ή τζάμπα θα χαθούμε;
«Το πρώτο θύμα των τυράννων / είναι το πνεύμα το δικό τους. / Πρώτα σ’ αυτό φορούν τις αλυσίδες» (Αλέξανδρος Παναγούλης).
Με βαθύ αίσθημα ευθύνης, σκληρή και ανελέητη αυτοκριτική διάθεση, η στήλη ομολογεί ότι έπεσε έξω στις προβλέψεις της. Εκτός κι αν ο έγκλειστος πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης έγραψε και δημοσιοποίησε κάτι με αφορμή τα γενέθλιά του –ήταν την προηγούμενη εβδομάδα, όπως έγκαιρα ενημερώσαμε το φιλοθεάμον και φιλόχρηστο κοινό– και δεν το πήραμε χαμπάρι.
Ενα mail που κυκλοφόρησε από στελέχη της ΔημΑρ στην επαρχία το παραθέτουμε ασχολίαστο, για να μη χάσει τίποτε από την αίγλη του και την παρότρυνση της φαντασίας στην οποία οδηγεί. Με τη σημείωση «καταπληκτική πολιτική ανάλυση από τον Μαργαρίτη (τον κανονικό, όχι τον Θόδωρο)» και την επισήμανση «προσοχή στους στοίχους» (sic), γράφει: «Αρχίσαμε πολύ σωστά μα προχωράμε λάθος, δε νιώσαμε αίσθημα βαθύ, μονάχα ένα πάθος. Στο χρόνο δεν αντέξαμε, το βλέπουμε κι οι δυο μας και σχέση προβληματική κάναμε το δεσμό μας. Γι’ αυτό θα στρίψω αριστερά και τράβα εσύ ευθεία, όχι πισωγυρίσματα, θέλουμε ευτυχία». Τα (πολιτικά ή όποια άλλα) συμπεράσματα δικά σας…
«Οι σάλπιγγες αναγγέλλουν κρεμάλες / κι ασήμαντα ανθρωπάκια εξαγγέλλουν / όσα δεν θα μπορέσουν να κάνουν ποτέ» (Charles Bukowski).
Οι τακτικοί (αλλά και οι άτακτοι) αναγνώστες μας γνωρίζουν την αδυναμία της στήλης (και της εφημερίδας) στον λόρδο Byron Manygift, που με τόσο υλικό μάς έχει προμηθεύσει και εξακολουθεί να το κάνει παρά τη φαινομενική απόσυρσή του. «Τόση αναλγησία προς έναν άνθρωπο που έχει αναμφισβήτητα προσφέρει στην Ελληνική οικονομία (μόδα, τουρισμό)!» γράφει ο αξεπέραστος Byron σε ερώτησή του στη βουλή, μέσα από την οποία ζητά-αναρωτιέται «πότε επιτέλους θα δοθεί ένα τέλος στο μαρτύριο του Λάκη Γαβαλά»! Μείζον ζήτημα για τον Byron η αποφυλάκιση του μόδιστρου, σε μια απολύτως απολαυστική και διασκεδαστική ιστορία στους μαύρους καιρούς μας…
Αντιγράφουμε την είδηση όπως τη διαβάσαμε σε «κεντρικό» αστικό διαδικτυακό μέσο: «Ηταν περίπου 23.05 το βράδυ της Τετάρτης, όταν η παρέα ξεμύτισε από τον γνωστό διακριτικό χώρο πίσω από τη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία. Ολοι γνώριζαν ότι ο Τζορτζ Σόρος –παλιότερα συνομιλητής του Γιώργου Παπανδρέου– και συνδαιτυμόνας του Γιώργου Παπακωνσταντίνου στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης, ότι ο Αμερικανός επιχειρηματίας και κερδοσκόπος θα βρισκόταν στην Αθήνα αυτές τις μέρες. Ωστόσο εντύπωση προκάλεσε η παρέα του. Μαζί του χαμογελαστοί ο εκ Κερκύρας Νίκος Δένδιας, ο γνωστός επιχειρηματίας, προσκεκλημένος της λέσχης Μπίλντεμπεργκ και μέλος της Τριλατεράλε, Οδυσσέας Κυριακόπουλος και ο πανταχού παρών ως φαίνεται, αν και πάντα διακριτικός, καθηγητής Τάσος Γιαννίτσης. Το τι είπαν και τι συζήτησαν μόνον οι τοίχοι της Μεγάλης Βρετανίας γνωρίζουν οι οποίοι όμως για το καλό της ιστορίας έχουν πάντα αυτιά».
«Οταν λειτουργεί στοιχειωδώς αστικό δημοκρατικό κοινοβουλευτικό καθεστώς, οποιαδήποτε πάλη για μια ανώτερη μορφή πολιτικής και κοινωνικής δημοκρατίας πρέπει –κατά τη γνώμη μου– να γίνεται με ειρηνικά, δημοκρατικά μέσα. Οταν όμως έρχεται ανοιχτή δικτατορία, τότε στη μνήμη μας πρέπει να ξαναζωντανεύει ο όρκος των Αθηναίων στις αρχές του 5ου αιώνα, που θεωρούσε καθήκον του πολίτη ακόμα και τον θάνατο του τυράννου» (Μιχάλης Ράπτης – Pablo).
Ε, όχι ρε συντρόφια, όλα έχουν κι ένα όριο. Κοντεύουμε να κλείσουμε τη στήλη και αυτής της βδομάδας κι εσείς ακόμη ζητάτε να σχολιάσουμε τον «ανασχηματισμό»! Δε λέω, μας φέρνετε σε πολύ εύκολη θέση και θα μπορούσαμε να τη γράψουμε από την αρχή και να τη γεμίσουμε απνευστί μόνο με αυτόν, αλλά…
Τέλος πάντων, ένα μόνο: Σύμφωνα με τον «Βηματοδότη», η υπουργός Τουρισμού Ολγα Κεφαλογιάννη είπε στον «άρρωστο» υπουργό Υγείας μόλις τον είδε: «Σε περιμένω σαν μάννα εξ ουρανού για να κάνουμε πράξη και εκπλήξεις στον ιατρικό τουρισμό». Τότε ο Αδωνις τής έδωσε το αριστερό χέρι του (είναι αριστερόχειρας! Τι ντροπή!) και έτσι έκλεισαν το πρώτο τους ραντεβού.
«Είν’ ελεύθερος ο τύπος, φθάνει μόνον να μην βλάψεις / της αρχής τους υπαλλήλους, / τους κριτάς, τους υπουργούς μας και των υπουργών τους φίλους / είν’ ελεύθερος ο τύπος, φθάνει μόνον να μη γράψεις» (Αλέξανδρος Σούτσος).
Το ξαναγράψαμε: Allons enfants dell’ άπατρι! Ακούω και ξανακούω το «comfortably numb» των Pink Floyd και σκέφτομαι ότι έτσι παραλυμένοι, άκαπνοι και άκλαυτοι θα πάμε (τι θα πάμε, δηλαδή, που σχεδόν έχουμε πάει…). Πολιτικό το ερώτημα: Υπάρχει ζωή πριν από τον θάνατο ρεεεεε;
Κοκκινοσκουφίτσα
