Αντικυνωνικά

Δύο χιλιάδες δεκαεννιά
πού είσαι, της ανατροπής γενιά;

Με τον Κούλη όμως έχουμε αυτή την παρατεταμένη καλοκαιρία! Να τα λέμε κι αυτά.

 

Καμαρωτός, εκφραστικός, με μάτια που γυαλίζουν
 
ο πατερούλης της Ελλάδας τη νοικοκυρεύει
 
και στην κανονικότητα σιγά-σιγά τη φέρνει.
 
Υπάκουος στους δανειστές, μεθοδικός, με μέτρο
 
λόου προφάιλ για να γίνει πιο καλά η φτιάξη
 
ηγέτης απ' τους σπάνιους, όλοι τ' αναγνωρίζουν.
 
Σύντροφοι, τι απέμεινε να ζήσουμε ακόμα;

 
«Ο βήχας, ο έρωτας και το χρήμα δεν κρύβονται» λέει ο λαός. Για βήχα δεν ξέρουμε, αλλά τα δύο άλλα είναι εμφανή στην περίπτωση Τζανακόπουλου (τι θα πει «τον ξεχάσαμε» ρε;), όστις επισκέφτηκε κοσμηματοπωλείο του Κολωνακίου και έπειτα πήγε στη βουλή με ροζ τσαντούλα. Μην πάει ο νους σας στο… κακό. Η τσαντούλα, που προκάλεσε συζητήσεις και ερωτήσεις στους διαδρόμους του ναού της δημοκρατίας (η οποία επίσης ενίοτε χαρακτηρίζεται και από ροζ αποχρώσεις), περιείχε ένα χρυσό κολιέ δεκατεσσάρων καρατίων αξίας 219 ευρώ που με την έκπτωση κόστισε τελικά 175 ευρώ, καθώς και ένα ζευγάρι σκουλαρίκια αξίας 72 ευρώ. Οσο για το πού παραδόθηκε, οι αναγνώστες της «Κ» και της στήλης νομίζουμε ότι είναι από τους πλέον έγκαιρα και έγκυρα ενήμερους. Και ανήμερους.

 

Και αν κατηγορήθηκε για σεξισμό η στήλη
 
κάνοντας λόγο κάποτε για αιδοίο ή για πέος
 
σύντροφοι συμπαθάτε την. Δεν θα μιλάει πλέον
 
παρά μονάχα για τον Μάκη ή την Κεραμέως.
 
Τέλος με τα σεξιστικά, ας πάψει το βρισίδι
 
για μας πια στο επίκεντρο είναι κάθε αρχή ήδη.

 
Μετά το βιβλίο, οι φήμες στους δημοσιογραφικούς οχετούς (άλλη ονομασία των καναλιών) θέλουν τον Γιάνη (ένας είναι ο Γιάνης με ένα «νι») να δοκιμάζει τις δυνάμεις του και στο τραγούδι (αργότερα ίσως ασχοληθεί και με άλλες τέχνες). Οι πληροφορίες κάνουν λόγο για επανεκτελέσεις δέκα γνωστών ρεμπέτικων τραγουδιών για αρχή, που θα κυκλοφορήσουν σε cd που το εξώφυλλό του θα συνάδει με την καλαισθησία του γνωστού bon viveur. Πρόκειται για τα τραγούδια (με αλφαβητική σειρά) «αλήτη μ' είπες μια βραδιά», «ήμουνα μάγκας μια φορά», «θέλω να γίνω μπουφετζής», «μάγκας βγήκε για σεργιάνι», «όσοι γίνουν πρωθυπουργοί», «παπατζής», «περιπλανώμενη ζωή», «πού 'σουν μάγκα τον χειμώνα», «σαν απόκληρος γυρίζω», «σερσέ λα φαμ».

 

Το εβδομήντα άκουγες πολιτικό τραγούδι
 
το ογδόντα ρεμπετάδικα, κλαμπάκια το ενενήντα
 
και έκτοτε στα τέσσερα χορός με κουδουνάκια
 
τίποτε μην ακούγοντας καθώς ακούς «τα πάντα».

 
«Η Συρία έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες που διέφυγαν από τις στρατιές του Ιμπραήμ Πασά το 1839. Η Συρία έγινε σπίτι για τους Κιρκασιανούς πρόσφυγες το 1860. Η Συρία έγινε σπίτι για τους Αρμένιους πρόσφυγες το 1914. Η Συρία έγινε σπίτι για τους Ελληνες πρόσφυγες το 1922. Η Συρία έγινε σπίτι για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες το 1948. Η Συρία έγινε σπίτι ακόμα μια φορά για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες το 1967. Η Συρία έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες από το Κουβέιτ το 1990. Η Συρία έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες από τον Λίβανο το 1996. Η Συρία έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες από το Ιράκ το 2003. Η Συρία έγινε σπίτι για τους πρόσφυγες από τον Λίβανο το 2006. Θα γραφτεί στα βιβλία της ιστορίας και οι γενιές θα θυμούνται ότι η Συρία ποτέ δεν έκλεισε τα σύνορά της για αυτούς που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους αναζητώντας ασφάλεια και καταφύγιο. Η Συρία δεν ζήτησε ποτέ από κανέναν Αραβα βίζα για να εισέλθει στα εδάφη της, ακόμα κι αν ήταν μια απλή επίσκεψη ή μόνιμη διαμονή. Στη Συρίας τα σύνορα δεν είχε στηθεί ούτε μια σκηνή για να φιλοξενήσει πρόσφυγες, τα σπίτια ήταν ανοιχτά, οι δρόμοι εκκενώθηκαν και πόλεις μετονομάστηκαν, ώστε να επιτρέψουν στους πρόσφυγες να νιώσουν σαν στο σπίτι τους. Αφήστε το να γραφτεί στα ιστορικά βιβλία και αφήστε τις γενιές να θυμούνται ότι όταν ένας Σύριος χρειάστηκε βοήθεια και καταφύγιο, τα σύνορα ήταν κλειστά και ο κόσμος κοιτούσε αδιάφορα» (Yaman Birawi).