την κοινωνία μπροστά και για να αλλάξουμε τον κόσμο, με αγάπη. Εκείνος που έβγαινε πάντα μπροστά στα δύσκολα, ασπίδα προστασίας και τείχος απέναντι στις επιθέσεις» – «Εχοντας συγκροτήσει ένα ξεχωριστό υπόδειγμα βουλευτή, με αστείρευτη έμπνευση, δημιουργία, θέληση. Υπόδειγμα-παράδειγμα, απέναντι στη λάσπη, την τοξικότητα, την βρομιά και τον βούρκο του συστήματος. Φεύγεις νικητής, αφήνοντας την πιο πολύτιμη παρακαταθήκη και την τελευταία μεγάλη εκδήλωση-τομή για τα πολιτικά χρονικά, που ήδη γράφτηκε στην ιστορία» – «Σε στηρίζω με όλη μου την δύναμη, σε σέβομαι, σε τιμώ, και σου είμαι ευγνώμων, για όλα! Και για τον αγέρωχο τρόπο με τον οποίο παραιτήθηκες από ένα μεγάλο αξίωμα, για να μην παραιτηθείς από τις αξίες σου, από την καθαρότητα, τη δημιουργία και τον Πολιτισμό. Πράξη που κανένας από όσους μικρόψυχα και θρασύδειλα σε λιθοβολούσαν δεν θα είχε ποτέ το ανάστημα και το μεγαλείο να κάνει».
Η δομή είναι καθαρά τραμπική: λιβάνισμα, λιβάνισμα και ξανά λιβάνισμα. Μόνο το ύφος αλλάζει: ο Τραμπ και οι τραμπιστές διαθέτουν ένα εξαιρετικά περιορισμένο λεξιλόγιο, ενώ η συγγραφέας του παραπάνω λιβανίσματος κοντεύει να εξαντλήσει τα κοσμητικά επίθετα της ελληνικής γλώσσας.
Το λιβάνισμα δεν απευθύνεται σε νεκρό. Δεν είναι τμήμα επικήδειου όπου συνηθίζονται τέτοιες υπερβολές (αν και πλέον, και στους επικήδειους, ο λόγος είναι σχετικά πιο συγκρατημένος, καθώς η παράθεση βροντερών κοσμητικών προκαλεί ενόχληση). Απευθύνοντυαι σε άνθρωπο ζωντανό και νέο.
Είναι η ανάρτηση-ποταμός της Ζωής Κωνσταντοπούλου για την παραίτηση από το βουλευτικό αξίωμα του Διαμαντή Καραναστάση. Ο οποίος τυχαίνει να είναι και σύντροφός της. Ενας επιπλέον λόγος να είναι κάπως συγκρατημένη, Ωστόσο, έγινε φανερό ότι εκείνο που ενδιαφέρει το ζευγάρι στη ζωή και στην αστική πολιτική είναι να αλληλοαποθεώνονται: «εμείς οι δύο και κανένας άλλος».
Διαμαντή, ήσουν πάντα στην πρωτοπορία. Πάντα ταγμένος στην αλήθεια. Και στη δημιουργία. Ένας ατόφιος καλλιτέχνης, που επί 10 χρόνια σχεδόν καταθέτει την ψυχή του, το μυαλό του, την δημιουργικότητα, τις ιδέες του, την μοναδική του ικανότητα να συλλαμβάνει, να συνθέτει, να σχεδιάζει, σε εμένα, στην Πλεύση μας, για να γίνει αυτό το ατίθασο, ακτινοβόλο, πρωτοποριακό και ρηξικέλευθο κίνημα, που πάντα έκανε τα πράγματα αλλιώς, πάντα φώτιζε πλευρές αθέατες, πάντα έψαχνε το θετικό και το δίκαιο και άνοιγε δρόμους, άνοιγε δρόμους, δρόμους καθαρούς και ξάστερους. Με τόλμη και πίστη και φαντασία. Με ανοιχτωσιά. Με αλήθεια. Με τη σφεντόνα και με το σπαθάκι σου, Διαμαντή, με την καρδιά και με το μοναδικό μυαλό σου.
Έτσι έγινε η Πλεύση Ελευθερίας και έτσι έφτασε ως εδώ.. Χωρίς χρήματα, χρηματοδότες, κρυφές ή φανερές «επιχορηγήσεις», με την αγάπη και την πίστη μας, και με τον Διαμαντή να εμπνέεται, να συλλαμβάνει, να επινοεί τόσα και τόσα, που κανένα στρατηγείο πολιτικού σχεδιασμού και καμμία εταιρία επικοινωνίας δεν μπορεί να συλλάβει.
Από το πρώτο σποτάκι της Πλεύσης Ελευθερίας, με τα 6 Δέλτα να σχηματίζουν ρυθμικά το καραβάκι μας, στα αυτοσχέδια βίντεο στην ταράτσα των σπιτιών και των γραφείων μας, στα καλέσματα στον κόσμο, στις περιοδείες και τις ομιλίες σε όλο τον κόσμο, ο Διαμαντής ήταν πίσω από κάθε βήμα, κάθε λέξη, κάθε τολμηρή κίνηση, αλλά και μπροστά, στο φως. Εκείνος που έστιβε το μυαλό του για το μήνυμά μας, για να φέρουμε τον άνθρωπο στο επίκεντρο, για να φέρουμε την κοινωνία μπροστά και για να αλλάξουμε τον κόσμο, με αγάπη. Εκείνος που έβγαινε πάντα μπροστά στα δύσκολα, ασπίδα προστασίας και τείχος απέναντι στις επιθέσεις.
Την Πλεύση Ελευθερίας ο Διαμαντής την έβαλε στη Βουλή, συλλαμβάνοντας μια πρωτοποριακή καμπάνια που φώτισε τη δράση μας, την ώρα που δεν μας κατέγραφαν οι δημοσκοπήσεις. Ο ίδιος έβαλε στο επίκεντρο την αγάπη, στην οποία πιστεύει τόσο απόλυτα και βαθιά. Και ο ίδιος δέχθηκε τις πιο λυσσαλέες, δηλητηριώδεις επιθέσεις, κι ασύλληπτο μίσος, ακριβώς γιατί το Σύστημα κατάλαβε τι αντιπροσωπεύει ο Διαμαντής.
Προσπάθησα να σε μεταπείσω. Και την ίδια ώρα, καταλάβαινα και καταλαβαίνω πόσο σημαντική, υπαρξιακή, είναι η απόφαση ζωής και αρχής που παίρνεις. Έχοντας επί σχεδόν 10 χρόνια προσφέρει όλο σου το είναι, σε δημιουργικότητα, ιδέες, κείμενα, πρωτοπορία. Έχοντας επί 2,5 χρόνια στη Βουλή συγκροτήσει ένα ξεχωριστό υπόδειγμα βουλευτή, με αστείρευτη έμπνευση, δημιουργία, θέληση. Υπόδειγμα-παράδειγμα, απέναντι στη λάσπη, την τοξικότητα, την βρομιά και τον βούρκο του συστήματος.
Φεύγεις νικητής, αφήνοντας την πιο πολύτιμη παρακαταθήκη και την τελευταία μεγάλη εκδήλωση-τομή για τα πολιτικά χρονικά, που ήδη γράφτηκε στην ιστορία: ο Άνθρωπος μπροστά! Με παρουσίαση του Παγκόσμιου Δικτύου και του Προγράμματός μας.
Σε στηρίζω με όλη μου την δύναμη, σε σέβομαι, σε τιμώ, και σου είμαι ευγνώμων, για όλα! Και για τον αγέρωχο τρόπο με τον οποίο παραιτήθηκες από ένα μεγάλο αξίωμα, για να μην παραιτηθείς από τις αξίες σου, από την καθαρότητα, τη δημιουργία και τον Πολιτισμό. Πράξη που κανένας από όσους μικρόψυχα και θρασύδειλα σε λιθοβολούσαν δεν θα είχε ποτέ το ανάστημα και το μεγαλείο να κάνει.
Το ταξίδι, δεν τελειώνει. Η ζωή είναι πέλαγος.
Και είναι για τους θαρραλέους, τους αληθινούς, τους καθαρούς. Εσύ έδειξες το δρόμο.
Ζωή
Προτού τον αποθεώσει το alter ego του, ο Διαμαντής Καραναστάσης είχε φροντίσει να αυτοαποθεωθεί. Πολλοί και πολλές πρέπει να έπαθαν σοκ διαβάζοντας την ανάρτησή του. Εχουμε δει νάρκισσους, αλλά όσοι απ’ αυτούς ασχολούνται με την αστική πολιτική προσπαθούν να είναι συγκρατημένοι. Δεν αυτοαποθεώνονται αλλά προσπαθούν να οδηγήσουν τους αναγνώστες και ακροατές τους να τους αποθεώσουν. Γιατί ξέρουν καλά πως όταν φωνάζεις απροκάλυπτα «δοξάστε με», θυμίζεις ένα παλιό σκετσάκι του Χάρρυ Κλυνν μ’ αυτόν τον τίτλο και γίνεσαι αυτόματα αποκρουστικός/ή.
Κι αν δεν το συνειδητοποιούν οι ίδιοι, έχουν συνεργάτες που τους το θυμίζουν, προστατεύοντάς τους. Οταν όμως δεν υπάρχουν συνεργάτες αλλά μόνο ένα ζευγάρι που «τα ξέρει όλα» και «τα έφτιαξε όλα μόνο του», τότε το αποτέλεσμα είναι από κωμικό μέχρι γκροτέσκο.
Δείτε την ανάρτηση-χείμαρρο αυτοαποθέωσης (και αποθέωσης της Κωνσταντοπούλου) του Καραναστάση. Κάντε τον κόπο να τη διαβάσετε όλη, έχει σημασία.
Σαν το Γάλα μες στις Μύγες
Πριν λίγες μέρες έκλεισε ένας μεγάλος κύκλος δέκα σχεδόν ετών, ακούραστης και πυρετώδους δημιουργίας, σε κάθε επίπεδο.
Ο κύριος και πιο σημαντικός λόγος που αποφάσισα να είμαι στη Βουλή, μέσα σε αυτόν τον κύκλο, είναι ο Πολιτισμός.
Όπως τον αισθάνομαι και τον εκφράζω μέσα από τη δουλειά μου και όπως τον εφαρμόζω μέσα από τη συμπεριφορά μου, με τις υπόλοιπες μεγάλες έννοιες που έχει στην πανέμορφη γλώσσα μας, ο Πολιτισμός.
Προσπάθησα για αυτόν με κάθε πρόταση που κατέθεσα, κάθε ερώτηση, κάθε παρέμβαση και σε κάθε ομιλία, τον διεκδίκησα κάθε στιγμή, σε κάθε αδιάλειπτη παρουσία μου σε επιτροπές, σε κάθε συνάντηση, σε κάθε διάδρομο, σε κάθε καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα, σε κάθε αγωνία μου για να βελτιώσω κάτι, να δημιουργήσω κάτι, σε κάθε μελέτη, σε κάθε συζήτηση, σε κάθε νεύμα.
Προσπάθησα να μετατοπίσω, να αλλάξω κάτι, που όμως δε μετατοπίζεται.
Δε χαρίζω καμία νίκη πάνω στην αλήθεια μου. Το τι έχει καταφέρει ο μικρός Διαμαντής από τη Λάρισα, το ξέρω καλά μέσα μου και το ξέρουν καλύτερα από μένα, όσοι με αγαπάνε. Μάλλον το ξέρουν λίγο-πολύ πια όλοι.
Η αντοχή μου στη δημιουργία, δεν έχει όρια. Η ανοχή μου στη βρομιά όμως, έχει. Από όλους αυτούς που ζουν και υπάρχουν και συντηρούνται μέσα από τη βρομιά. Μέσα από το να κάνουν τους καθαρούς να απομακρυνθούν από τη βρομιά τους.
Μου λένε άνθρωποι απλοί και φίλοι: “Διαμαντή, είσαι η φωνή του αληθινού ανθρώπου εκεί μέσα… μη φύγεις εσύ”. Ε, αυτό μάλλον τρόμαξε, πολύ. Εκεί μέσα και εδώ έξω.
Οφείλω όμως στον εαυτό μου, να συνεχίσω να του δίνω καθαρό αέρα να αναπνέει, για πολύ ακόμη.
Αφήνω τα ξύλινα σπαθιά μου, που φτάσανε το τρίτο παιδί μου, την Πλεύση, ως εδώ που είναι σήμερα και συνεχίζω εξολοκλήρου στην τέχνη μου που έχω κάνει αδιανόητες θυσίες και για αυτήν. Αυτό δεν είναι τίποτα.
Είναι μια απόφαση που δουλεύω εδώ και μήνες στο μυαλό μου και τώρα θεωρώ και ξέρω ότι είναι η πιο κατάλληλη στιγμή.
Όπως είπα και στην τελευταία μοναδικά πρωτότυπη και εντυπωσιακή -ψηφιακή πια- εκδήλωσή μας που σχεδίασα και εκτέλεσα πριν μια βδομάδα, αυτός ο κύκλος έχει κλείσει για εμένα.
Ευχαριστώ κάποιους ανθρώπους που συνάντησα, τους λίγους που θεωρώ φίλους και ελπίζω να ανταμώνουμε και με την ιδιότητα του απλού πολίτη. Τη θεωρώ πιο σημαντική και πιο πολύτιμη από κάθε αξίωμα.
Ευχαριστώ το προσωπικό της Βουλής. Είστε όλοι υπέροχοι, θα μου λείψετε.
Ευχαριστώ τις ομάδες μου, που τις αφήνω. Ήσασταν οι καλύτεροι άνθρωποι και συνεργάτες που θα μπορούσα να έχω σε αυτό το ταξίδι.
Ευχαριστώ τη Ζωή, για την απόλυτη εμπιστοσύνη της, τη μοναδική της πίστη σε κάθε ιδέα, κάθε λέξη, κάθε δράση, κάθε video, κάθε καμπάνια, κάθε σκέψη, κάθε κείμενο, κάθε κινηματική νέα αφετηρία, σε κάθε πρόταση, σε κάθε σύνθημα, σε κάθε ταξίδι, σε κάθε αδιανόητη τρέλα που σκέφτηκα και πίστεψε σε αυτήν, σε κάθε εμφάνιση, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, σε κάθε ομιλία. Για την ανεκτίμητη λευκή επιταγή που είχα πάντα σε κάθε μια από τις χιλιάδες συζητήσεις μας.
Αυτό το μοναδικό πολιτικό θηρίο, αυτό το πλάσμα με την τεράστια καρδιά και τα λαμπερά μάτια, αυτή τη σπάνια γυναίκα, που φτιάξαμε μαζί Πυρηνικές Εκρήξεις, με τα ξύλινα σπαθιά μας, που δεν έχουν ξανασυμβεί στη χώρα μας. Της αξίζουν τόσα πολλά, πολλές περισσότερες νίκες.
Η γενναιοδωρία και η αγάπη σου είναι ελάχιστα μεγαλύτερες από το χαμόγελό σου. Και να το θυμάσαι αυτό.
Είμαι σίγουρος ότι το νερό έχει μπει στο αυλάκι και το καραβάκι μας μπορεί να συνεχίσει πια χωρίς τη -φανερή- συμβολή μου.
Όσο για τις μύγες και το γάλα, έχω να τους πω, όπου και να βρίσκονται και σ’ όποιο χώρο και να κινούνται:
Εγώ, όπως με έβαλα στη Βουλή, έτσι και με βγάζω.
Με την ίδια δύναμη και στα δυο.
Επιστρέφω στον Πολιτισμό
Αν δεν έχεις χαρά δεν είσαι ούτε του καπνού σκιά, λέει ο Σοφοκλής.
Θα τον ακούσω
Θα λέγαμε ότι, τηρουμένων των αναλογιών, το ζεύγος Κωνσταντοπούλου-Καραναστάση θυμίζει το μυθοπλαστικό ζεύγος Αντεργουντ από το House of Cards, όμως εκείνοι αλληλοστηρίζονταν, φτάνοντας ακόμα και στο έγκλημα, χωρίς να αλληλοαποθεώνονται δημόσια, καθώς είχαν επίγνωση ότι αυτό θα τους εξέθετε. Μόνο στον Τραμπ και την παρέα του το βλέπεις αυτό το φαινόμενο.
