Τι επικαλέστηκε ο Μητσοτάκης, όταν πέταξε σαν στυμμένη λεμονόκουπα τη Σακελλαροπούλου και έβαλε στη θέση της τον Τασούλα; Οτι θέλει στην προεδρία μια ισχυρή πολιτική προσωπικότητα, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις (γενικά). Ε, αυτόν το ρόλο ασκεί ο Τασούλας. Μόνο που δεν αρέσει καθόλου στον Μητσοτάκη.
Πρώτα τον αιφνιδίασε, τρίβοντάς του στη μούρη τη νομοθετική ρύθμιση για την καθιέρωση ιδιώνυμου στον Αγνωστο Στρατιώτη (δείτε ΕΔΩ). Ο Κούλης πήγε να κλάψει στη στοργική αγκαλιά του Πορτοσάλτε: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλόν είναι να μένει έξω από την όποια πολιτική συζήτηση», είπε. Ο Τασούλας έκρινε πως η πρωθυπουργική παρατήρηση δεν τον αφορά. Και ξαναχτύπησε, διαρρέοντας την… αγωνία του στον Αντώνη Καρακούση, για να τη δημοσιεύσει στο «Βήμα της Κυριακής».
Εγραψε ο Καρακούσης, επικαλούμενος συνομιλητές του Τασούλα:
«”Η κυβέρνηση έχει υπέρ της τη σύγκριση των αποτελεσμάτων, ιδιαιτέρως στο πεδίο της οικονομίας, αλλά βαρύνεται από τη φθορά του χρόνου” φέρεται να σημειώνει στις συζητήσεις του και “η αντιπολίτευση δείχνει αδύναμη να κεφαλαιοποιήσει το αποτέλεσμα αυτής” λέει χαρακτηριστικά. […]
Στην επόμενη [ελληνική προεδρία της ΕΕ], έπειτα από σχεδόν δεκαπέντε χρόνια, θα προτιμούσε η χώρα να κυβερνάται από μια ισχυρή και ικανή κυβέρνηση να βάλει τη σφραγίδα της στις ευρωπαϊκές υποθέσεις και βεβαίως να προωθήσει κατά το δυνατόν ελληνικά συμφέροντα. Αυτή είναι η μεγάλη αγωνία που τον καταδιώκει, δεδομένης της τοξικότητας και της αδυναμίας των πολιτικών δυνάμεων να συναινέσουν σε οτιδήποτε, ακόμη και για τη διοίκηση των ανεξάρτητων αρχών. […]
Υπό το βάρος αυτών των εκτιμήσεων ο κ. Τασούλας αναλογίζεται τη θέση και τον ρόλο του. Οπως υπολογίζει, αυτή θα είναι πιθανότατα η μεγαλύτερη πρόκληση της θητείας του. Και ήδη προετοιμάζεται για αυτό το ενδεχόμενο. Δεν είναι τυχαίο ότι κοιμάται και ξυπνά με το Σύνταγμα στο προσκεφάλι του. Μόνιμα ανοιχτό, στις σελίδες του άρθρου 37, που περιγράφουν λεπτομερώς τις διαδικασίες των διερευνητικών εντολών, στην περίπτωση που κανένα κόμμα δεν διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στη Βουλή».
Ο Τασούλας «αδειάζει» την αισιοδοξία του Μητσοτάκη και των μελών της κυβέρνησης και στελεχών της ΝΔ, που όπου βρεθούν κι όπου σταθούν διαλαλούν ότι την τρίτη τετραετία την έχουν στο τσεπάκι. Και είναι κατηγορηματικός (έμμεσα φυσικά) ότι τα περί ανάκαμψης της ΝΔ είναι κουβέντες του αέρα. Το έχει σίγουρο ότι η επόμενη κυβέρνηση θα είναι συμμαχική, γι’ αυτό… κοιμάται και ξυπνάει με το Σύνταγμα στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι του, αναζητώντας τον τρόπο με τον οποίο θα καταφέρει να τους πείσει να φτιάξουν μια συμμαχική κυβέρνηση κατά το πρότυπο αυτής των Σαμαροβενιζέλοκουβέληδων.
Μια τέτοια κυβέρνηση, όμως, δε θα χωράει τον Μητσοτάκη, γιατί οι εν δυνάμει κυβερνητικοί σύμμαχοι δε θα το δεχτούν. Το 2027 δε θα είναι 2012, για ευνόητους λόγους. Ο Τασούλας διέρρευσε τις σκέψεις του που ταυτίζονται μ’ αυτές του… μεταπολιτικού Βενιζέλου περί απουσίας «κυβερνησιμότητας».
Αυτό πλήττει ευθέως τον Μητσοτάκη και το αφήγημα περί «σταθερότητας», που αποτελεί κεντρικό πυλώνα της τρέχουσας κυβερνητικής προπαγάνδας. Σύμφωνα μ’ αυτό το αφήγημα, η «κεντροαριστερή» αντιπολίτευση είναι πολυδιασπασμένη και γι’ αυτό οι ψηφοφόροι θα εμπιστευτούν και πάλι τον «σοβαρό» Μητσοτάκη που εγγυάται τη «σταθερότητα».
Αν την άποψη Βενιζέλου την «ντριπλάρουν», καθώς αυτός εξακολουθεί να πρόσκειται στο ΠΑΣΟΚ, πώς να προσπεράσουν τις απόψεις του Τασούλα, που είναι δεξιός αναντάμ-παπαντάμ και που ο ίδιος ο Μητσοτάκης τον έβαλε στον προεδρικό θώκο, επικαλούμενος την πολιτική εμπειρία του; Οταν ο Τασούλας, ενάμιση χρόνο πριν από τις επόμενες εκλογές, το ‘χει σίγουρο ότι δε βγαίνει κυβέρνηση και ξημεροβραδιάζεται μελετώντας τις σχετικές διατάξεις του Συντάγματος, το αφήγημα περί τρίτης νίκης του Μητσοτάκη και αυτοδυναμίας πάει περίπατο.
Ο Μητσοτάκης ενοχλήθηκε σφόδρα από την παρέμβαση Τασούλα. Και το έδειξε μιλώντας στην κυβερνητική ΕΡΤnews, στη γνωστή συνέντευξη «εσείς θα μου κάνετε πάσες κι εγώ θα σουτάρω». Είπε: «Εκλογές θα γίνουν το 2027. Η Νέα Δημοκρατία στις επόμενες εκλογές, όπως και στις προηγούμενες, διεκδικεί την αυτοδυναμία. Και όλα αυτά που ακούω, διαβάζω, σενάρια, “διπλές κάλπες”, “τριπλές κάλπες”, (αυτά που είπε ο Τασούλας για να τα δημοσιεύσει το «Βήμα» του Μαρινάκη) δεν υπάρχουν αυτά στο δικό μου το μυαλό. Υπάρχει μια εκλογή το 2027, στην οποία η κυβέρνηση θα θέσει στην κρίση του ελληνικού λαού το έργο της και ταυτόχρονα θα μιλήσει και για το μέλλον και για το τι θα ήθελε να κάνει, εφόσον ο ελληνικός λαός την εμπιστευτεί για μια ακόμη τετραετία».
Πιο πολύ από τον Μητσοτάκη, όμως, ενοχλήθηκε το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ. Ο Ανδρουλάκης αποκάλυψε τον εκνευρισμό του βάζοντας τον εκπρόσωπο Τύπου Κώστα Τσουκαλά να μιλήσει για «πρωτοφανή παρέμβαση», τονίζοντας ότι «δεν έχει ξαναγίνει να παρεμβαίνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μέσω διαρροών». Ζήτησε δε από την Προεδρία να διευκρινίσει αν το δημοσίευμα απηχεί τις απόψεις του προέδρου και αν έχει συναινέσει στη δημοσίευσή του. «Ο κ. Τασούλας οφείλει να πάρει θέση και να εξηγήσει ποια είναι τα κίνητρα [της παρέμβασής του], διότι ο ρόλος του προέδρου της Δημοκρατίας είναι υψίστης συμβολικής, πολιτικής, εθνικής και πολιτειακής σημασίας για να αναμειγνύεται μέσω διαρροών στο κομματικό παίγνιο με αυτόν τον τρόπο», είπε ο Τσουκαλάς. Και πρόσθεσε: «Αν δεν διαψεύσει [ο Τασούλας], είναι εξόχως προβληματικό ο πρόεδρος της Δημοκρατίας να εμφανίζεται ως σχολιαστής δημοσκοπήσεων και να προβαίνει σε παρατηρήσεις αντιθεσμικές για τα πολιτικά κόμματα και τα αποτελέσματα της κάλπης». Για να του απαντήσει το «πρώτο πιστόλι» του Συγκροτήματος Μαρινάκη, ο «πασόκος» Γιώργος Παπαχρήστος: «Παιδιά, χαλαρώστε. Ακόμη κι αν είναι ο ίδιος η πηγή όσων κατέγραψε «ΤΟ ΒΗΜΑ», δεν είπε τίποτε το τραγικό ο άνθρωπος…»!
Ο Τασούλας, ακολουθώντας το… πρωτόκολλο για τέτοιες περιπτώσεις, έβαλε συνεργάτες του να δηλώσουν ότι «ο πρόεδρος αναφέρθηκε σε ένα υπαρκτό ζήτημα σε μια συζήτηση με έναν έγκριτο δημοσιογράφο. Το δημοσίευμα απηχεί το πνεύμα της συζήτησης. Ο ρόλος του Προέδρου περιλαμβάνει το ενδιαφέρον για την πολιτική σταθερότητα και δεν θα ήταν αρκετά υπεύθυνο να διστάσει να επισημάνει τον κίνδυνο της αστάθειας». Δηλαδή, ο Τασούλας επιβεβαίωσε πλήρως όσα έγραψε ο Καρακούσης στο «Βήμα», κάνοντας (ο Τασούλας) ένα βήμα παραπέρα.
Γιατί, όμως, το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ ενοχλήθηκε περισσότερο από τη ΝΔ; Γιατί δεν προσπάθησε να αξιοποιήσει τις θέσεις του Τασούλα ως μπηχτές ενάντια στην κυβερνητική προπαγάνδα περί «σταθερότητας» και «αυτοδυναμίας»; Ο Ανδρουλάκης αισθάνεται στη ραχοκοκαλιά του τον παγωμένο αέρα μιας ακόμα συγκυβέρνησης με τη ΝΔ (έστω και χωρίς τον Μητσοτάκη), με τη δική του χρήση σαν ζουμερού λεμονιού που αφού το στύψουν θα το πετάξουν στα σκουπίδια. Ο Ανδρουλάκης καταλαβαίνει καλά ότι ο Τασούλας είναι απλά μια ντουντούκα του εφοπλιστή-μιντιάρχη-ποδοσφαιροκαπιταλιστή Μαρινάκη και άλλων ισχυρών καπιταλιστών που εκφράζονται μέσω των μίντια του Συγκροτήματος Μαρινάκη.
Ο Ανδρουλάκης αισθάνεται ότι για τον ίδιο προορίζουν το ρόλο του αναλώσιμου ενδιάμεσου, ποντάροντας στην επανενεργοποίηση του Τσίπρα. Οτι θέλουν να τον βάλουν να συγκυβερνήσει με τη ΝΔ με τον Τσίπρα στρογγυλοκαθισμένο στο θώκο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που θα μαζεύει όλο το «χαρτί» από το συρρικνούμενο ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ. Κάτι σαν dejavu της περιόδου 2012-14. Για να έρθει μετά κάποιος Δούκας και να επενδύσει στη «συνεργασία των προοδευτικών δυνάμεων» υπό τον Τσίπρα.
Σενάρια; Ασφαλώς και είναι σενάρια όλ’ αυτά. Ομως, πρώτο, δεν είναι αβάσιμα και, δεύτερο και κυριότερο, τα σενάρια φτιάχνουν κλίμα και διαμορφώνουν εκλογικές συμπεριφορές. Οταν σε όλα τα σενάρια το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ του Ανδρουλάκη εμφανίζεται σαν κόμμα που αποκλείεται να ξεπεράσει το 15%, ποσοστό που θα γίνει χαμηλότερο όταν ο Τσίπρας ανακοινώσει το δικό του κόμμα, αυτό οδηγεί όχι σε συσπείρωση αλλά σε αποσυσπείρωση του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ. Για δε τον ίδιο τον Ανδρουλάκη εμπεδώνεται η πεποίθηση ότι δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας… «πράσινος Βελόπουλος». Ετσι εξηγείται ο εκνευρισμός.
