Ορθιοι! Οχι πια στα τέσσερα.
Με τη βεβαιότητα ότι μετά τις εκ law yes θα έχουμε εξασφαλίσει τα προς το ζην, το τζιν (ποτό) και το τζιν (ρούχο που δεν θα ξαναφορέσουμε αν όντως πίσω από τις λέξεις έρχεται ο Αλέξης), βλέπουμε τη ζωή με άλλα μάτια πλέον. Πλέων «σε μια θάλασσα γιομάτη με λογής παράξενα φυτά» όπως έγραφε και ο Καββαδίας, ο μεγάλος τιμονιέρης δηλώνει έτοιμος να καλλωπίσει τον καπιταλισμό, προτάσσοντας ακριβώς το αντίθετο της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και υποσχόμενος να το εφαρμόσει στην πράξη. Μαζί με τόσες άλλες υποσχέσεις, τις οποίες ο ίδιος αποκαλεί «δεσμεύσεις». Τώρα θα μου πείτε ότι και ο γάμος είναι δέσμευση, αλλά εύκολα λύνεται. Και θα με βάλετε σε σκέψεις…
Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε πολλά Κοντρόφυλλα για τον Αλέξη (ή αν ζούσε ο Τσάρλτον Χέστον να φτιάχναμε μια επική ταινία, αφού δεν ζει ο Χέρμαν Χέσε να ξαναγράψει το μ’νι μυώδες «Συν τάρτα»). Κι ας μην επανέλαβε εκείνο το ωραίο περί διάλυσης των ΜΑΤ (εμ-έι-τι, κατά το έι-τι-εμ που λένε και οι ξιπασμένοι των αναλήψεων) που του είχε ξεφύγει πρόπερσι, χαροποιώντας διάφορους, από τον μακαρίτη τον Ζίγδη μέχρι τον τελευταίο δαρμένο (βαρεμένο, αν προτιμάτε) ξυλοκόπο του Κάκαβου. «Πες μου μια λέξη» ζητά απελπισμένος ο απολεπισμένος, ο ζαλισμένος, εξοντωμένος και δίχως σαφή ιδεολογία «παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος», αυτός που ταιριάζει ασορτί με τον ΣυΡιζΑ ως προς το τελευταίο (τη σαφή ιδεολογία ντε) και αποτελεί ιδανικό θήραμα ως προς τα υπόλοιπα. Κι ο Αλέξης, έτοιμος από καιρό κι έχοντας σφίξει πολλά ευρωπαϊκά και υπερατλαντικά χέρια που ανοίγουν δρόμους, είπε πολλές λέξεις. Εφτά χιλιάδες για την ακρίβεια (έχουμε την ομιλία του στα ανάξια χέρια μας και την κρατάμε για… μελλοντική χρήση).
«Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες περί δημοκρατικής τάξης / ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε. / Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί / οι ηγεμόνες δυναμώνουν / ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν / των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν. / Ετούτων των αμίλητων το πετσί / περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο. / Τους φτύνουνε καταπρόσωπο / κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο. / Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους / και πού το παράπονό τους να πούνε; / Απ’ του μισθού τα ψίχουλα / πώς να αποχωριστούνε; / Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους / μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους. / Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι! / Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους / άλλο δε μας μένει (Vladimir Mayakovsky).
Πάντως, το ωραίο –και εναρμονισμένο με τη γραφή της στήλης– το διαβάσαμε στο διαδίκτυο: «Την αντικατάσταση του καπιταλιστικού ΕΝΦΙΑ από το Σοσιαλιστικό Μέρισμα Επαναστατικής Ριζοσπαστικής Νέας Ακτημοσύνης (ΣΜΕΡΝΑ) εξαγγέλλει ο Αλέξης Τσίπρας, φέρνοντάς μας ένα βήμα πιο κοντά στην αταξική κοινωνία».
Τουλάχιστον κερδίζουν τίποτε όλοι αυτοί οι υπάκουοι εντολοδόχοι κονδυλοφόροι ή παρουσιαστές που μας έχουν σπάσει τα νεύρα (eat are χ:) για την Αμφίπολη;
Εσύ ενημερώνεσαι μόν’ απ’ την Περιστέρη
μάς λες ρε Ιντιάνα Τζόουνς. Κι εμείς τρώμε τ’ ασκέρι
στη μούρη καθημερινά, να κάνει εικασίες
να προμαντεύει, να μιλά, να λέει μ’ άλλα key-S.
Τελικά δεν μάθαμε αν ρώτησε ο Σαμαράς «τι κάνει ο επί δωδεκαετία δήμαρχος της πόλης;» όπως γράφηκε στα «Αντικυνωνικά» και στις «Ριπές» του προηγούμενου Κοντρόφυλλου. Κι αν ναι, τον ενημέρωσαν τουλάχιστον ότι είναι στη φυλακή ή δεν το ξέρει ακόμη;
Για δεν ρωτάς; Για δεν μιλάς; Αντώνη για δεν κρένεις;
Ο άνθρωπος σ’ αναζητά. Ετσι κάνουν οι φίλοι;
Πέσαμε από τα σύννεφα συγκλονισμένοι στο άκουσμα της είδησης ότι διαδηλωτές πέταξαν Ουκρανό αξιωματούχο σε κάδο απορριμμάτων. Εκείνο που μεγάλωσε την έκπληξή μας και δεν μπορούμε με τίποτε να χωνέψουμε όμως, είναι ότι –παραδόξως!– δεν υπήρξε καταδίκη του περιστατικού από τον Βαγγέλη. Αλλιώς μας είχε συνηθίσει με τις τελευταίες «καταδίκες» περιστατικών. Εντάξει, η Ουκρανία δεν είναι Ισραήλ κι αυτή είναι μια καλή δικαιολογία. Αλλη μία είναι ότι αδιαφορεί για τέτοια συμβάντα, μιας και ο ίδιος δεν κινδυνεύει να του συμβεί κάτι τέτοιο. Εκτός κι αν επιστρατευτεί όλο το μπλοκ…
Αντε καλό φθινόπωρο (έρχεται και τύποις την Τρίτη, μέσα στον παγωμένο χειμώνα της καρδιάς μας).
Κοκκινοσκουφίτσα
