Σε τι μουντ να βρίσκεται άραγε η Ρένα «κάντε όλοι ένα βήμα πίσω» Δούρου, μετά την αναγόρευσή της σε πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΔΠ; Να τραγουδάει εκείνο το παλιό του Γιαννάκη του Πάριου «Εμείς γι’ αλλού κινήσαμε γι’ αλλού κι αλλού η ζωή μας πάει»; ‘Η να κλαψουρίζει σαν την αείμνηστη Μίτση Κωσταντάρα «άτιμη κοινωνία, που άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους πετάς στους πέντε δρόμους»; Κρίνοντας από το… ταμπεραμέντο της, προς την πρώτη επίλογή την κόβουμε. Ουϊσκάκι, πουράκι, Πάριος στο σιντί και μετά από κάθε γουλιά σπάσιμο του κρυστάλλου Βοημίας στον τοίχο. Για να υπάρχει και μια αντίστιξη με τη μελαγχολία του Γιαννάκη.
Τι θα πει τι εννοούμε; Για χαζή την περνάτε; Πανέξυπνη είναι. Κάποτε είχε ονειρευτεί να γίνει Τσίπρας στη θέση του Τσίπρα. Το μόνο που κατάφερε ήταν να την γράψει ο Τσίπρας στο μαύρο κατάστιχο που κρατάει ο Μιχαλάκης ο Καλογήρου. Με την επισήμανση δίπλα στο όνομά της: «over my dead body» (από τότε που του έκανε το χουνέρι ο ερωτομανής Κλίντον, μιλώντας του με τη βλάχικη προφορά του Αρκανσο για να μην καταλαβαίνει τίποτα, ο Αλέξης έχει βελτιώσει τα αγγλικά του). Και τώρα, ο Τσίπρας μαζεύει όλο το χαρτί και σ’ αυτήν άφησε κάτι λιγδιασμένες και κατατσαλακωμένες χαρτοπετσέτες.
Η γελοιότητα καραδοκεί
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις καραδοκεί η γελοιότητα. Παίρνεις τη θέση, γίνεσαι αμέσως ρόμπα. Γιατί τι θα πεις; «Τον ήπιαμε σύντροφοι»; Πρέπει να έχεις τη στόφα της Θοδώρας της Τζάκρη για να το πεις αυτό. Οπότε ακολουθείς την πεπατημένη: παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του. Ητοι, ντόπινγκ αισιοδοξίας σ’ ένα αποχαυνωμένο σώμα, που κοιτάζει με βλέμμα απλανές τις άδειες καρέκλες ένα γύρω, που αυξάνονται και πληθύνονται και κατακυριεύουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Πρώτα τους λες το βαθύ φιλοσοφικό απόφθεγμα: «Τον ιστορικό κύκλο ενός κόμματος τον κλείνουν μόνο οι πολίτες» (πω, ρε, τι είπε η γυναίκα!). Μετά τους αρχίζεις εκλαϊκευμένα μαθήματα ανώτερων μαθηματικών: «Το 1,5%, παρόλο που τους έχουμε μπερδέψει με το αν θα κατεβούμε ή όχι στις εκλογές, με τρόπο ηρωικά συγκινητικό εξακολουθεί να δηλώνει ότι θα ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Είναι σίγουρο ότι μόλις σοβαρευτούμε, εκπέμψουμε ενότητα και δείξουμε επιτέλους ενιαία ξεκάθαρη θέση, συγκεκριμένη, κατανοητή, με ταξικό πρόσημο υπέρ των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων και όλων όσοι συντρίβονται από τις πολιτικές της Δεξιάς, τότε, όχι μόνο θα μπούμε στη Βουλή αλλά θα έχουμε και αξιοπρεπές ποσοστό»! Με το που ακούγεται το τελευταίο, ζωηρεύει η αίθουσα. Από τα χάχανα. Μετά τους πετάει δεύτερη ατάκα και χτυπιούνται όλοι κάτω από τα γέλια: «Εχουμε κοινή ιδεολογία με την ΕΛΑΣ; Οχι! Εμείς εκπροσωπούμε την καθαρή, ανόθευτη Αριστερά του δημοκρατικού σοσιαλισμού που έχει δομηθεί με τον τρόπο που αρμόζει σε αριστερό κόμμα». Να το ‘λεγε κάνας άλλος, μπορεί να σιωπούσαν από σεβασμό για την κατάστασή του. Αλλά να παριστάνει τη… γνήσια αριστερή η Δούρου, ε αυτό δεν αντέχεται.
Κοτούλα
Αλλά κι ο Πολάκης… Μαγκιά, κλανιά κι εξάτμιση. Κοτούλα κανονική. Θέλεις, ρε φίλε, να γίνεις αρχηγός; Διεκδίκησε τη θέση. Οχι, μόλις βλέπεις ότι δεν μαζεύεις τα κουκιά μεταξύ οχτώ νοματαίων, να την κάνεις με ελαφρά πηδηματάκια και να καταγγέλλεις μεθοδεύσεις. Να γράφεις αναρτήσεις με μαντινάδες ότι εσύ δεν χωράς σε αλλονών κουμάντα, αλλά την άλλη μέρα να πηγαίνεις και να δέχεσαι να σε βαφτίσει ο αρχιμανδρίτης «υπεύθυνο στρατηγικού σχεδιασμού», με πρόεδρο τη Δούρου και γραμματέα αυτόν (τον αρχιμανδρίτη). Τι θα τον κάνεις τον… στρατηγικό σχεδιασμό; Σούπα για να γυαλίσετε τα λαρύγγια σας με τον Μάρκο και τον Τρύφωνα; ‘Η απλά για να κερδίσετε λίγο χρόνο και να σκεφτείτε τι θ’ απογίνετε; Να σηκωθείτε να φύγετε, δηλαδή, και να στήσετε δικό σας μαγαζί.
Οσο για τον Τσίπρα, πρέπει να το απόλαυσε το πούρο του το βράδυ του Σαββάτου. Ο Πολάκης ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να ανοίξει αρχηγική περπατησιά, με το γνωστό τρόπο των καταγγελιών κατά Τσίπρα. Η Δούρου ούτε που διανοήθηκε να κάνει καταγγελίες. Γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού της έχει ότι μπορεί ο Τσίπρας να τη συγχωρήσει. Πανέτοιμη είναι να παρατήσει τους άλλους δύο και να τρέξει. Τέτοιες συμπράξεις είναι σαν να ανοίγεις στάνη με λαγούς.
Η γελοιότητα καραδοκεί (2)
Αλλά να μην λέμε μόνο για τα ανώτερα μαθηματικά της Δούρου. Στον ίδιο δρόμο εμφανίστηκε και ο Πολάκης, αναπτύσσοντας τον εξής εκπληκτικό μαθηματικό συλλογισμό: Για να πάρει 18%-20% [ο Τσίπρας] πρέπει εμείς να πάρουμε 1% ή μισό! Αν εμείς πάρουμε 5%, 6%, 7%, 8%, τότε το άλλο σενάριο δεν υλοποιείται! Κόψε κάτι, μρε Παυλή, γιατί στο τέλος μπορεί να πάρετε λιγότερο και από τη ΝέΑρ του Γαβρίλου και του Λάμπρου.
Εκτός από τους συριζαίους βουλευτές που ανεξαρτητοποιήθηκαν (Ολγα Γεροβασίλη, Διονύσης Καλαματιανός, Μίλτος Ζαμπάρας, Κώστας Μπάρκας, Πόπη Τσαπανίδου, Καλλιόπη Βέττα, Μαρίνα Κοντοτόλη, Χάρης Μαμουλάκης, Γιώργος Ψυχογιός, Γιώργος Γαβρήλος, Ανδρέας Παναγιωτόπουλος, Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος), τον Δραγασάκη που δήλωσε εξαρχής ανεξάρτητος και εκείνους που παραιτήθηκαν ή δήλωσαν ότι θα παραιτηθούν από τις βουλευτικές έδρες τους (Γιώργος Καραμέρος, Κατερίνα Νοτοπούλου, Βασίλης Κόκκαλης και Συμεών Κεδίκογλου), εκτός από δεκάδες μέλη της κεντρικής επιτροπής που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, την έκανε και η Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ, της οποίας η συντριπτική πλειοψηφία του προεδρείου παραιτήθηκε, καταγγέλλοντας το «μπλοκ Δούρου-Παππά-Πολάκη». Σιγά τις μάζες θα πείτε (και θα έχετε δίκιο). Αυτοί όμως ήταν ψιλοτρεχαλατζήδες και θα λείψουν από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΔΠΠ. Και θα περάσουν εύκολα στο τσιπρόκομμα, γιατί γενικώς δεν ήταν ονόματα μαρκίζας, οπότε δεν έχουν εκτεθεί.
Κρεσέντο ρατσισμού
Στην καραδεξιά Political δημοσιεύτηκε το παρακάτω σχόλιο, με την υπογραφή του εκδότη της Νίκου Καραμανλή.
Ενας μουσουλμάνος ντελιβεράς σταμάτησε σε έναν άδειο πεζόδρομο και έκανε την προσευχή του. Πείραξε κανέναν; Οχι. Απαγορεύεται αυτό που έκανε; Οχι. Εκτός κι αν απαγορεύεται και στους χριστιανούς να σταυροκοπιούνται όταν περνούν έξω από εκκλησιά. Μπορεί κάποιος περαστικός να τρόμαξε στη θέα ενός ανθρώπου που προσεύχεται; Αποκλείεται. Γιατί να τρομάξει; Οσοι ταξιδεύουν έχουν δει πολλές φορές μουσουλμάνους να προσεύχονται σε αεροδρόμια, λιμάνια, σιδηροδρομικούς σταθμούς. Αυτό το σχόλιο είναι ρατσιστικό, ισλαμοφοβικό και γκεμπελίστικο. Με καθαρά πογκρομιστική λογική.
Κώλωσε ο μικρός. Για τον Λαμίν Γιαμάλ λέμε, που είχε την ευκαιρία να τυλιχτεί με τη σημαία της Παλαιστίνης μπροστά στα μούτρα του πορτοκαλομαλλιά φασίστα. Οπως τυλίχτηκαν συμπαίκτες του με τις σημαίες της Καταλωνίας, της Ανδαλουσίας, ακόμα και της Χώρας των Βάσκων, αν είδαμε καλά. Δεν ξέρουμε αν το είχε κατά νου ο Γιαμάλ. Είμαστε σίγουροι, όμως, ότι δέχτηκε προειδοποιήσεις και απειλές, μετά την ενέργειά του να παρελάσει ως σημαιοφόρος της Παλαιστίνης στη Βαρκελώνη, στην παρέλαση της Μπάρτσα για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Τόσες αραβικές ομάδες έπαιξαν στο Μουντιάλ, κανένας δεν έκανε μια κίνηση. Ούτε οι διάσημοι παίχτες του Μαρόκου, που δεν έχουν κανέναν ανάγκη. Τελικά, μόνο ο προπονητής της Αιγύπτου, Χοσάμ Χασάν, είχε το απαιτούμενο σθένος (αλλιώς θα το λέγαμε, αλλά δε θέλουμε να κατηγορηθούμε για σεξισμό). Γι’ αυτό και δε θα κακίσουμε τον Γιαμάλ. Θα περιμένουμε να δούμε τη συνέπειά του στο μέλλον.
Από την άλλη, είχαμε τους σιωναζιστές, από Νετανιάχου μέχρι Σμότριτς και Μπεν Γκβιρ να προμοτάρουν με αηδιαστικό τρόπο την Αργεντινή του φασίστα και φανατικού φιλοσιωνιστή Χαβιέρ Μιλέι. Και τον τεράστιο ποδοσφαιρικά αλλά νάνο κοινωνικά Λιονέλ Μέσι να το βουλώνει (για μια ακόμα φορά).
